مطالعات فرهنگی ایرانی

خانهٔ تبادل کتاب آلیا🍁

کتابت را پیدا کن، بفروش
یا با کتابی تازه معاوضه کن.📚

خرید، فروش و تبادل کتاب
در فضایی امن و دوستانه.🪴

فلسفه | روان‌شناسی | علوم انسانی
علوم اجتماعی | علوم دینی | علوم طبیعی


📬 برای خرید یا ثبت آگهی پیام دهید :

🔥@KetabAlia_Sefaresh

🔗 همین حالا به خانهٔ کتاب آلیا بپیوندید :

🔥@KetabAlia

#معرفی_کتاب
به‌وقت تهران: زمان، دولت و جامعه در ایران مدرن
امیر صفری

در توضیح کتاب:
زمان، این جریان نامرئی، چگونه و از چه هنگام در ذهن و زندگی روزمره ایرانیان «آگاهی» یافت و در نهایت به ابزاری برای حکمرانی تبدیل شد؟ این کتاب، سفر دگرگونی فرهنگ زمانی ایرانیان را با نگاهی دقیق روایت می‌کند: از روزگاری که آبیاری در کشاورزی و انجام مناسک عبادی مبنای تشخیص شبانه‌روز بود، تا تاسیس رادیو تهران و تولد «سوژه‌ وقت‌شناس» در ابتدای پهلوی.
نویسنده با عبور از گفتمان شرق‌شناسانه، به‌جای تماشای تاریخ اجتماعی ایران از پنجره‌ «عقب‌ماندگی» و «انحطاط»، مفهوم «تجدد بومی» را در دستگاه نظری خود مبنا قرار می‌دهد. در چنین خوانشی، تغییر برداشت ایرانیان از مفهوم زمان، شکلی از تجربه مدرنیته در نظر گرفته می‌شود. این تجربه تاریخی نه یک فرآیند وارداتی و تحمیلی، بلکه برآیند پویای کنشگری مردمی است که در مواجهه با تحولات جهانی، به‌دنبال نظمی نوین و گونه‌ای تازه از انسان ایرانی بودند.

نشر ایجاد، ۱۴۰۵، ۲۸۰ صفحه، مصور، قطع: وزیری
📌https://ejadpub.ir/shop/تاریخ/P45342-به-وقت-تهران.html

به یاد پورمقدم و کافه شوکایش

علی بیغش


کافه شوکا مهر ۱۳۶۰ در مرکز خرید گاندی تأسیس شد. به مدیریت یارعلی پورمقدم. کافه ای که مشهورترین پاتوق روشنفکری دهه ۷۰ خورشیدی بود که نسل کافه روهای دهه چهلی و پنجاهی سخت مشتاقش بودند.

پورمقدم نخستین کافه داری بود که با موضوع کافه داستان نوشت. پیگیر ادبیات بود و حتی در کافه اش مراسم اهدا جوایز ادبی و بزرگداشت برای اهل ادبیات برگزار کرده بود. در مصاحبه ای که چندسال پیش از او منتشر شد، جمله ای از او برای همیشه در ذهنم نقش بست. مصاحبه کننده از او پرسید، مردم برای چی کافه میان؟!

انتظار داشتم جواب پورمقدم این گزاره ها باشد: «مردم سرگرمی دیگری ندارند»؛ «مردم میان یه حال و هوایی عوض کنن»؛ «مردم برای گفت و گو کردن به کافه میان»، و...
اما جواب پورمقدم این بود: «مردم به کافه می آیند تا بغض کنند». این جمله مرا سخت تکان داد.

شاید کمتر کسی در کافه های امروزی چون لمیز، کای و رئیس بغض کند. اما در کافه هایی از جنس شوکا، هنوز می توان پیوندی از مثلث سیگار و قهوه با بغض را دید. جایی که کافه خودت را با خودت تنها می گذارد، با حسرت ها و تناقض هایت.

پورمقدم در اسفند ۱۴۰۱ از دنیا رفت. در سن ۷۲ سالگی. رفت و با مرگ خود شوکا را هم برد. هجرت پورمقدم، شاید نشانی از به حاشیه رفتن کافه های روشنفکری باشد. کافه هایی که با نادری اوج گرفتند و با رفتن شوکا افول خود را تجربه می کنند. شوکا هم به نوعی نادری بعد از انقلاب بود. جایی که ادبیات و فلسفه با قهوه و سیگار، یک کل ارگانیک و درهم تنیده ای می ساخت.

من هیچ وقت به شوکا نرفتم. زمانی عزم رفتن به شوکا را کردم که بسته شده بود. اما وصفش را از دهه چهلی ها و پنجاهی ها بسیار شنیدم. بچه هایی که در دوران اصلاحات کافه گردی را تمرین می کردند. قدر مشترک همه این وصف ها نه کیک ها و قهوه های شوکا، که شخص پورمقدم بود.

آنها شخصیت پورمقدم را دوست داشتند. از ذهنیت خلاق و ادبی اش، از شوخی طبعی اش می گفتند. از این می گفتند که به خاطر او بود که به شوکا می رفتند. در واقع فضای کافه، بسط شخصیت پورمقدم بود، بسط ذهنیتش. به زبان دیگر کافه اش امتداد خودش بود، امتداد سبک زندگی و تخیل های مردی که ۳ سال بعد از انقلاب و ۶ ماه پس از جنگ، یک کافه تأسیس کرد.

#کافه_شوکا
#یارعلی_پورمقدم
https://t.me/RadioMassir1402

سمينار بيستم اتاق فکر چپ سبز

چه کسانی بهای بحران محیط‌زیست را می‌پردازند؟
بی‌عدالتی زیست‌محیطی در ایران

سخنران:
دکتر الهام هومین‌فر، جامعه‌شناس انتقادی و استاد در دانشگاه نورث‌وسترن

شنبه ۴ مهر ۱۴۰۵ ـ ۲۶سپتامبر ۲۰۲۶
ساعت ۲۰.۳۰ به وقت تهران ـ ۱۹ به وقت اروپای مرکزی

آدرس اتاق سمينار
https://zoom.us/j/93570621582?pwd=hmXGnC5AQNV9VGCSdHHuenp2TWDnjT.1

Kenncode: 029418

پخش همزمان در يوتيوب
Youtube.com/@Greenleftthinktank
آدرس ايميل اتاق فکر چپ سبز
Greenleft2024@gmail.com

به مناسبت ۴ امین سالگرد جنبش مهسا

🖋️ علی بی‌غش

خواست آزادی، این بار از سکوی فرهنگ

درباره ریتم آرام یک جنبش ماندگار

۲۵ شهریور مهمترین رخداد اجتماعی- فرهنگی در دوران جمهوری اسلامی و به اعتباری از مشروطه تا به امروز است. این نکته که وزن جنبش های سیاسی- اقتصادی از انقلاب مشروطه تا به امروز بسیار پررنگ تر از جنبش های اجتماعی- فرهنگی بوده، اهمیت این رخداد را دو چندان می کند. اگرچه جنبش مهسا هم به رنگ و لعاب سیاست آغشته شد، اما در کنه خود فرهنگی باقی ماند. علت ماندگاری جنبش نیز همین فرهنگی بودنش است.

ماندگاری جنبش های فرهنگی به علت تغییرات عمیقی است که در اذهان فردی و جمعی ایجاد می کنند. تغییرات در باورها و ارزش های یک جامعه با مقاومت های جدی ای از ناحیه سنت مواجه می شود که اینرسی تاریخ را بالا می برد. به زبان دیگر این جنبش ها دیریاب اند و سخن گفتن از پیروزی یا شکست آنها نیز جز در بازه های بلندمدت زمان ممکن نیست.

به همین علت چنین جنبش هایی در میان همه هیاهوهای سیاسی وقت، با ریتمی آرام به حرکت خود ادامه داده و می دهند. طبیعتاً این حرکت آرام را نمی توان خطی فرض کرد. بازگشت ها، ایستایی ها و عقب گردهای کوچک مقطعی به مانند سنگلاخ های درون رودخانه وجود دارند اما نمی توانند مسیر کلان حرکت جامعه را تغییر دهند.

فراسیاسی و فراجناحی بودن این جنبش ها نیز به همین ریتم کند برمی گردد. از این روست که نه اصلاح طلب ها، نه چپ های وطنی داخلی و خارجی و نه سلطنت طلب ها، نتوانستند در این ۴ سال این جنبش را مصادره کنند. احراز قدرت سیاسی نیازمند ریتمی پرسرعت تر از آن است که با مکث ها، طمانینه ها و آسودگی های جنبش های فرهنگی همخوانی داشته باشد.

البته این جنبش در مراحل آغازین خود است ولی احتمالا در آینده نیز، به مسیر فراجناحی و حزبی خود ادامه دهد. همانطور که کوشش های پیشین در حوزه زنان نیز، از سیاست روز فراتر می رفت. جنبش مهسا نیز به نوعی ادامه همان راه است. در واقع آغازین بودن این جنبش به معنای آغاز از هیچ و صفر نیست. اگر نبود نهضت نسوان در مشروطه و دوره رضاشاه، اگر نبود کوشش های پیگیرانه زنان کارآفرین و کنش‌گران مرزی ای که به زنان عاملیت دادند، و اگر نبود کوشش هایی رفرمیستی که از دوم خرداد ظهور کرد و به «دختران انقلاب» ختم شد، جنبش «زن، زندگی، ازادی» هم ممکن نمی شد.

۲۵ شهریور امسال، این جنبش ۴ ساله شد. اگرچه ۴ سال در تاریخ کمتر از آن است که بتوان انتظار تحقق همه مطالبات را داشت اما آغاز مهمی برای رقم زدن آینده زنان ایرانی است. آینده ای که با فراتر رفتن از امت گرایی موجود، حقوق شهروندی را ذیل یک دولت- ملت به معنای اصلی آن پیگیری و تثبیت کند.

#جنبش_مهسا
#زن_زندگی_آزادی

https://t.me/RadioMassir1402

حالا که این جنگْ جنگ شماست پس مسئولیت‌اش را بپذیرید
 
روزبه آقاجری
 
مسئولیت‌نا‌پذیری ناشی از گرایش عمومی به «نیابتی‌گری» به فرهنگ عمومی سیاسی در امروز ما تبدیل شده است. پادشاهی‌خواهان مسئولیت به‌کشتارگاه‌فرستادن مردان و زنان در ۱۸ و ۱۹ دی را نمی‌پذیرند در حالی که همه‌ی امیدشان به این بود که جمهوری اسلامی در آن دو روز به نیابت از آن‌ها، بنا بر ماهیت‌اش، سنگ تمام بگذارد و از کشته پشته بسازد تا آن‌ها هم «شهیدان خودشان» را داشته باشند و موفق شدند. اسلام‌گرایان جمهوری اسلامی مسئولیت خود در راه‌انداختن مرگ‌زیستی ایرانی و سیاست «نه جنگ نه صلح اما در موقع مناسبْ جنگ» را نمی‌پذیرند در حالی که تمام امیدشان آن بود که بلوک اسراییلی‌امریکایی، بنا به ماهیت‌اش، در این جنگ سنگ تمام بگذارد و غیرنظامیان را کشتار کند تا آن‌ها هم بار دیگر «شهیدان خودشان» را داشته باشند و موفق شدند. این شکل از سیاست کثیف نیابتی‌گری چنان همگانیتی یافته است که حتا آن‌ها که سکه‌هایشان به پشیزی بر گرفته نمی‌شود، یعنی برخی در جماعت چپ‌ها، نیز دل به آن بسته‌اند.
سیاست دنباله‌روی و دریوزگی ناشی از آن که در میان پشتیبانان جمهوری اسلامی و بلوک اسراییلی‌امریکایی یعنی چپ‌های محورمقاومتی و پادشاهی‌خواهان رواج دارد، به آن چیزی راه می‌برد که می‌توان عاملیت نیابتی خواند و اینْ هنگامی‌که به ریختاری سیاسی تبدیل شود به فرهنگ نیابتی‌گری راه می‌برد و پیامد مستقیم‌اش مسئولیت‌ناپذیری فرصت‌طلبانه است. چپ‌های مقاومت‌خواه و راست‌های پادشاهی‌خواه از این لحاظ کاملاً شبیه یکدیگرند.
پادشاهی‌خواهانی که همه‌ی هستی سیاسی‌شان را روی «دست برنده»ی بلوک اسراییلی‌امریکایی شرط‌بندی کردند و حالا منتظرند دستور برسد که شلوارهایشان را بالا بکشند یا نه، خوب می‌دانند که این جنگْ جنگ آن‌هاست و خوب می‌دانند که سرنوشت این جنگ سرنوشت‌شان را رقم خواهد زد. اما چپ‌های محورمقاومتی که همواره موضعی مبهم و دوپهلو پیش گرفته بوده‌اند، خوشبختانه‌ دل را یک‌دله کرده‌اند و حالا راست‌راست در چشم‌ها نگاه می‌کنند و می‌گویند که «این جنگْ جنگ ماست». بسیار خوب. نکته‌ی من این است که اگر این جنگْ جنگ شماست پس مسئولیت‌اش را بپذیرید. به همان معنایی مسئولیت به درون جنگ و تحریم و تهی‌دستی فراگیرتر مردمان ایرانی را بپذیرید که پادشاهی‌خواهان باید مسئولیت به‌کشتارگاه‌بردن مردان و زنان به‌جان‌آمده از جمهوری اسلامی را بپذیرند. پادشاهی‌خواهان که بمب روی مدرسه‌ی میناب نینداختند اما کیست که نداند چه دریوزگی تهوع‌آوری پیشه کردند تا این کار را بلوک اسراییلی‌امریکایی به نیابت از آن‌ها انجام دهد و شما، چپ‌های زینت‌المجلس محورمقاومتی، که باعث خانه‌خرابی و ویرانی مردمان ایرانی نشده‌اید اما چنان دریوزگی تهوع‌آوری در برابر جمهوری اسلامی در مقام «حافظ استقلال و تمامیت ارضی» پیشه کرده‌اید که سهم‌تان در ویرانی‌های این جنگ و پیامدهایش بی‌تردید باید لحاظ شود. پس نکته این است که اگر جنگ شماست از لابه‌لای روح ازدست‌رفته‌تان خرده‌ریزهای ته‌مانده‌ی شجاعت و سربلندی را جمع کنید و سر هم کنید و شجاعانه مسئولیت این جنگ و پیامدهایش را بپذیرید. اما این‌ها زرنگ‌تر از این حرف‌هایند. همین که چنین مسئولیت‌پذیری‌ای را از آن‌ها بخواهی دست به دامان ماهیت استبدادی جمهوری اسلامی می‌شوند که نیروهایی در جمهوری اسلامی نمی‌گذارند که به عاملیت‌مان برسیم و این بازی تا ابد ادامه دارد.
می‌گویند که «خواست»شان از جمهوری اسلامی این است که «مقاومت کند». خنده‌دار است و آدم یاد پادشاه اخترک شماره ۳۲۵ شهریار کوچولو می‌افتد که موقع غروب خورشید به خورشید دستور می‌داد که غروب کند. آن‌ها پادشاهانی بر هیچ‌کس‌اند و حتا اگر جمهوری‌اسلامی‌ای در کار نباشد امیدشان به این است که عاملیت‌شان را از طریق محاکمه‌ی موشی خیالی که زیر پایشان صدایش را می‌شنوند، تحقق بخشند.
حتا اگر در میان‌شان افرادی باشند که از شرافت و انسانیتی کافی برای بیرون‌زدن از چرخه‌ی حماقت‌بار این جنگ برخوردار باشند راه دشواری در پیش دارند. این جنگْ لحظه‌ی آزادی خرمشهر ندارد که سر برسد و بتوانی خود را از ضیافت خون و بلاهت بیرون بکشی. این جنگْ گندابی است که آن‌هایی را که در آن فرو رفته‌اند در خود فرو خواهد کشید.
و جماعت چپ‌های مقاومت‌خواه بیش از این‌که حتا به شکلی خیالی در حال مقاومت در برابر امپریالیسم باشند در حال مقاومت در برابر فهم این نکته‌ی اساسی‌اند که سرنوشت‌شان را دارد بتی رقم می‌زند که دیگران‌اش می‌پرستیدند.

@interventions

‌
‌خشونت فرهنگ، که نخستین تأثیر ملموس و صدمه‌اش همان بی‌خانمان شدن و کارتن‌خوابی است، به خشونت فیزیکی دیگران مشروعیت می‌بخشد. خشونت فیزیکی علیه معتادها در طیفی از کردارها، از ضرب و شتم گرفته تا کشتن، عملی می‌شود. مردم محلۀ دروازه‌غار، به واسطۀ این‌که هر روز و از نزدیک با معتادهای کارتن‌خواب برخورد می‌کنند، بیش از همه تحت‌تأثیر این خشونت فرهنگ به طور عملی به حضور معتادها واکنش نشان می‌دهند: لگد می‌زنند، فحش می‌دهند و بساطشان را به هم می‌ریزند. مأموران دولتی هر جایی در کوچه و خیابان دروازه‌غار که معتادها را بیابند وحشیانه کتک می‌زنند. اما تراژیک‌ترین و تندترین خشونت فیزیکی، در کمپ‌های ترک اجباری روی می‌دهد. مثلاً کمپ شفق، یا به قول خود معتادها اردوگاه شفق، ‌جایی است که چون فقط معتادها متصدیان کمپ را می‌بینند، عریان‌ترین واکنش‌ها نمایان می‌شوند: تحقیر کردن، کتک زدن، گرسنگی دادن، مریض کردن و کشتن. نتیجۀ خشونت فرهنگ، شکل گرفتن یک «فرهنگ ترور» تمام‌عیار علیه معتادهاست.
‌
‌از کتاب «افیون‌زدگان»
مردم‌نگاری در جنوب تهران
اصغر ایزدی جیران
پژوهش‌های اجتماعی دربارهٔ ایران (۴)

به‌زودی شعبه جدید و جمع‌وجوری از کتابفروشی دماوند در محله سنایی باز می‌شود. برای این شعبه جدید به همکار نیاز داریم.
اطلاعات بیشتر را این‌جا بخوانید و به کسانی که فکر می‌کنید برایشان جالب است بفرستید.
.

#کتابستان_برخط منتشر کرد

🔺روان و جامعه
🔸درآمدی بر مطالعات روان‌اجتماعی
✍️ جمعی از نویسندگان
🔍به‌کوشش مهدی نوریان

📇چاپ اول 1405
🔺750.000 600.000 ت
📙رقعی، شومیز
📚کتابستان برخط


این کتاب به یکی از مسأله‌سازترین لحظات تاریخ علوم انسانی و اجتماعی می‌پردازد؛ تلاش برای رسیدن به نوعی صورت‌بندی نظری از انسان و پدیده‌های انسانی به‌شکلی که در آن امر روانی و امر اجتماعی توأمان به‌شکل درهم‌تنیده‌ای لحاظ شوند. روان‌شناسی و جامعه‌شناسی، به‌عنوان دو متولی مدعی این امر، در رسیدن به این صورت‌بندی ناکام مانده‌اند. مطالعات روان‌اجتماعی، به‌عنوان حوزه‌ای نوپدید، از دلِ این ناکامی سر برآورده است و سعی می‌کند به این صورت‌بندی برسد.

کتاب حاضر تلاش می‌کند ازخلال خوانش ده مقاله‌ی برجسته، داستان این حوزه‌ی مطالعاتی نوپدید را روایت کند: از نقد کلاسیک دنیس رانگ به «انسان بیش‌ازاندازه اجتماعی‌شده» در نظریات جامعه‌شناختی تا نقد روان‌کاوانه‌ی ایِن کریب به «برساخت‌گرایی اجتماعی»؛ از کوشش استیون فراش برای صورت‌بندی مطالعات روان‌اجتماعی به‌مثابه رویکردی انتقادی گرفته تا....

🔗 سفارش از برخط بوک

📚برخط‌بوک(کتابستان برخط)⬇️
🆔 @BarkhatBook

🔍پژوهش گونه‌شناسی سیاسی ایرانیان منتشر شد

پژوهشگاه فرهنگ، هنر و ارتباطات پژوهش «گونه‌شناسی سیاسی ایرانیان» را که توسط #آرش_نصر_اصفهانی و بر اساس داده‌های موج چهارم پیمایش ملی ارزش‌ها و نگرش‌های ایرانیان تهیه شده است، منتشر کرد.

این پژوهش ۶ گونه نگرشی متمایز را دسته‌بندی کرده است. در این تحلیل، میزان دینداری فردی، باور به جدایی دین از سیاست، اعتماد به سپاه، احساس آزادی در انتقاد از حکومت، حمایت از توزیع عادلانه‌تر منابع نفتی، ادراک تبعیض قومیتی و جنسیتی و احساس آزادی در پوشش، از جمله متغیرهای واردشده مدل نهایی بوده‌اند.

بر اساس مدل نهایی، «منتقدان سکولار عدالت‌خواه» با ۲۴ درصد بزرگ‌ترین گروه شناسایی‌شده‌اند. این گروه عمدتاً جوان تا میانسال، تحصیل‌کرده‌تر و شهرنشین است و در کنار پایین‌ترین سطح دینداری و کمترین اعتماد به نهادهای حکومتی، تأکید زیادی بر عدالت اقتصادی دارد و احساس تبعیض قومیتی و جنسیتی در آن بالاست. ۸۲ درصد اعضای این خوشه از وضعیت سیاسی کشور ناراضی‌اند.

«مذهبیان غیرایدئولوژیک حامی نظم موجود» با ۲۰ درصد دومین گروه بزرگ را تشکیل می‌دهند. این گروه بیشتر شامل افراد سالمندتر و روستایی‌تر، با تحصیلات پایین‌تر و وضعیت اقتصادی ضعیف‌تر است. آنان دینداری و اعتماد بالایی به نهادهای حکومتی دارند، اما از دخالت دین در سیاست حمایت نمی‌کنند.

«منتقدان محافظه‌کار» با ۱۵ درصد، گروهی هستند که دینداری متوسط و اعتماد پایین به نهادهای حکومتی را با گرایش قوی به عدالت اقتصادی ترکیب می‌کنند، اما برخلاف گروه‌های سکولار، در حوزه آزادی‌های اجتماعی رویکردی محافظه‌کارانه‌تر دارند.

«اسلام‌گرایان میانه‌رو» نیز ۱۵ درصد از نمونه را تشکیل می‌دهند. این گروه ضمن برخورداری از دینداری بالا و اعتماد نسبی به حکومت، حساسیت بیشتری نسبت به تبعیض علیه زنان و قومیت‌ها دارد. این خوشه بیشترین سهم زنان، معادل ۶۰ درصد، و بالاترین نرخ تأهل را در میان گروه‌ها دارد و سهم قابل توجهی از اعضای آن را خانه‌داران تشکیل می‌دهند.

«اسلام‌گرایان حامی حکومت» با ۱۳ درصد، بالاترین سطح دینداری، قوی‌ترین باور به پیوند دین و سیاست و بیشترین اعتماد به نهادهای حکومتی را دارند. این گروه همچنین کمترین میزان نارضایتی سیاسی را نشان می‌دهد؛ به‌طوری که تنها ۲۳ درصد اعضای آن از وضعیت سیاسی کشور ناراضی‌اند.

در نهایت، «سکولارهای آزادی‌خواه» با ۱۲ درصد جوان‌ترین گروه شناسایی‌شده‌اند؛ ۴۷ درصد آنان زیر ۳۰ سال سن دارند و سهم افراد مجرد و محصل و سطح تحصیلات دانشگاهی در این گروه بالاست. این گروه اگرچه فاصله زیادی از سیاست دینی دارد و اعتماد پایینی به حکومت نشان می‌دهد، برخلاف «منتقدان سکولار عدالت‌خواه»، تمرکز اصلی‌اش بر آزادی‌های فردی و اجتماعی است و نه عدالت اقتصادی.

🔶Ellinne

برنامه علوم سیاسی، کالج جامعه منهتن (BMCC)

مؤسسه تخیل رادیکال

Historical Materialism New York

مجمع رادیکال ۲۰۲۷

۲۲ تا ۲۴ آوریل ۲۰۲۷

فراخوان مقاله

مواجهه با ناامیدی، مبارزه با ناامیدی
Facing Despair, Fighting Despair

کنفرانس: ۲۲ تا ۲۴ آوریل ۲۰۲۷
محل برگزاری:
Borough of Manhattan Community College (CUNY)
نیویورک، ایالات متحده

مهلت ارسال چکیده: ۳۰ سپتامبر ۲۰۲۶

مجمع رادیکال (Radical Assembly) از پژوهشگران و علاقه‌مندان دعوت می‌کند تا برای کنفرانس سال ۲۰۲۷ با عنوان «مواجهه با ناامیدی، مبارزه با ناامیدی» پیشنهادهای خود را ارسال کنند. این کنفرانس گردهمایی‌ای فراگیر و غیرجناحی است که به نظریه انتقادی مارکسیستی، تحلیل سیاسی و گفت‌وگوی رفیقانه اختصاص دارد.

موقعیت سیاسی‌ای که امروز در آن قرار داریم، بیش از پیش با خشونت، اضطراب و ناامیدی مشخص می‌شود. جنگ، فاجعه زیست‌محیطی، تشدید نابرابری و بازخیزش سیاست‌های اقتدارگرا و ارتجاعی، نوعی احساس فراگیر از بن‌بست سیاسی ایجاد کرده‌اند؛ وضعیتی که در آن امکان تصور تحول معنادار اجتماعی روزبه‌روز دشوارتر به نظر می‌رسد.

کنفرانس «مواجهه با ناامیدی، مبارزه با ناامیدی» به‌جای روی‌گردانی از این شرایط، می‌پرسد مواجهه مستقیم با آنها چه معنایی دارد. نظریه مارکسیستی چگونه می‌تواند به ما در فهم شرایط سیاسی و مادیِ تولیدکننده ناامیدی کمک کند؟ از لحظات پیشین شکست و واکنش سیاسی چه می‌توان آموخت؟ و چه شکل‌هایی از سازمان‌یابی سیاسی، مبارزه جمعی و همبستگی می‌توانند به ما امکان دهند نه فقط با وضعیت کنونی مواجه شویم، بلکه آن را دگرگون کنیم؟

ما از ارسال مقالات فردی، پنل‌ها، میزگردها و نشست‌های بحث درباره کتاب استقبال می‌کنیم. همچنین پیشنهادهایی پذیرفته می‌شود که به‌طور کلی با طیف گسترده‌ای از پرسش‌ها و مباحث نظریه و پژوهش مارکسیستی معاصر در ارتباط باشند.

حوزه‌های پیشنهادی

- اتوماسیون و کنترل
- فناوری و مبارزه طبقاتی
- فاجعه اقلیمی
- اقتدارگرایی و فاشیسم
- فلسطین
- امپریالیسم و ضد امپریالیسم
- بازتولید اجتماعی
- آینده‌های فمینیستی، کوییر و ترنس
- سرمایه‌داری نژادی
- الغاگرایی (Abolition)
- کار
- هنر و مقاومت
- استراتژی مارکسیستی

→ ارسال مقاله
→ مطالعه متن کامل فراخوان

لطفاً این فراخوان را میان همکاران، دانشجویان، سازمان‌دهندگان، هنرمندان و دیگر علاقه‌مندان منتشر کنید.

مجمع رادیکال با همکاری برنامه علوم سیاسی کالج جامعه منهتن (CUNY)، مؤسسه تخیل رادیکال و Historical Materialism New York برگزار می‌شود.

radicalassembly.org

کانال مطالعات‌فرهنگی ایرانی

https://t.me/culturalstudies_usc

تمدید فراخوان نخستین نشست سالانه «بازخوانی آثار و آراء استاد جواد صفی‌نژاد»
بازخوانی یک میراث علمی
به‌مناسبت زادروز استاد جواد صفی‌نژاد

گاهنامه سرونامه با همکاری حلقۀ مطالعاتی علوم اجتماعی سرو، از سال ۱۴۰۵ در نظر دارد هم‌زمان با نهم شهریور، زادروز استاد جواد صفی‌نژاد، نشست سالانۀ «بازخوانی آثار و آراء استاد جواد صفی‌نژاد» را با هدف معرفی، بازخوانی، نقد و گسترش میراث علمی ایشان برگزار کند.
این نشست‌ها با این ایده شکل گرفته‌اند که آثار استاد صفی‌نژاد، افزون بر جایگاه ماندگارشان در تاریخ علوم اجتماعی ایران، همچنان افق‌های تازه‌ای را برای پژوهش در حوزه‌هایی چون جامعه‌شناسی تاریخی، مردم‌شناسی، مطالعات آب و قنات، نظام‌های سنتی آبیاری، سازمان‌های اجتماعی، مطالعات روستایی، ایلات و عشایر، کشاورزی، محیط‌زیست و تاریخ دانش بومی می‌گشاید.
از همه پژوهشگران، استادان، دانشجویان و علاقه‌مندان دعوت می‌شود با ارائه مقاله یا سخنرانی در این نشست‌ها مشارکت کنند.

محورهای پیشنهادی
اندیشه و روش‌شناسی استاد جواد صفی‌نژاد
جایگاه آثار صفی‌نژاد در جامعه‌شناسی تاریخی و انسان‌شناسی ایران
نسبت اندیشه‌های صفی‌نژاد با آرای دیگر پژوهشگران
میراث علمی و تأثیر آثار صفی‌نژاد بر پژوهش‌های معاصر
نقد، ارزیابی و بازخوانی آثار استاد صفی‌نژاد
روش‌شناسی مطالعات میدانی صفی‌نژاد
مونوگرافی‌نویسی در آثار صفی‌نژاد
سندپژوهی، آرشیوهای تاریخی (اسناد سیاق و...) و مطالعات تاریخی صفی‌نژاد
تاریخ مردم در آثار صفی‌نژاد
جغرافیای تاریخی در آثار صفی‌نژاد
جغرافیای انسانی در آثار صفی‌نژاد
مردم‌شناسی آب، قنات و نظام‌های سنتی آبیاری در آثار صفی‌نژاد
بنه و سازمان‌های اجتماعی در ایران پیشامدرن در آثار صفی‌نژاد
تاریخ کشاورزی و جوامع روستایی در آثار صفی‌نژاد
مطالعات ایلات و عشایر در آثار صفی‌نژاد
دانش بومی و فناوری‌های سنتی در آثار صفی‌نژاد
زیست‌بوم در آثار صفی‌نژاد

شیوۀ مشارکت
علاقه‌مندان می‌توانند چکیده پیشنهادی خود را (حداکثر ۱۰۰۰ کلمه) همراه با عنوان، نام نویسنده، وابستگی سازمانی (در صورت وجود) و اطلاعات تماس ارسال کنند.
چکیده‌های دریافتی توسط شورای علمی نشست بررسی خواهد شد و نویسندگان آثار پذیرفته‌شده برای ارائه در نشست دعوت خواهند شد.
پس از برگزاری نشست، ارائه‌دهندگان موظف خواهند بود متن کامل مقاله خود را مطابق شیوه‌نامه مجله سرونامه برای بررسی و انتشار ارسال کنند. انتشار مقاله منوط به طی فرایند ارزیابی و پذیرش علمی مجله خواهد بود و ارائه در نشست، به منزلۀ پذیرش قطعی مقاله برای چاپ نیست.

تقویم نشست
آخرین مهلت ارسال چکیده: ۲۰ شهریور ۱۴۰۵
اعلام نتایج داوری چکیده‌ها: ۳۱ شهریور ۱۴۰۵
برگزاری نشست: ۱۵ تا ۲۰ مهر ۱۴۰۵
آخرین مهلت ارسال متن کامل مقاله برای انتشار در سرونامه: ۳۰ آذر ۱۴۰۵

هدف نشست
نشست سالانۀ آثار و آراء استاد جواد صفی‌نژاد با هدف شکل‌گیری گفت‌وگویی علمی و مستمر میان پژوهشگران نسل‌های مختلف علوم اجتماعی دربارۀ میراث علمی ایشان برگزار می‌شود و می‌کوشد زمینه بازخوانی انتقادی، تداوم و توسعۀ این میراث را در حوزه‌های مردم‌شناسی، جامعه‌شناسی تاریخی و مطالعات تاریخی ایران فراهم آورد. امید است این نشست در سال‌های آینده به یکی از مهم‌ترین بسترهای گفت‌وگوی علمی دربارۀ آثار و اندیشه‌های استاد جواد صفی‌نژاد و یکی از رویدادهای سالانۀ علوم اجتماعی ایران تبدیل شود.

راه‌های ارتباطی
ارسال چکیده: sarvnamehkhu@gmail.com
ارتباط با سردبیر: mostafaie.soren@gmail.com
آیدی تلگرام سردبیر: @soren93
راه‌های ارتباطی در زمان محدودیت یا اختلال اینترنت:
آیدی پیام‌رسان بله سردبیر: soren1993


#سرونامه
#جواد_صفی‌نژاد
@sarvmagazin
@halgheh_sarv

وقتی مطالعات اعتراضات و جنبش‌های اجتماعی را بررسی می‌کنیم این الگوی رفت و آمد بین عقلانی-عاطفی شمردن بخصوص اعتراضات و تا حدودی جنبش‌های اجتماعی کاملا مشهود است.
تا همین دو سه دهه پیش اعتراض یا بر اساس ایده‌های اقتصادی کاملا عقلانی در نظر گرفته می‌شد یا بر اساس ایده‌های توده‌ای کاملا غیرعقلانی. این وسط دسته‌های از رمانتیک‌های غیرقابل مذاکره که به طور کلی با هر نوع بیان ضدسیستمِ نزدیک همدلی دارند هر روز متورم‌تر شدند و رفتار اعتراضی را تا مرحله‌ی تقدس به گونه‌ای اعتلا دادند که حرف زدن از دستور کار گرامشی و لنین هم در نظرشان محافظه‌کاری و همراستایی با سلطه‌ی نزدیک و خیانت و هم دستی و غیره تلقی شد.
در چنین وضعیتی، مطالعات گودوین، جاسپر و سایر کسانی که تلاش کردند بین پلی دو فهم مسلط از جنبش و اعتراضات اجتماعی بزنند اهمیت قابل ملاحظه‌ای دارد اقلا از این جهت که تلاش می‌کند تصویر معترضان و جنبش‌های اعتراضی را در میان دو عرصه‌ی عقل و عاطفه ترسیم کند و تاکید می‌کند که هر چند در بعضی جوامع و بعضی جنبش‌ها ممکن است یکی از این جنبه بر دیگری غلبه داشته باشد، در نهایت تصمیماتی که منجر به اعتراض می‌شود و در جریان اعتراض توسط بازیگران مختلف اتخاذ می‌شود ترکیبی از هر دوی اینها ست.
کتاب عواطف اعتراض با مروری بر بررسی‌های فلسفی در مورد عاطفه، احساسات مهمی که به اعتراض منجر می‌شود و در جریان اعتراض ایجاد می شود را معرفی می‌کند و از این منظر کتاب‌های قبلی جاسپر که تلاشی برای شناسایی یک دستورالعمل/درس‌نامه در اعتراضات و جنبش‌های بود و از این طریق سعی می‌کرد نشان دهد که اعتراضات چگونه ساخته می‌شوند را کامل می‌کند.

کتاب اخیر، مانند تمام کتاب‌های دیگر من رایگان، صرفا آنلاین و خارج از بازار رسمی کتاب در ایران با اجازه‌ی کتبی از نویسنده منتشر شده است.
کتاب را از اینجا دانلود کنید؛ لطفا کتاب را به نام خودتان کپی نکنید، از ارجاع به کتاب خودداری نکنید و اگر مایل به حمایت از کار من هستید مبلغ دلخواهی به شماره کارت

5022291044101713
واریز کنید.
در انتشار آگاهی بکوشید، شاید انتشار آگاهی تنها راه واقعی برای جلوگیری از خون‌ریزی بیشتر باشد.

عواطف اعتراض، جیمز ام. جاسپر، ترجمه فاطمه کریمخان

.
کار کودک در ادبیات داستانی (۱۲۸۵ تا ۱۳۵۷) / سپیده سالاروند، مصطفی لک‌قمی / نشر نی، ۳۰۹ صفحه، ۹۰۰ هزار تومن

صفحاتی از کتاب

از سایت ناشر:
«این اثر حاصل بخشی از پروژۀ گروه پژوهش انجمن «پرندۀ درخت کوچک» است که در پاییز ۱۳۹۹ آغاز شد. اعضای این انجمن، پس از سال‌ها فعالیت در سازمان‌های مردم‌نهاد در حوزۀ کودکان تصمیم گرفتند نگاهی‌ ریشه‌ای‌تر به پدیدۀ کار کودک بیندازند و ابعاد پیچیدۀ آن را به صورت تاریخی بررسی کنند.
این کتاب به دنبال فهم سؤالاتی در مورد چندوچون کار کودکان و شرایط زیست آن‌ها در بازۀ تاریخی ۱۲۸۵ تا ۱۳۵۷ است. و تلاش می‌کند تصویری از تحول کار کودکان در این بازۀ زمانی ارائه دهد. نویسندگان، در شرایطی که داده‌های تاریخی و مردم‌نگارانۀ چندانی در مورد کار کودکان موجود نیست، برای فهم جزئیات کار کودک و ابعاد مختلف آن به سراغ ادبیات رفته و تلاش کرده‎اند از لابه‌لای صحنه‌های داستانی دلایل کار، نوع کار، فهم کودکان از کار، شرایط کاری‌، میزان دستمزد و نظر عموم جامعه در مورد کار کودک را بررسی کنند.»

سفارش: @bahmanbooks
حضوری
تلفنی ۶۶۹۸۱۰۲۴
وب‌سایت

https://share.google/BWP0p6wwk5FoJ8AyJ
درباب دردسر افراد دیگر


لورن برلانت، درگذشتۀ ژوئن ۲۰۲۲، دربارۀ حیات عاطفی نئولیبرالیسم نظریه‌پردازی می‌کرد. او از ۱۹۸۴ تا ۲۰۲۱ در دانشگاه شیکاگو درس داد، دانشگاهی که ابزار توسعۀ زیرساخت ایدئولوژیک نئولیبرالیسم بود. درباب دردسر افراد دیگر آخرین کتاب او بود که می‌گفت: ما همدیگر را اذیت می‌کنیم، چون درک و ارتباط متقابلِ کامل ناممکن است؛ بعضی از ما، به‌صورت فردی یا جمعی، برای بازتولید اجتماعیِ سرمایه‌داریِ نژادی دردسرساز هستیم؛ و به‌رغم همۀ این‌ها، ما به‌هرحال طالب دیگرانیم. آنچه می‌خوانید گزیده‌ای از این کتاب است که به مفهوم «دردسر دیگران» می‌پردازد.

سخنرانی محمد مالجو

۶ مرداد ۱۴۰۵
۲۸ جولای ۲۰۲۶
جلسات کتابخوانی «فراگیری»
مدیر جلسه فریدون پرهام

معرفی کتاب «تکوین طبقه‌ی کارگر در انگلستان» اثر «ادوارد پالمر تامپسون» ترجمه‌ی محمد مالجو

ارائه‌ی تعریفی از مفهوم «طبقه‌ی اجتماعی» با استناد به برداشتی از کتاب.

بحث و تبادل نظر و پرسش و پاسخ از 00:59:30 تا انتهای جلسه.

@mmaljoo
@ArchiveOfLiberalism
.

کانال مطالعات‌فرهنگی ایرانی


https://t.me/culturalstudies_usc