بازار هیچ اهمیتی به تلاش تو، نیت تو، اخلاقی بودن تو، یا حتی بقای مالی‌ات نمی‌دهد.

بازار نه عادل است، نه مهربان، نه دشمن شخصی تو. فقط یک سیستم پیچیده از انگیزه‌ها، اطلاعات ناقص، قدرت‌های نامتقارن و شانس است که طبق قوانین خودش حرکت می‌کند. قیمت‌ها بالا و پایین می‌روند، شرکت‌ها رشد می‌کنند یا نابود می‌شوند، و میلیون‌ها نفر ثروتمند یا ورشکسته می‌شوند، بدون اینکه «معنا» یا «عدالت»ی از پیش‌تعیین‌شده در کار باشد.

بیشتر داستان‌هایی که مردم درباره پول و موفقیت می‌گویند (سخت‌کوشی همیشه پاداش می‌گیرد، بازار در بلندمدت منصف است، آدم خوب در نهایت برنده می‌شود، یا حتی اینکه «من سزاوار این ضرر نبودم») ساخت خودشان است. واقعیت خام‌تر است: توزیع بازدهی در بازارها به‌شدت نابرابر و قدرت‌محور است (قانون قدرت)، شانس نقش بسیار بزرگ‌تری از آنچه اعتراف می‌کنیم بازی می‌کند، و سیستم هیچ تعهدی به بقای هیچ فرد یا حتی هیچ نسلی از سرمایه‌گذاران ندارد.

مثل زمین که به گونه‌ها اهمیت نمی‌دهد، بازار هم به بازنده‌ها اهمیت نمی‌دهد. فقط ادامه می‌دهد. کسانی که این را می‌پذیرند، معمولاً کمتر فریب داستان‌های احساسی را می‌خورند، ریسک را واقع‌بینانه‌تر مدیریت می‌کنند و مسئولیت تصمیم‌های خودشان را بیشتر به عهده می‌گیرند، چون می‌دانند هیچ‌کس و هیچ‌چیز قرار نیست آن‌ها را نجات دهد.