هر کسی که کمترین چیزی در مورد مکانیک کوانتومی شنیده باشد، اغلب می‌شنود که نمی‌تواند ناظر را از آنچه مشاهده می‌شود جدا کند.

در حقیقت آزمایشگر و شئ مورد مشاهده قابل تفکیک نیستند و معرف یک سیستم هستند.

اما در عمل این دقیقا همان چیزی است که برای پیش‌بینی و مقایسه داده های حاصل از آن با داده‌های تجربی مورد نیاز است.

توضیح عمومی که‌ اکثر فیزیکدانان به این مسئله می دهند به این صورت است که:

((شما با مشاهده شئ مورد آزمایش تابع موج آن را فرو می پاشید و "دامنه احتمالِ بودن شئ مورد مشاهده در همه حالت ها را" به 0 می رسانید اما از طرفی شئ مورد مشاهده بعد از فروپاشیده شدن تابع موجش، 100 درصد‌ احتمال دارد ( قطعا رخ می دهد) که به یکی از حالت های ممکن برود.))

اما خود این توضیح یک سوال دیگر را به وجود می آورد که تا این لحظه فیزیکدانان پاسخ قطعی ای برای آن ندارند:

چرا با مشاهده شئ مورد آزمایش، تابع موج آن فرو می پاشد؟

اسم دیگر این سوال بدون پاسخ "مشکل اندازه گیری" در مکانیک کوانتومی است.

برگرفته از کتاب "مرد کوانتومی، زندگی ریچارد فاینمن در علم" نوشته لاورنس کراوس


@cosmos_physics