🌿 اندر بحث شیرین‌تلخ حسادت

حسادت پربسامدترین احساس میان هنرمندان است که البته تا حدی طبیعی است. حسادت اگر موجب رقابت‌جویی شود حتی مفید هم هست. از یک جهت هنرمندی که حسود نباشد (یا سعی کند حسود نباشد) معلوم است دارد میل به آفرینشِ یگانه‌ای که فقط مختص اوست سرکوب می‌کند. اما از یک جایی به بعد حسادت خانمان‌برانداز است و موجب تحلیل انرژی درونی ما می‌شود. خواهم گفت از کجا.

🧩 حسادت در دو احساس ما ریشه دارد که از دنیای مادی و واقعی گرفته شده‌اند و ما ناخواسته آن‌ها را به دنیای معنوی تسری می‌دهیم. دو واقعیتِ «کمیابی» و «انتخاب» که اتفاقا پایه‌ی علم اقتصاد هم هستند. به این معنا که منابع کمیاب هستند پس باید هر چه سریع‌تر انتخاب‌هایی با بیشترین سود داشت. در دنیای آفرینش هنری هم بسیار طبیعی است در این دام بیفتیم. که توجه مخاطب خاص (جوایز هنری و علمی و نقد ناقدان) و مخاطب عام (که در موفقیت مالی خود را نشان می‌دهد) کمیاب است و هر چه زودتر با روش‌هایی آن‌ها را به سمت خود جلب کنیم و رقیب را تخریب کنیم.

🏛️ در بررسی‌هایم از تاریخ تمدن به یک ویژگی رسیدم. بدون استثناء همه‌ی تمدن‌ها در زمان اوج و شکوه، ضمن آن که تک تک شهروندا‌نشان (با این که یقین داشتند مرکز جهانند) در به کارگیری نقاط قوت تمدن‌های دیگر هیچ شکی نمی‌کردند. یعنی کمیابی را حس می‌کردند اما گمان می‌کردند این قدر برخوردار هستند که می‌توانند از برخورداری دیگران هم لذت ببرند و آن را در جان خویش قرار دهند.

🌱 وجه خطرآفرین حسادت زمانی از بین می‌رود که در چاله‌ي حقیر «کمیابی» و «انتخاب» نیفتیم. یعنی واقعا احساس کنیم هستی، شرایط برخورداری را برای همه فراهم کرده. هستی چنان فراخ است که هیچ‌کس نمی‌تواند سهم و قدر تو را زایل کند. و این به نظرم در عالم هنر یک نشانه‌ی مشخص دارد که می‌توانیم با آن، مخرب بودن یا نبودن حسادت را دریابیم.

💡 یک پیشنهاد: شروع به خواندن داستان کسی کنید که به شدت به او حسودی می‌کنید. ببینید آیا می‌توانید قضاوت درستی داشته باشید؟ آیا اگر واقعا زیباست توان لذت بردن از آن را دارید؟

🎨 حسادت از زمانی مخرب می‌شود که دریچه‌های درک و دریافت زیبایی را بر ما می‌‌بندد.


#سبک‌زندگی


@Didebani_Dastan