کی‌یرکگور در کتاب «یا این یا آن» نوشت:
«ازدواج کنی پشیمان می‌شوی؛ ازدواج نکنی هم پشیمان می‌شوی. حالا بگو چه کنی!»
این جمله نه فقط دربارهٔ ازدواج است؛ دربارهٔ تمامِ بزرگ‌ترین انتخاب‌های زندگی است. انتخاب رشته، انتخاب شغل، انتخاب شهر، انتخابِ مسیر. چون پشیمانی در ذاتِ آزادی نهفته است. هرجا آزادی باشد، امکانِ حسرتِ راهِ نرفته هم هست.
اما این یعنی چه؟ یعنی اگر در سینه ات احساسِ سبکی نمی‌کنی، نشانه‌اش این نیست که انتخاب اشتباهی کرده‌ای. نشانه‌اش این است که انتخاب واقعی کرده‌ای.
مردم گمان می‌کنند پشیمانی یعنی «انتخابِ بد». اما کی‌یرکگور می‌گوید پشیمانی یعنی «انتخابِ واقعی». هر تصمیمی که راهِ دیگری را ببندد، میتواند پشیمانی به همراه آورد. چون تو آزادی داشته‌ای و آزادی همیشه با از دست‌دادن همراه است.
پس مبارزه نکن با پشیمانی. آن را به‌عنوان هزینه آزادی‌ات بپذیر.
انتخاب رشته تمام شد. ممکن است گاهی فکر کنی اگر راهِ دیگری می‌رفتم، همه‌چیز بهتر بود. شاید هم همین‌طور بود. اما واقعیت این است: راهِ نرفته همیشه تمیزتر و روشن‌تر به نظر می‌رسد، چون هیچ‌وقت پا در آن نگذاشته‌ای.
بزرگیِ آدم‌ها در همین است: وقتی نمی‌توانند راه را عوض کنند، راهِ خودشان را می‌سازند.
تصمیم تو گرفته شده. حالا نوبتِ توست که آن را از آنِ خود کنی.
«پشیمانی هزینهٔ آزادی است؛ نه نشانه ای از شکست.»
🖌 دکتر امیرمحمد صادقی | آن‌سوی ورق‌ها
🖇 @BeyondPapers