آدمی عزیز و ارجمند خواهد گشت،
آن گاه که نبضِ حضورش، بر مدار نیستی بایستد.
و در یادها جاودان خواهد شد؛
آن گاه که به برکتِ مرگ، در ژرفای سکوتی ابدی فرو رود.
گویی حقیقتِ جان، نه مادامی که ضرب آهنگِ حیات در رگ ها جاری ست.
که تنها در آستانه ی فقدان تجلی می یابد.