در مورد داستان پدربزرگ و انتخاب‌های کاملا بی‌ربط به ما من چیزهایی از خانواده پدری خودم بنویسم.

پدربزرگ من شاطر نانوا بود که از روستای پدری‌مان پای پیاده به تبریز آمد و جاگیر شد. ازدواج کرد و بچه‌دار شد در همین شهر

دست بر قضا پسر ارشدش در ادبیات فارسی و عربی تحصیل کرد و جزو معلم‌های خوب شهر تبریز شد. بیشتر کسانی که در دهه 40 و 50 شاگرد مدرسه‌ای بوده‌اند ایشان را به خاطر دارند. حضور ایشان و پیگیری درس برادران کوچک‌ترش باعث شد بیشتر آن‌ها دیپلم بگیرند.
برای ترک‌های تبریز به خصوص در آن زمان که وسایل ارتباطی کمتر بود، یادگیری زبان رسمی و آموزشی مملکت سخت بود و حضور عموی من به عنوان معلم و پیگیر درس و مشق برادرانش باعث پیشرفت آن‌ها به سمت دریافت دیپلم شد.

این دیپلم گرفتن باعث شد هیچ کدام از برادرهایی که دیپلم داشتند، مثل پدرشان کارگری نکنند و وارد ادا‌ره جات دولتی آن زمان شوند و به اصطلاح کارمند شوند. همین اتفاق باعث شد فرزندانشان را به مدارس بهتری بفرستند، روی درس و مشقشان بیشتر توجه و پیگیری داشته باشند و فرزندانشان تا دکترا در دانشگاه بالا بروند

در نسل من اگر عضوی از اعضای خانواده موفق است، به لطف دانشگاه و شبکه ارتباطی پس از آن بوده است و چندتایی از ما هم تجربه زندگی و درس خواندن در خارج از کشور را داریم (طبیعتا با پوند 5000 تومانی)
نسل بعدی خانواده ما احتمالا بیشتر می‌تواند بر موفقیت بین نسلی سوار شود و احتمالا حتی بتواند به طبقه مرفه هم صعود کند (پدربزرگم در طبقه فقیر، پدرم در طبقه متوسط و من در طبقه متوسط به بالا هستیم)

نسل من در دانشگاه بیشتر گرایش فنی و مهندسی داشت (جو زمان و داستان مهندس پروری بود)
نسل بعدی کم‌کم به سمت اقتصاد و مدیریت و مالی گرایش دارد
و نسل بعدی تجربه زندگی و سفر به خارجش از ما بهتر و پرثمرتر خواهد بود

به هر صورت تمام این‌ها به دلیل انتخاب پدربزرگم است که از روستا به شهر آمد و اینجا تشکیل خانواده داد
ممکن بود پدربزرگ در روستا بماند، یا کلا مثلا به شهر دیگری بکوچد.
سرنوشت ما و جایی که الان هستیم، کاملا به آن سفر با پای پیاده پدربزرگم بستگی داشت