آرشیو فیلسوف مرده

For @dancingechoes
هانس گئورگ گادامر (Hans-Georg Gadamer) چون ادبیات صرفاً براش چیزی نیست که خونده می‌شه بلکه در زبان و تجربه‌ی زیسته حضور پیدا می‌کنه.
‌

For @thestarblessing
ژان پل سارتر (Jean-Paul Sartre) چون آزادی براش موهبت بدون هزینه نیست. انسان با انتخاب‌هاش مسئول خودش و تا حدی هم مسئول تصویری از انسان می‌شه که با انتخابش ساخته‌.
‌

For @crazyabouteverythingggg
کارل یاسپرس (Karl Jaspers) چون از رنج، شکست، فقدان و گناه نمی‌تونیم فرار کنیم بلکه باید از دل آنها عبور کنیم و خودمون رو در نسبت تازه‌ای باهاشون پیدا کنیم. باید دید در مواجهه با چیزی که نمی‌تونیم ازش فرار کنیم، تبدیل به چی خواهیم شد.
‌

For @avogado6plusmusic
آرتور شوپنهاور (Arthur Schopenhauer) چون از نظرش رنج از بین نمی‌ره، وقتی میلی برآورده بشه، میل دیگه‌ای جاش رو می‌گیره و چرخه مدام تکرار می‌شه. آرامش یعنی وقفه‌ای موقت.
‌

For @weownthenightt
والتر بنیامین (Walter Benjamin) چون به کتاب، اشیای فرهنگی و خاطره‌ای که تو اشیای مادی فرو رفته، توجه می‌کنه.
‌

For @Baroqueism
استنلی کول (Stanley Cavell) چون می‌خواست بدونه چجوری با ندانستن، دیگری و خود صدای فلسفی‌مون مواجه بشیم. فلسفه براش جرئت سخن گفتن و پیدا کردن صداست، نه صرفاً انباشت دانش.

‌

For @nazaninishere
مارتا نوسبام (Martha Nussbaum) چون از ادبیات برای فهم زندگی انسان و پرورش همدلی و تخیل اخلاقی استفاده می‌کنه.
‌

For @ravensarewet
اومبرتو اکو (Umberto Eco) چون باور داشت خواننده‌ی هر اثری در تولید معنایی در اون اثر نقش داره، خواننده صرفاً دریافت‌کننده‌ی معنا نیست بلکه متن برای فعال شدن به خواننده نیاز داره.
‌

For @becauseiexist
هلن سیکسو (Hélène Cixous) چون در یکی از آثارش از زن می‌خواد به بدن و میل خودش اجازه‌ی بیان بده. نوشتن براش راهی برای شکستن محدودیت‌هاست.
‌

For @wishthatyou
موریس مرلو-پونتی (Maurice Merleau-Ponty) چون در فلسفه‌ش احساس فقط در ذهن نیست بلکه می‌تونه خودش رو از راه رنگ، تصویر، لمس و ادراکی حسی نشون بده.
‌

For @orangecatgess
میشل دو مونتنی (Michel de Montaigne) چون اصراری نداره خودش رو صاحب حقیقتی بزرگ نشون بده. در مقالاتش نگاهی خودآگاهانه و گاهی شوخ‌طبع داره. جایی هم درباره‌ی گربه می‌گه «وقتی با گربه‌ام بازی می‌کنم، از کجا معلوم که او بیشتر از من از این بازی لذت نمی‌برد؟».
‌

For @whatisyourdesire
بل هوکس (Bell Hooks) چون تأکید داره عشق نیرویی اجتماعی و اخلاقیه. باور داشت که برای آموزش باید فضایی ساخت تا دانش‌آموز به معلم اعتماد کنه و بدونه که با وجود آسیب‌پذیری، حضور واقعی و فعال در کلاس داره.
‌

For @imnotmentallyhere
پل ریکور (Paul Ricoeur) چون هویت براش جوهری ثابت و یک‌تکه نیست و انسان خودش رو از خلال خاطره، روایت، روابط و تغییرات زندگی می‌شناسه و بازتعریف می‌کنه.
‌

For @liibertte
ژاک دریدا (Jacques Derrida) چون مفهومی داره که نشون می‌ده چیزی که غایبه اما همچنان در اکنون حضور داره و اجازه نمی‌ده فقدان کاملاً به گذشته تبدیل بشه.
‌

For @namehaneveshteha
موریس بلانشو (Maurice Blanchot) چون نسبت به رابطه بین ادبیات، غیاب، دیگری و خود عمل نوشتن حساسیت نشون می‌داد. در آثارش مرز بین نویسنده، خواننده، اثر و کسی که مخاطب قرار گرفته باریکه.
‌

For @CoralDreaming
آیریس مرداک (Iris Murdoch) چون ترکیب ادبیت، زندگی روزمره و توجه به جزئیات انسانیه. فیلسوفی که داستان می‌نوشته و می‌تونست مسائل ساده رو به مسئله‌ای اخلاقی تبدیل کنه.
‌

For @Mithraaas
ژرژ پرک (Georges Perec) چون به اشیای معمولی، فضای روزمره، جزئیات توجه داره و می‌خواد قبل از اینکه برای زندگی داستان و معنایی بسازه، ثبتش کنه.
‌

For @loveryoushouldntcomeover
کریس مارکر (Chris Marker) چون در مرز سینما، عکاسی، نوشتار و حافظه حرکت می‌کنه. در فیلم‌هاش سعی کرده معنا رو در تکه‌های پراکنده‌ی زندگی پیدا کنه.
‌

For @phantomneverdies
اسلاوی ژیژک (Slavoj Žižek) چون آشفتگی عمدی، طنز، ارجاع‌های پراکنده و علاقه به چیزهای عجیب و نامتعارف داره.
‌

For @mybooknotess
ژیل دلوز (Gilles Deleuze) چون ایده‌ی گسستن از مسیر قبلی و امتحان کردن راه جدید رو می‌شه دید. قلب فکری دلوز غیرخطیه، می‌خواد از چهارچوب‌های تثبیت‌شده فرار کنه. «شدن» اهمیت داره، نه موندن.
‌