گاهی اوقات احساس می‌کنم یک تکه‌ی اضافی‌ام ؛ درست مثل نوشته‌ی پایان توی بهترین قسمتِ کتاب. مثل تیتراژ فیلم که بارها تکرار می‌شه. مثل دکمه های سرآستین که بدون هیچ جا خوری‌ان. درست مثل کم آوردن نفس وسط یه بوسه‌ی کاملاً مناسب. اما این بار گزینه‌‌ی نامناسب و ناخواسته‌ منم.