چنلِ کُدی :»

خوشامدی😂

سلام به همگی
مقدمم گرامی باد
گوسفندارو سر ببرید بهترین ادمین خاور میانه وارد شد😂

دستامو خیلی دوسشون دارم.

اشکامو پاک کردن. سفت بغل کردن. تایپ کردن و احساسات و ارتباطای مجازیمو شکل دادن. نوشتن. صورتمو پوشوندن تا پوشش دهنده اشکام باشن. چیزای خوشمزه خلق کردن. تنمو با لباسای قشنگ پوشوندن. دکمه هامو بستن. ظرفارو شستن. دستِ مامان و بابا رو گرفتن. دستامو خیلی دوسشون دارم.

بستنیِ سالار میهن نجات دهنده واقعیه 💖.

قوقولی قوقو صُب شده 🐓.

نرسیدن؛

خواسته نشدی؟ موفق نشدی؟ گند زدی؟ پس زده شدی؟ تنها رها شدی؟ صداتو کسی نشنید؟ غصه توو دلت فهمیده نشد؟ توو بلاتکلیفی رها شدی؟ نشد که بشه؟ فدایِ سرت عزیزِ من.
برو توو تختت بزن زیر گریه. خواهرتو بغل کن. به روزای خوب رفته فک کن. به روزای خوبی که نیومدن. به روزای بدی که تموم شدن. به رهایی از بلاتکلیفی. پاشو شیرینی نخودچیارو بزار توو فر بزار عطرش فضا رو پر کنه. لباس خوشگلاتو بپوش. واسه خودت هدیه بگیر و بخاطرِ اینکه دووم اوردی، از خودت تشکر کن. زندگی تموم نشده. فقط سهمِ یه آدم توو زندگیت تموم شده. فقط بزرگتر شدی. فقط خدا واسَت بهتر چیده (:

- کدعین

از فیلم "Duchess" یاد گرفتم گاهی کسی که فک میکنی باهات دشمن ترینه، میتونه بهترین دوستت باشه و برعکس، کسی که بهترین دوستته ،میتونه دشمنت بشه و چه عجیب که گاهی جفتش ینفره.

از ارتباطایِ لانگ خستم؛

حس میکنم بینِ یه دنیای دیگه و دنیای واقعی گم شدم و نمیدونم دقیقا الان توو چه زمانی زندگی میکنم. تنهایی آدمو به چه کارایی وا میداره. هیچوقت اون خلا داشتن ادمای واقعی تووم‌ پر نشده. هیچوقت نشده حس کنم واقعا دارم با یه آدم ارتباط میگیرم. زندگی لایِ اکانتا و پروفایلایِ ثابت و تکراریشون، توانِ ارتباط با دنیای واقعی رو ازم سلب کرده. هیچوقت حسِ "موجودیت" نکردم‌. هیچوقت معنیِ درست ارتباط با آدما رو درک نکردم. هیچوقت حس نکردم تنها نیستم. هیچوقت نتونستم یه آدم واقعی رو از نزدیک لمس کنم و فقط از دور تونستم تایپ کنم "بغل بهت" و چه مضحکه وقتی حتی نمیتونم تصور کنم بغل کردنِ اون آدمِ رندوم چشکلیه.

- کدعین

شبِ اونایی که توو یه عشقِ بلاتکلیف گم شدن بخیر؛ اینا خیلی حیوونکیَن :>

خودمونو واسه کسایی شِکوندیم که بند زدن که هیچ، جَم کردنِ خورده ریزامونَم بلد نبودن ...

بغَلم‌ کن؛ بغل کن‌ روحَمو که خَستَست ❤️‍🩹.

تا وقتی حالت بَده، دردبدر دنبال قرصِ مسکن میگردی تا دردت اروم شه. بعدش که ارومت کرد، یادت میره اصن اسمشَم. (درمورد قرصِ مسکن صحبت نمیکنم).

"امام رضا" رو میطلبه امشب؛ یبار دیگه گوشامونو بسپریم بهش.

به شخصه از ناصرالدین شاه ممنونم که چایی با ذائقَش جور بود، لذتشو درک کرد و چشیدنِ این لذتو از همه ما دریغ نکرد 🤝🏿.

حس میکنم میزانِ ارتباط اجتماعیم با پسرا خیلی خیلی ضَعیف و تقریبا در حدِ صفره؛ انقد که هیچوقت به دیت نرسه و همون بَرخوردای اول کنسِل شم. شایدم هنوز آدمش سرِ راهم قرار نگرفته. من نَمد 🐜.

همه اونایی که با من در ارتباطن سَنگن. پس چرا من واسه کوچکترین چیزا احساسات خرج میکنم، اونوقت اونا اصلا یادشون‌ میره منم‌ وجود دارم. حکمتش چیه خداوند؟