زمانی که از وجود روایت شرانگارانه درباب طبیعت انسان در هر چهار جز تمدنی غرب سخن گفته می‌شود، به هیچ عنوان مقصود این نیست که این روایت همواره روایت مسلط و غالب بوده است. بلکه طرح این روایت به عنوان یک گرایش مسلط، بدواً به شکل روایتی در بین سایر روایت‌ها بوده که در گذر زمان تسلط مختص خویش را یافته است: به عنوان مثال، تا پیش از نظام‌مند ساختن آموزه گناه نخستین توسط «آگوستین قدیس»، تأکید متکلمین شاخص مسیحی چون ترتولیانوس، ژوستین شهید و ایرنائوس بر مقوله آزادی و اختیار عمل انسان بسیار بارز بود. در دوره‌ای که آگوستین به طرح تعالیم خود در مجامع بالادست مذهبی اقدام کرد، هماورد بریتانیایی‌تبار او، موسوم به «پلاگیوس»، در مقابل او قرار داشت. از نظر پلاگیوس، گناه آدم به فرزندان او منتقل نشده و هیچ نوزادی واجد شرارت ذاتی نیست. لذا، غسل تعمید نه منسکی جهت تطهیر فطرت آدمی، بلکه آیینی نمادین جهت پذیرش فرد در جامعه مسیحی است. با این حال، به سبب نفوذ آگوستین در دربار امپراتور هونوریوس، در شورای کارتاژ (به تاریخ ۴۱۸ میلادی)، پلاگیوس مغلوب شد و به عنوان بدعت‌گذار اعلام گردید.