ᴅᴀʀᴋ ᴄʜᴏᴄᴏʟᴀᴛᴇ

تو نه مهتاب و نه خورشیدی و نه دریایی
تو همان ناب‌ترین جاذبه‌ی دنیایی

مثل اشعار اهورایی باران پاکی
و به اندازه‌ی لبخند خدا زیبایی

خواستم وصف تو گویم همه در یک رویا
چه بگویم که تو زیباتر از آن رویایی

مثل یک حادثه‌ی عشق پر از ابهامی
و گرفتار هزاران اگر و امایی

ای تو آن ناب‌ترین رایحه‌ی شعر بهار
تو مگر جام و شرابی که چنین گیرایی؟

من به اندازه‌ی زیبایی تو تنهایم
تو به اندازه‌ی تنهایی من زیبایی

|نادر سهبا|

صحبت از ماندنِ یک عمر، بماند به کنار
قدرِ نوشیدنِ یک چای، بمانی کافی‌ست..

ᴅᴀʀᴋ ᴄʜᴏᴄᴏʟᴀᴛᴇ

می پرسه،«حرفام رو یادت می مونه؟»
و من نمی گویم که حتی رنگ پیراهن رهگذر های خیابان را به یاد دارم!

آدمی عزیز و ارجمند خواهد گشت،
آن گاه که نبضِ حضورش، بر مدار نیستی بایستد.
و در یادها جاودان خواهد شد؛
آن گاه که به برکتِ مرگ، در ژرفای سکوتی ابدی فرو رود.
گویی حقیقتِ جان، نه مادامی که ضرب آهنگِ حیات در رگ ها جاری ست.
که تنها در آستانه ی فقدان تجلی می یابد.

چه باید کرد؛ وقتی سرنوشت و جغرافیا خیلی پرزورتر از من و امثال من است؟

کسی که درد را نشناسد، وقتی دیگری از رنجش حرف می‌زند، دنبال جواب می‌گردد؛ اما کسی که درد را چشیده باشد، گاهی فقط گوش می‌دهد. چون می‌داند بعضی زخم‌ها درمان نمی‌شوند. آدم گاهی نمی‌خواهد کسی مشکلش را حل کند. فقط می‌خواهد یک نفر آن‌قدر صبور باشد که حرف‌هایش را تا آخر بشنود. می‌خواهد وقتی می‌گوید «خسته‌ام»، کسی نگوید «همه خسته‌اند». وقتی می‌گوید «دلم شکسته»، کسی جواب ندهد «زمان همه‌چیز را درست می‌کند».

وقتی می‌گوید «دلم برایش تنگ شده»، کسی سرزنشش نکند. آدم گاهی فقط می‌خواهد دردش کوچک شمرده نشود. ومن این را می‌فهمم. شاید پیش از آنچه باید!

آدم‌ها معمولا فکر می‌کنند کسی که زیاد گوش می‌دهد، لابد آرام است؛ لابد زندگی‌اش مرتب است؛ لابد جواب همه‌ی سوال‌هایش را می‌داند. نمی‌دانند گاهی پرحرف‌ترین آدم زندگی ما، کسی‌ست که هیچ‌وقت درباره‌ی خودش حرف نزده است. نمی‌دانند بعضی آدم‌ها برای دیگران چراغ روشن می‌کنند، در حالی که خودشان راه خانه را در تاریکی پیدا می‌کنند.

مرگِ ما درست از روزی آغاز می شود
که در برابر آنچه مهم است؛ سکوت مى كنیم.

|مارتین لوتر|

به افتخار دخترانی که آزادی را زندگی کردند و نامشان را به بهای جانشان جاودانه ساختند؛
آن‌ها رفتند، اما جهان هنوز به قامتِ شجاعتشان نرسیده است.

ᴅᴀʀᴋ ᴄʜᴏᴄᴏʟᴀᴛᴇ

دختر بودن، شاید شکل دیگری از معنا دادن به جهانی‌ست که هنوز تمامِ واژه‌هایش را نیاموخته‌ایم؛ شکفتن در میانِ تناقض‌ها، رؤیا بافتن از تار و پودِ نادیده‌ها، و یافتنِ خویشتن در جهانی که هنوز معنای بسیاری از بودن‌ها را نمی‌داند.

به افتخار تمامِ دخترانی که هرکدام به شیوه‌ی خود، معنایی تازه به بودن می‌بخشند، روز دختر فرخنده ✨

حانای عزیزم
خیلییی ممنونم ازت عاشقش شدم رسما، یه نامه ی ناز و قشنگ بود و حس میکردم انگار، دارم با درخت مورد علاقه م حرف میزنم؛ بابت دریافت این حس قشنگ ازت خیلی ممنونم 😭🤎✨

عزیزِ دور از جهان من، نمی‌دانم آدم‌ها از چه زمانی یاد گرفتند که باید برای خسته بودنشان دلیل بیاورند. نمی‌دانم چه کسی نخستین بار به آن‌ها گفت باید از هر اندوهی چیزی یاد بگیرند، از هر شکستی قوی‌تر بیرون بیایند و از هر زمستان، بهاری برای تعریف کردن بسازند. با این‌همه سال در خاک زندگی کردن، هنوز نفهمیده‌ام چرا کسی به آدم‌ها نمی‌گوید گاهی می‌توانند فقط خسته باشند و حتی نیاز نباشد خستگی‌شان را به چیزی زیبا تبدیل کنند. شاخه‌هایم را می‌بینی؟ تا نزدیکی زمین پایین آمده‌اند اما کسی نمی‌داند با این‌حال، شاخه‌های من، روح من، نه شکسته است و نه تسلیم شده‌. فقط شکل دیگری از رسیدن به جهان را انتخاب کرده‌. اگر روزی از همه‌چیز خسته شدی، لازم نیست خودت را بلند کنی تا شبیه درخت‌های دیگر به نظر برسی. شبیه دیگران شدن آن‌قدرها هم جالب نیست. من از تو نمی‌خواهم دوباره به آدم‌ها اعتماد کنی یا به خاطر روزهایی که هنوز نیامده‌اند، امروزت را تحمل کنی. اگر نمی‌توانی مثل گذشته دوست داشته باشی و بعضی احساساتت آن‌قدر دور شده‌اند که برای به خاطر آوردنشان باید مدت‌ها به خودت خیره بمانی، یا اگر از شنیدن صدای خودت در حال توضیح دادن زخم‌هایت خسته‌ای، سکوت کن. سکوت همیشه به معنای خالی شدن نیست، عزیزم. گاهی تمام چیزهایی که دیگر نمی‌توانند در زبان جا بگیرند، به سکوت پناه می‌برند. من هر پاییز برگ‌هایم را از دست می‌دهم، بی‌آنکه از خودم بپرسم کدام‌یک را بیشتر دوست داشته‌ام. نمی‌توانم همه را نگه دارم. نمی‌توانم از هر برگی بخواهم بیشتر بماند فقط چون روزی، سایه‌اش برایم عزیز بوده. بعضی چیزها باید از من جدا شوند، حتی اگر هیچ‌وقت ندانم چرا درست در همان روزی که به آن‌ها احتیاج داشتم، از شاخه‌هایم افتادند. اما گوش کن. من هرگز برای نگه داشتن برگ‌هایم، از ریشه‌هایم متنفر نشده‌ام. تو هم مجبور نیستی برای آنچه از دست داده‌ای، از آنچه هنوز در تو باقی مانده بیزار شوی. من فکر می‌کنم آدم‌ها گاهی از خودشان هم خسته می‌شوند، یا مراقبت از زخم‌هایی که انگار هر بار در لباس تازه‌ای برمی‌گردند. انگار هیچ پناهی وجود ندارد که بتوانند در آن، برای مدتی نگهبان خودشان نباشند. اگر روزی به چنین خستگی‌ای رسیدی، مرا به خاطر بیاور. ریشه‌های من در تاریکی‌اند. هیچ‌کس آن‌ها را نمی‌بیند، هیچ‌کس از آن‌ها عکس نمی‌گیرد و به‌خاطر پنهان ماندن‌شان سرزنشم نمی‌کند. بااین‌حال، تمام آنچه از من می‌بینی به همان قسمت‌های نادیده وابسته است. من برای زنده ماندن مجبور نیستم همیشه در معرض نور باشم. شاید تو هم حق داشته باشی قسمت‌هایی از خودت را از جهان پس بگیری. نه برای همیشه و نه برای اینکه دیگر هرگز کسی نتواند به تو نزدیک شود. فقط تا وقتی که بودن در معرض نگاه دیگران، بیشتر از توانت از تو چیزی‌را می‌گیرد. و اگر در این فاصله هیچ اتفاق بزرگی نیفتاد، اگر کتابی نخواندی و چیزی ننوشتی، یا حتی صدای باران هم نتوانست تو را به زندگی برگرداند، خودت را سرزنش نکن. قرار نیست هر چیزی که دوستش داریم، همیشه بتواند ما را از جایی که در آن گیر افتاده‌ایم بیرون بکشد. گاهی درخت فقط درخت است و ما هنوز اندوهگین. عزیزِ دور از جهان من، تو لازم نیست قهرمان هر داستانی باشی. لازم نیست برای روزهایی که فقط دوام آورده‌ای، پایان خوشی اختراع کنی. همه‌ی راه‌ها قرار نیست درست در لحظه‌ای که به آن‌ها احتیاج داریم، نام خودشان را به ما بگویند. من‌هم سال‌ها کنار آب ایستادم و هرگز نخواستم مسیرش را برایم توضیح دهد. آب گاهی آن‌قدر بی‌قرار است که تصویر آسمان را در خودش خرد می‌کند. حتی من هم گاهی تصویر خودم را در آن نمی‌شناسم اما، هیچ‌وقت خیال نکرده‌ام که برای دوباره دیدن آسمان باید آب را مجبور کنم آرام بگیرد. من اصلاً چیزی از تو نمی‌خواهم. فقط اگر روزی از کنارم گذشتی بدان، که سایه‌ام برای آدم‌های خوشحال ساخته نشده است. می‌توانی زیر شاخه‌هایم بنشینی و هیچ نگویی. شاید که روزنه‌هایم فقط یک چیز را، در گوش ریشه‌هایت زمزمه کنند. تو حتی به خاطر تمام روزهایی که نتوانستی زندگی را دوست داشته باشی هم، بازنده نیستی و هنوز می‌توانی سهمی از جهان داشته باشی، حتی وقتی نمی‌دانی با آن چه کنی. هنوز هم می‌توانی درختی را دوست داشته باشی، بی‌آنکه از او چیزی بخواهی و هنوز، می‌توانی روزی را به پایان برسانی، بدون اثبات آن‌که ارزشش را داشته است. و اگر هیچ‌کدام از این‌ها را هم نتوانستی، عزیزم، امشب فقط شب را به پایان برسان. من اینجا می‌مانم. من اینجا می‌مانم چون درخت بودنم به ماندن شبیه است، و تو لازم نیست برای برخورداری از سایه‌ام، چیزی از خودت به من بدهی. بعضی چیزها با یک شب خوابیدن از بین نمی‌روند. اما شاید روزی ببینی که دیگر تمام آسمانت را نگرفته‌اند. تا آن روز عزیزِ من، لازم نیست شکوفه بدهی. من هم در تمام فصل‌هایی که برگ نداشتم، هنوز درخت بودم.

حانا

همه‌ی هیولاها از اول هیولا نبوده‌اند، بعضی‌هایشان هیولاهایی هستند که از اندوه، هیولا شده‌اند.

کسانی که شما را دوست دارند حتی اگر هزار دلیل برای رفتن داشته باشند ترکتان نخواهند کرد، آنها یک دلیل برای ماندن خواهند یافت.

ᴅᴀʀᴋ ᴄʜᴏᴄᴏʟᴀᴛᴇ

به‌طرز عجیبی خسته‌ام ، نه از زیاد حرف زدن، بلکه فقط از فکر کردن به چیزهایی که هنوز باید بگویم...

|آلبرکامو|