Boomsoostudio

برای دسترسی به توضیحات کامل دوره، روی لینک زیر بزنید👇🏽
https://telegra.ph/%D8%AF%D8%B1%D8%A2%D9%85%D8%AF%DB%8C-%D8%A8%D8%B1-%D8%A8%D9%88%D9%85%E2%80%8C%D8%B4%D9%86%D8%A7%D8%B3%DB%8C-%D9%85%D9%86%D8%B8%D8%B1-%D8%B5%D9%88%D8%AA%DB%8C-09-21

Boomsoostudio pinned a photo

دو به‌علاوه دو را در یوتیوب ببینید:
🔗 https://youtu.be/joD2INEhmwg?si=bb44f-HKl9nRE7_0
.
@boomsoostudio

Boomsoo with Sourena Zamani
.
🔗 https://youtu.be/U686nQomoKk?si=O2PCGENa7WELdomY
.
@boomsoostudio

نگاهی به انیمیشن «سور تول»
نوشته‌ی کیمیا مرادی

«سور تول» (Suur Tõll)، انیمیشن کوتاهی به کارگردانی رین رامات، بر اساس یکی از مشهورترین افسانه‌های استونی ساخته شده است: داستان غولی که از جزیره‌ی سارِما در برابر مهاجمان دفاع می‌کند. تول در این فیلم فقط یک قهرمان بزرگ‌جثه نیست. بدن او به بخشی از جغرافیای جزیره شباهت دارد؛ گویی هر زخمی که بر پیکرش وارد می‌شود، زخمی بر خود سرزمین و حافظه‌ی مردمان آن است. طراحی‌های خشن و اکسپرسیونیستی یوری آراک، جهان فیلم را به فضایی باستانی و کابوس‌وار تبدیل کرده‌اند. خشونت در فیلم بی‌پرده است، اما نه برای سرگرمی؛ برای نشان دادن بهای جنگ و ویرانی. تول با زندگی پیوند دارد: کار می‌کند، غذا می‌خورد، از دریا می‌گذرد، به مردم کمک می‌کند و به خانه بازمی‌گردد. قدرت او از میل به تسخیر طبیعت نمی‌آید؛ او خود بخشی از زمین، سنگ و دریاست. در برابر او، واناتوهی تجسم فریب، تصاحب و نابودی است. به این ترتیب، فیلم دو نیرو را مقابل هم قرار می‌دهد: نیرویی که می‌خواهد زندگی را حفظ کند و نیرویی که تنها از راه سلطه و ویرانی عمل می‌کند.
تول در پایان شکست می‌خورد و سرش از تن جدا می‌شود، اما اسطوره‌ی او باقی می‌ماند. وعده می‌دهد هرگاه مردم به او نیاز داشته باشند، بازگردد. شاید بتوان گفت «سور تول» بیش از آنکه درباره‌ی پیروزی باشد، درباره‌ی مقاومت حافظه در برابر فراموشی است؛ درباره‌ی اینکه چگونه ممکن است بدن یک قهرمان نابود شود، اما تصویر او در حافظه‌ی جمعی باقی بماند. آنچه «سور تول» را برای بومسو قابل‌توجه می‌کند، تنها حضور زمین، دریا و طبیعت در تصاویر فیلم نیست؛ بلکه رابطه‌ای است که میان بدن، سرزمین، کار، خانه و حافظه برقرار می‌شود. تول از طبیعت دفاع نمی‌کند چون آن را دارایی خود می‌داند؛ او خود بخشی از زمین است و برای حفظ امکان زندگی بر آن می‌جنگد. در این روایت، ویرانی طبیعت فقط نابودی یک چشم‌انداز نیست، بلکه از میان رفتن شیوه‌ای از زیستن، رابطه‌داشتن و به‌یادآوردن است.
@boomsoostudio

فیلم انیمیشن «سور تول»
Suur Tõll
1980
By: Rein Raamat

#داستان_اشیا را اینجا بخوانید:
.
https://t.me/doorsoo/6
امروز آذین از
#برقع یا #بتوله
نوشته.

داستان‌های اشیا را ازین به بعد در کانال دورسوی ما دنبال کنید:

https://t.me/doorsoo

کسی توی بومسو هست که دورسو رو نشناسه؟😊🍇

Boomsoo with Mehdi Shiri
.
🔗 https://youtu.be/gVhOi7F_oZc?si=s0zJxOLUiSz1z9_y
.
@boomsoostudio

داستان «هر انسان چقدر زمین می‌خواهد؟» از تولستوی را بشنوید. روایتی ساده درباره‌ی میل انسان به مالکیت و گسترش قلمرو.
رابطه‌ی ما با زمین چیست؟ آیا زمین را به‌مثابه زیستگاه، خاک، حافظه و امکان زندگی می‌بینیم، یا آن را به متراژ، دارایی و امنیت خیالی فرو می‌کاهیم؟
انسان چقدر طبیعت، چقدر شیء، چقدر فضا و چقدر مصرف می‌خواهد تا احساس کند زنده است؟
راوی: بهروز رضوی
.
@boomsoostudio

#آینه

آینه چیزی حدود ۸ هزار سال قدمت دارد، اما نه به شکل امروزی‌اش.
اولین آینه‌ها در آناتولی (ترکیه امروزی) ساخته شدند؛ از سنگ آتشفشانی سیاه و براقی به نام ابسیدین. تصویر در آن‌ها واضح نبود، اما به این واسطه انسان توانست برای اولین‌بار چهره‌ی خودش را در یک سطح ساخته‌شده ببیند.
بعدها در مصر و بین‌النهرین، آینه‌ها وارد مرحله‌ی تازه‌ای شدند: فلزهای صیقل‌خورده مثل مس و برنز. این آینه‌ها فقط ابزار آرایش نبودند؛ در آیین‌ها، جایگاه اجتماعی و حتی باورهای جادویی هم نقش داشتند.
چیزی که در آینه همیشه عجیب بوده:
هم خودت را نشان می‌دهد، هم کمی غریبه به نظر می‌رسی.
،
در روم باستان، اولین آینه‌های شیشه‌ای ساخته شد؛ اما هنوز دقیق و شفاف نبودند. در قرون وسطی هم استفاده از آن‌ها در اروپا کم شد، بخشی به‌خاطر محدودیت ساخت و بخشی به‌خاطر باورهای خرافی.
اما نقطه‌ی تحول بزرگ در ونیز رخ داد.
در جزیره مورانو، استادکاران آینه‌هایی ساختند که شفاف، تخت و بسیار گران‌قیمت بودند. ارزش بعضی از آن‌ها حتی با یک کشتی برابری می‌کرد. ونیز هم سال‌ها این مهارت را محرمانه نگه داشت.
بعدها این انحصار شکست. فرانسوی‌ها تکنیک ساخت آینه را توسعه دادند و نتیجه‌اش یکی از نمادهای قدرت شد:
تالار آینه‌ها در کاخ ورسای، با ۳۵۷ آینه که بیشتر از زیبایی، نمایش قدرت بود.
در قرن ۱۹، یک تحول علمی مهم رخ داد:
روش نقره‌اندود کردن شیشه معرفی شد و آینه‌ها دقیق‌تر، امن‌تر و ارزان‌تر شدند.
امروزه بیشتر آینه‌ها با لایه‌ای بسیار نازک از آلومینیوم یا نقره ساخته می‌شوند. اما اصل ماجرا هنوز همان است: سطحی که نور را به ما برگرداند و اجازه بدهد خودمان را ببینیم.

با این حال، تاریخ آینه فقط تاریخ بهتر شدن تصویر نیست. آینه از همان ابتدا رابطه‌ی انسان با بدن خودش را تغییر داد. پیش از آینه، دیدنِ خود امری آسان و روزمره نبود. انسان می‌توانست تصویرش را در آب، فلز، سنگ صیقلی یا چشم دیگری حدس بزند، اما آینه کم‌کم امکانی تازه ساخت: اینکه بدن خودمان را از بیرون ببینیم.

همین امکان ساده، شبکه‌ای از چیزها را به هم پیوند داد: بدن، زیبایی، آرایش، خودشناسی، قدرت، تجارت، صنعت، رازهای فنی و حتی ترس. وقتی آینه وارد خانه، قصر، معبد، آرایشگاه یا اتاق خواب شد، دیگر تنها یک شیء تازه برای فضا نبود؛ این شیء رابطه‌ی آدم‌ها با ظاهر، سن، جنسیت، شأن اجتماعی و تصورشان از خود را تغییر داد.
از این منظر، آینه فقط تصویر را برنمی‌گرداند؛ نوعی وضعیت می‌ساخت. وضعیتِ روبه‌رو شدن با خود.
.
حالا اگر فقط یک بار می‌توانستید به یکی از دوره‌های تاریخ سر بزنید و آینه‌اش را امتحان کنید، کدام را انتخاب می‌کردید؟

منابع:
Britannica
The History of Mirrors
Physics LibreTexts
Cambridge – Fitzwilliam Museum
.
@boomsoostudio

#داستان_اشیا
#آینه
.
گردآورنده: آذین آبیار
.
ویدیو: سکانس نهایی فیلم مسافران به کارگردانی بهرام بیضایی
👇🏽

#جاروبرقی:

تاریخ جاروبرقی به چیزی بیشتر از صد سال پیش برمی‌گردد.

قبل از اختراع جاروبرقی، تمیز کردن فرش و موکت معمولاً به این شکل بود که آن‌ها را از خانه بیرون می‌بردند، آویزان می‌کردند و با وسیله‌ای شبیه چوب‌کوب حسابی می‌زدند تا گرد و خاک خارج شود. البته بخش زیادی از همان گرد و خاک دوباره برمی‌گشت داخل خانه.

در سال ۱۹۰۱ مهندسی انگلیسی به اسم هیوبرت بوث ایده‌ای مطرح کرد: به‌جای فوت کردن گرد و خاک، چرا آن را به داخل نکشیم؟

می‌گویند برای امتحان کردن ایده‌اش، در یک رستوران دستمالی را روی صندلی گذاشت و با دهان از روی آن مکید. وقتی دستمال را برداشت، لایه‌ای از گرد و خاک روی آن جمع شده بود.

نتیجهٔ این آزمایش عجیب، ساخت اولین جاروبرقی موفق شد.

البته این دستگاه اصلاً شبیه جاروبرقی‌های امروز نبود.

یک دستگاه بزرگِ قرمز بود که با اسب در خیابان جابه‌جا می‌شد و بیرون خانه می‌ایستاد. بعد لوله‌های بلندش را از پنجره وارد خانه می‌کردند تا داخل را تمیز کنند.

جالب اینکه این دستگاه آن‌قدر تازه و عجیب بود که بعضی خانواده‌های ثروتمند مهمان دعوت می‌کردند تا فرایند جارو کشیدن را تماشا کنند.

چند سال بعد، یک سرایدار آمریکایی که از گرد و خاک محیط کارش خسته شده بود، با موتور پنکه، جعبهٔ صابون و یک روبالشی نمونهٔ کوچکتری ساخت و کم‌کم جاروبرقی وارد خانه‌ها شد.

شما اگر جای آدم‌های صد سال پیش بودید، حاضر بودید این دستگاه غول‌پیکر را وارد خانه‌تان کنید؟ 🧹

منابع:
Science Museum (UK)
Smithsonian Magazine
National Inventors Hall of Fame
.
@boomsoostudio

#داستان_اشیا
جاروبرقی.
گردآورنده: آذین آبیار
👇🏽

فیلم انیمیشن «دره‌ی مورچه‌های گم‌شده»
Minuscule: Valley of the Lost Ants
2013
By: Thomas Szabo & Hélène Giraud

این انیمیشن ماجراجویانه، ما را به جهانی کوچک و معمولاً نادیده می‌برد؛ جهانی میان علف‌ها، سنگ‌ها، حشرات، و باقی‌مانده‌های حضور انسان.

داستان از یک جعبه‌ی قندِ جا‌مانده در طبیعت آغاز می‌شود؛ چیزی که برای انسان فقط پسماند یک پیک‌نیک است، اما برای مورچه‌ها و حشرات دیگر، به مسئله‌ای بزرگ تبدیل می‌شود: غذا، مسیر، رقابت، خطر و بقا.

فیلم تقریباً بی‌کلام است. شخصیت‌ها حرف نمی‌زنند، اما با صدا، حرکت، بدن و کنش‌های کوچکشان جهان خود را می‌سازند.
.
پیشنهاد می‌کنیم این فیلم را ببینید؛ تمرینی کوچک برای دوباره دیدن جهان، از ارتفاعی نزدیک‌تر به زمین
@boomsoostudio

واتسلاف هاول (۱۹۳۶-۲۰۱۱) رهبر انقلاب مخملی و نخستین رئیس‌جمهور جمهوری چک بود. رسالهٔ «قدرت بی‌قدرتان» (۱۹۷۸) مهم‌ترین اثر او و مانیفست مقاومت مدنی در برابر استبداد مدرن است. اهمیت این کتاب در کالبدشکافی دقیق دیکتاتوری‌های ایدئولوژیک (پسا-تمامیت‌خواه) است که نه صرفاً با زور، بلکه با «زیستن در دروغ» تداوم می‌یابند. هاول با طرح ایدهٔ «زیستن در دایرهٔ حقیقت» نشان می‌دهد که چگونه شهروندان عادی با نافرمانی‌های کوچک و حفظ کرامت انسانی، می‌توانند قدرت پوشالی سیستم را به چالش کشیده و آن را از درون تهی کنند.
مسعود بُربُر در هر نشست خلاصه‌ای از فصل‌های کتاب ارائه کرد و به ارتباط اندیشه‌های هاول با اندیشهٔ دیگر منتقدان تمامیت‌خواهی چپ و همچنین بازشناسی ریشه‌های تفکر هاول در اندیشه‌های آزادیخواهان لیبرال (همچون فریدریش فون هایک، هانا آرنت و دیگران) پرداخت.
کتاب «قدرت بی‌قدرتان» در واقع یک رسالهٔ سیاسی در ۲۲ فصل است. هاول در این کتاب با اشاره به «شبح دگراندیشی» در اروپای شرقی بحثش را آغاز می‌کند. او توضیح می‌دهد که دیکتاتوری‌های کلاسیک جای خود را به سیستم پیچیده‌تر «پسا-تمامیت‌خواه» داده‌اند که بر پایه‌های ایدئولوژیک استوار است و دیگر نیازی به ترور فیزیکی مداوم ندارد، بلکه بر سکوت و انفعال تکیه دارد.
او در تعریف اصطلاح «پسا-تمامیت‌خواه» توضیح می‌دهد که این سیستم نه بر اساس زور عریان، بلکه بر مبنای یک «دروغ فراگیر» بنا شده است. این دیکتاتوری نوین با دیکتاتوری‌های سنتی تفاوت دارد، زیرا تمامیت‌خواهی آن در نفوذ به عمیق‌ترین لایه‌های زندگی روزمره مردم نهفته است.
در ادامه، تمثیل معروف «سبزی‌فروش» مطرح می‌شود. مردی که شعار «کارگران جهان متحد شوید» را بدون اعتقاد قلبی در ویترین می‌گذارد. این کار نشانهٔ وفاداری و اطاعت از سر ترس و عادت است. او با این کارِ نمادین، جزئی از سیستم سرکوب می‌شود و به تداوم آن کمک می‌کند. سپس نقش «ایدئولوژی» بررسی می‌شود. ایدئولوژی پلی است بین انسان و سیستم که به اطاعت، ظاهری موجه می‌دهد. این «بهانه‌تراشی» به افراد اجازه می‌دهد وجدان خود را فریب دهند و در حالی که در «دروغ» زندگی می‌کنند، احساس کنند که رفتاری اخلاقی و قانونی دارند. همه به نوعی هم قربانی سیستم هستند و هم ابزاری برای تداوم آن. فشار اصلی از سوی جامعه‌ای می‌آید که خود را با دروغ تطبیق داده و دیگران را نیز به آن وادار می‌کند.
هاول در مقابل این وضعیت، «زیستن در دایرهٔ حقیقت» را پیشنهاد می‌کند. اگر سبزی‌فروش شعار را بردارد، پوستهٔ دروغ را می‌شکند. این نافرمانی مدنی، تهدیدی وجودی برای سیستم است، زیرا نشان می‌دهد که قدرت حاکمیت تنها بر پایهٔ مشارکت منفعلانه و دروغین مردم استوار است و «پادشاه لخت است».
هاول سپس قدرت حقیقت را بررسی می‌کند. در سیستمی که تماماً بر دروغ بنا شده، حقیقت (حتی در مقیاس کوچک) قدرت انفجاری عظیمی دارد. یک کلمهٔ راست می‌تواند کل ساختار ظاهری قدرت را بلرزاند، زیرا مشروعیت ایدئولوژیک آن را که تنها تکیه‌گاهش است، هدف قرار می‌دهد.
در این سیستم، هر حرکت اخلاقی و دفاع از انسانیت، ناخودآگاه ماهیتی سیاسی پیدا می‌کند. هر تلاشی برای مسئولیت‌پذیری فردی، مستقیماً با ریاکاری نهادینه شدهٔ سیستم در تضاد قرار می‌گیرد و به اپوزیسیون تبدیل می‌شود.
هاول توضیح می‌دهد که زیستن در دایرهٔ حقیقت صرفاً یک عمل منفی (نه گفتن) نیست، بلکه جنبهٔ مثبت دارد: احیای مسئولیت فردی و کرامت انسانی. این بازگشت به خویشتن و رد کردن ریاکاری، پایه‌ای برای همبستگی اجتماعی واقعی و معنادار بین انسان‌ها می‌شود. هاول در ادامه به نقد مفهوم دگراندیش و بررسی تفاوت آزادیخواهی در این سیستم با اپوزیسیون کلاسیک می‌پردازد و بر اهمیت حوزهٔ پیش‌سیاسی تاکید می‌کند. سپس ریاکاری قانونی، استفاده از قانون علیه سیستم، تجربهٔ منشور ۷۷، ایدهٔ ساختارهای موازی، فرهنگ جایگزین، اقتصاد و جامعهٔ موازی، پویایی ساختارهای موازی و آیندهٔ اصلاحات بررسی می‌شود. هاول در پایان به نقد دموکراسی‌های غربی می‌پردازد و بر ضرورت انقلاب وجودی تاکید می‌کند.

باهم‌خوانی دوم گروه بوم‌سو که در تاریخ هفدهم، هجدهم و نوزدهم مهرماه ۱۴۰۲ برگزار شد را در ادامه خواهید دید.
در این باهم‌خوانی کتاب «قدرت بی‌قدرتان» از واتسلاف هاول؛ زیستن در دایرهٔ حقیقت و ریشه‌های لیبرال اندیشهٔ آزادی
را خواندیم که احسان کیانی‌خواه ترجمه و نشر نو منتشر کرده است.
شب اول و دوم این باهم‌خوانی به صورت آنلاین در بستر گوگل‌میت و شب سوم به‌صورت حضوری و انلاین در کافه‌ای در مرکز شهر تهران برگزار شد. تسهیلگری این باهم‌خوانی را مسعود بُربُر بر عهده داشت.
نویسنده: مسعود بربر
.
https://www.instagram.com/p/CyA0qdAMngA/?igsh=MWE0OXVrNGg4bnUydA==