سآࢪگلِ مَطࢪود ، ‌

انسان، درنهایت به همه چیز عادت می‌کند .

به طرز عجیبی دیگه اینطور مثل قبل نیست که شوق داشته باشم بابت ممبر داشتنِ زیاد ، الان فقط کافیه بتونم بنویسم. دیگه اهمیتی نداره که به گوش کسی می‌رسه یا نه

یه پیوند عاطفی شدید بین من و بدندرد هست که اصلاً نمی‌تونم بهش پی ببرم.

گاهی اوقات احساس می‌کنم یک تکه‌ی اضافی‌ام ؛ درست مثل نوشته‌ی پایان توی بهترین قسمتِ کتاب. مثل تیتراژ فیلم که بارها تکرار می‌شه. مثل دکمه های سرآستین که بدون هیچ جا خوری‌ان. درست مثل کم آوردن نفس وسط یه بوسه‌ی کاملاً مناسب. اما این بار گزینه‌‌ی نامناسب و ناخواسته‌ منم.

ظاهراً کلاً غمباد پرسن‌ام.

اگه یکی دیگه ازم بپرسه اتفاقی افتاده؟ چرا ناراحتی؟ خودمو می‌کشم

...