☝☝☝☝☝☝☝☝
🎵 🇸🇾 سوریه؛ میان رنج گذشته و امید آینده


🔸️پنجشنبه‌شب، اصاله نصری پس از حدود ۱۵ سال دوری، دوباره در دمشق روی صحنه رفت؛ کنسرتی با عنوان «عودة الأصالة»؛ بازگشت اصالت.

🔸️اما شاید مهم‌تر از خودِ بازگشت اصاله، چیزهایی باشد که در این شب خوانده و گفته شد.

🔸️در آغاز، صدای او و هزاران نفر از تماشاگران بلند شد:
«ارفع راسك فوق… إنت سوري حر»
سرت را بالا بگیر… تو یک سوریِ آزادی.

🔸️در «سوريا جنة» سخن از وطن، وحدت، مردم و ساختن آینده است؛ و در ترانه‌ای که برای بازگشت اصاله ساخته شده، می‌شنویم:
«قولوا يا عالم لأمي… رجعت أصالة عالشام»
به همه بگویید به مادرم… اصاله به شام برگشت.

🔸️اصاله از آرزوی این دیدار، رنج سال‌های گذشته و امید به مرحله‌ای از ترمیم و بهبود سوریه سخن گفت. همزمان، آلبوم «السوري» او نیز ۱۴ قطعه از میراث موسیقایی مناطق گوناگون سوریه(حتی کردها) را گرد آورده است؛ گویی تأکیدی هنری بر یک سرزمین با فرهنگ‌ها و صداهای متنوع.

🔸️البته این کنسرت بدون مخالف هم نبود. پیش از برگزاری، برخی خطیبان و جریان‌های مذهبی با آن مخالفت کردند و آن را مغایر ارزش‌های دینی دانستند؛ اما در مقابل، تمام بلیت‌های کنسرت پیش از اجرا فروخته شد و هزاران نفر در سالن حضور یافتند.

🔸️شاید این دو تصویر، بیش از هر تحلیل سیاسی دیگری قابل تأمل باشد:
جامعه‌ای که از یک سو صدای مخالفت با موسیقی و هنر در آن شنیده می‌شود و از سوی دیگر، مردم برای شنیدن آواز، هنر و موسیقی صف می‌کشند.

🔸️شاید یکی از ابعاد تغییر در خاورمیانه همین باشد:
توجه بیشتر به هنر، موسیقی و آزادی‌های اجتماعی و فرهنگی؛ آزادی‌ای که در آن، وطن متعلق به همه باشد؛ هیچ قوم و گروهی شهروند درجه‌یک و هیچ گروهی شهروند درجه‌دو نباشد.
و در میان همه این صداها، یک پیام ساده از دمشق شنیده می‌شود:
🔸️سوریه، با همه تنوعش، یک سرزمین است؛ و آینده‌اش باید برای همه سوری‌ها باشد.
شاید بد نباشد به جای شنیدن روایت‌های دیگران درباره سوریه،
گاهی خودِ مردم سوریه را هم ببینیم و صدایشان را بشنویم. 🇸🇾

✍️ نوراحمد بلنداختر
https://telegram.me/blakhtar