از دو عنصر اساسیِ نگاهِ «دوست/دشمن» به امور، عنصر «دشمن» به‌وضوح اولویت می‌یابد. یعنی، آن‌طور که نشان داده شده است، زمانی که اشمیت از این منطق سخن می‌گوید، در واقع و تنها از «دشمن» صحبت می‌کند. در پاسخ می‌توان گفت هر کلیتی از انسان‌ها بدین دلیل به دنبال «دوست» می‌گردد که از قبل با «دشمن» مواجه شده است. ماهیت عینیِ روابط سیاسی در ارجاع به «دشمن» نهفته است.
✍ لئو اشتراوس
📖 «شرحی بر رساله درباره امر سیاسی»