سآࢪگلِ مَطࢪود ، ‌

فقط یک بار دیگه شنونده‌ی سکوت‌هام باش.
نه برای اینکه دلم برات تنگ شده، برای اینکه هنوز خودمو بین طنین صدای نبودنت گم می‌کنم. انگار هرچی ازت فاصله گرفتم، بیشتر توی رگه‌هام پخش شدی. من فقط می‌خواستم فراموشت کنم، نه اینکه هر گوشه از ذهنم تبدیل بشه به نسخه‌ای از تو. حالا هر بار که ساکت می‌شم، صدات از لای نفس‌هام درمیاد، مثل یه بازتاب قدیمی که هنوزم نمی‌خواد تموم شه.
من از خودم خسته‌م، از اینکه هنوز وقتی اسم عشق میاد، ناخودآگاه به تو فکر می‌کنم، از اینکه هنوز وقتی به چشمای کسی زل می‌زنم، دنبال اون عمقی‌ام که فقط تو بلد بودی نشونم بدی. از اینکه هنوز وقتی دلم می‌خواد رها باشم، به اسم تو گره می‌خورم. تو رفتی، ولی ردت نمرده، فقط شکلش عوض شده. الان توی طرز نفس کشیدنم هستی، توی فاصله‌ی بین تپش قلب و خستگی، توی نگاه خسته‌ای که سعی می‌کنه عادی باشه، توی لبخندی که نصفه می‌مونه چون یکی توش نیست که تمومش کنه.
فقط یه بار دیگه شنونده‌ی سکوت‌هام باش.
شاید این بار نه برای من،
برای اون تکه از خودم که هنوز باور داره اگه یه‌بار دیگه صدای آرامِ حضورتو بشنوه، شاید بتونه واقعاً تمومت کنه.

فکر می‌کنی به بی‌رحمانه‌ترین شکل ممکن فراموشش کردی، تا وقتی یه جایی، بین تلاطمِ ذهن خسته‌ت. می‌فهمی هیچکس بلدنیست اونجوری بهت گوش بده که صدای سکوتت‌رو هم بشنوه. هیچکس بلد نیست درد رو از نگاهت بخونه، وقتی لب‌هات ساکتن. هیچ دستی پیدا نمیشه که سردی انگشتات‌و بگیره و اطمینان بده گرماش افراطی نیست، نمی‌سوزونت.
هیچ نگاهی نیست که فقط ببینتت و جلوی آتیش گرفتنت رو بگیره، بدون اینکه بخواد برات آب باشه.

من زخم‌های بی‌نظیری به تن دارم اما
تو مهربان ترینشان بودی
عمیق ترینشان
عزیز ترینشان
بعد از تو آدم‌ها تنها خراش های کوچکی بودند بر پوستم
که تو را از یادم ببرند،اما نبردند
تو بعد از هر زخم دیگه‌ای دوباره باز می‌گردی
و هر بار،عزیز تر از پیش.

زور دلم نمی‌رسید به نفوذ چشمات .

sargol core :

این که دیگه نمیتونم کسی رو به راحتی دوست داشته باشم، بهترین بلاییه که سرم اومده.

من حسودم، خواستین به کسی جز من اهمیت بدین با من خداحافظی کنین.

...

2:27
اما دیروز رو کنار می زنه این لحظه که داره ما رو مثال میزنه یه عمر بیهودگی رو فریاد می زنه "اون دستی که آفتاب رو شلاق میزنه" هر سو یه قامت و هربدن یه سازه یه آوازه سرود باد و رقص شن نگاه کن اندام کوچه ها رو که رقص رو نمی‌شه با گلوله ها هدف گرفت

ساعت و عقربه هیچ معنایی ندارن فقط چند تا اعداد بی معنی برام حساب میشن تو کل این ماه ها و سال ها من فقط منتظرم ، منتظر هیچی.

_

آدم‌های دورم ؛ هرچند که دیگه چیزی ازشون باقی نمونده، تو این مدت طولانی "من" های مختلف رو دیدن.
بخاطر خودم
بخاطر اینکه می‌دیدم اون‌ها توی تیکه‌های خورد و خاکشیر شده‌ی من چیزایی رو می‌دیدن که خودمم هنوز ندیدم با اینکه ممکن بود خواه یا ناخواه با همون تیکه‌های ریز خورد شده‌ام دست خیلیاشون رو بریده باشم

کاش می‌شد کلاً از قشر بشریت فاصله بگیرم و با بی‌‌اهمیتیِ بیشتر به زندگیم ادامه بدم.