📚 وقتی تحصیل‌کرده‌ها، زیردستِ بی‌سوادها می‌شوند!


روزنامه‌نگار عرب، احمد الجارالله، در مطلبی منتشرشده در Arab Times، سخنانی را به جین ماریوت، دیپلمات بریتانیایی، درباره نظام آموزشی و ساختار اجتماعی کشورهای خاورمیانه نسبت می‌دهد؛ سخنانی کوتاه، تند و البته قابل تأمل.
او میگوید سبک آموزش و راه یابی به قدرت و پله های ترقی به گونه ای است که؛

🔹 دانش‌آموزان ممتاز، راهی پزشکی و مهندسی می‌شوند.

🔹 گروه بعد، مدیریت و اقتصاد می‌خوانند و بعدها بر گروه اول مدیریت می‌کنند.

🔹 گروه سوم، وارد سیاست می‌شوند؛ حاکم و وزیر و نماینده می‌شوند و بر دو گروه قبلی ریاست می‌کنند.

🔹 و ضعیف‌ترین‌ها، به سوی تشکیلات نظامی می‌روند؛ جایی که گاه می‌توانند بر سیاستمداران نیز مسلط شوند.

🔴 اما عجیب‌تر از همه، کسانی‌اند که اساساً تحصیلات رسمی چندانی ندارند؛ با این حال ممکن است به جایگاهی برسند که تحصیل‌کرده‌ها و صاحب‌منصبان در برابرشان سر فرود آورند.

🎯 فارغ از اینکه این سخن را طنز بدانیم یا یک مشاهده اجتماعی، پرسش مهمی پشت آن پنهان است:
در جامعه‌ای که دانش و شایستگی الزاماً به قدرت و تصمیم‌گیری منتهی نمی‌شود، سرنوشت آموزش چه خواهد شد؟
وقتی کودک و نوجوان ببیند که «دانستن» الزاماً به معنای «اثرگذار بودن» نیست، دیر یا زود ممکن است از خود بپرسد:
پس برای چه باید درس بخوانم؟

📌 شاید تلخی این سخن در همین باشد؛
گاهی مشکل یک جامعه، کمبود انسان‌های باسواد نیست؛
مشکل، فاصله میان «دانش» و «قدرت» است.


📰 منبع نقل: Arab Times، احمد الجارالله، با انتساب سخنان به Jane Marriott.


✍️ نوراحمد بلنداختر
https://telegram.me/blakhtar