📚 در محضر بزرگان
✍️ در اهمیت بازنویسی از زبان نظامی:
نخست آهنگری با تیغ بنمای/ پس آن‌گه صیقلی را کار فرمای

🪶 و نیز توصیه‌ جنابشان به مینی‌مالیسم:
سخن بسیار داری‌، اندکی کن/ یکی را صد مکن صد را یکی کن
چرا؟

💧 چو آب از اعتدال افزون نهد گام/ ز سیرابی به غرق آرد سرانجام
🩸 چو خون در تن ز عادت بیش ‌گردد/ سزای گوش‌مال نیش گردد
وقتی خون و غلظتش در بدن انسان زیاد می‌شود در عقوبتش چاره‌ای جز نیشتر زدن و بیرون‌ریزی خون اضافی نیست. در نویسندگی این یعنی بی‌رحم بودن و دور ریختن پرحرفی‌ها.

🌿 تاثیر تجربه‌ی زیسته بر فرم از نظر صائب:
هرکه را چون شانه در دل زخم کاری بیشتر/ می‌کند زلف سخن را شانه‌کاری بیشتر
جسارتا در این مورد من خیلی با ایشان موافق نیستم. در این مورد من طرفدار نیجه هستم که می‌گوید آن که سطحی آب را گل‌‌آلود می‌کند (به فرم‌گرایی مفرط رو می‌آرد) اتفاقا‌ آن که عمیق است سعی می‌کند آب را صاف نگه داد (ساده اما مستحکم بنویسد) تا عمقش دیده شود.

📖 تاکید سعدی بر تاثیر تجربه‌ی زیسته‌ی خواننده بر لذت بردن او از متن:
هر که را وقتی دمی بودست و دردی سوخته‌ست/ دوست دارد ناله‌ی مستان و هایاهوی را

⚖️ نظر هم‌ایشان در باب اولویت محتوا بر فرم؛ نه تنها در هنر بلکه در زندگی:
مردی که هیچ جامه ندارد به اتفاق/ بهتر ز جامه‌ای که درو هیچ مرد نیست

📝 قابل توجه دوستان باریک‌بین. عرض کردم الویت، نه برتری. از نظر بسیاری فرم محقق کردن همه‌ی ظرفیت‌های ایده یا محتواست. فرم امر نامرئی را به امر مرئی بدل می‌کند.

#دانستی‌های‌نویسندگی

@Didebani_Dastan