دلم برای این اتاق تنک خواهد شد. برای سقف چوبی اش، بوی چوب و خاکش. به اینجا که من را به خودم برمیگرداند. به اینجا که احساس تعلق دارم.

خوب می دانم دلم برای این گوشه ی تنگ ولی رازآلود لک خواهد زد. راز، ابهام، قصه...زمزمه ی نهفته در چوب ها و دیوارهایش را خواهم خواست.

سخت دلتنگ ام، دلتنگ ام، دلتنگ از شهر
بار کن تا بگریزیم به فرسنگ از شهر...