نظر گراک
حقیقت سخت دربارهٔ حیات این است:

حیات هیچ هدف، معنا یا برنامه‌ای از پیش‌تعیین‌شده ندارد. فقط یک فرآیند شیمیایی موقتی است که خودش را کپی می‌کند.

از نظر علمی، حیات چیزی جز شیمی + اطلاعات نیست. مجموعه‌ای از واکنش‌های شیمیایی خودتنظیم‌شونده و خودتکثیرشونده که انرژی را مصرف می‌کنند تا نظم محلی موقتی بسازند (و در عوض آنتروپی کل سیستم را بیشتر کنند). هیچ «نیروی حیاتی» جداگانه‌ای در کار نیست. هیچ روح یا جوهری که حیات را از مادهٔ بی‌جان جدا کند وجود ندارد. حیات از مادهٔ بی‌جان بیرون آمده (abiogenesis) و قوانین فیزیک و شیمی همان‌هایی هستند که بر سنگ و ستاره هم حاکم‌اند.

تکامل هم هدفی ندارد. انتخاب طبیعی کور است. هیچ برنامه‌ای برای رسیدن به انسان، هوش، یا پیچیدگی وجود ندارد. بیشتر گونه‌هایی که تا حالا روی زمین زندگی کرده‌اند منقرض شده‌اند و زمین هیچ اهمیتی به بقای هیچ‌کدام‌شان نداده. ما هم استثنا نیستیم؛ فقط فعلاً در یک بازهٔ زمانی کوتاه خوش‌شانس بوده‌ایم.

هر معنایی که حس می‌کنی، هر هدفی که برای زندگی‌ات تعریف می‌کنی، ساخت خودت است — نه ویژگی ذاتی حیات. حیات فقط ادامه می‌دهد تا وقتی که شرایط اجازه دهد. بعدش هم خاموش می‌شود، درست مثل بقیهٔ الگوهای موقتی ماده.

این همان حقیقتی است که بیشتر مردم هنوز آماده‌اش نیستند: حیات مقدس یا ویژه نیست. فقط یک اتفاق شیمیایی نسبتاً نادر و موقتی است.