رضا و توکل

شاید والاترین #مقامی که انسان می تواند به آن برسد و در آن مقیم شود، مقام #رضا و #توکل باشد.

ما در دنیایی زیست می کنیم که بر #منطق و #آرزوهای ما استوار نیست و به همین دلیل شاید بتوان گفت منطقی در آن نباید جستجو کرد و بدنبال تحقق آرزوها توسط آن هم نباید بود.

تنها چیزی که می تواند ما را با این جهان سازگار کند، آنست که بدانیم ما همواره با دو گونه اتفاق در زندگی مواجهیم:

آنها که در #اختیار ما نیستند
و آنها که تا #قسمتی در اختیار ما هستند

#اولی ها را همان گونه که هستند بپذیریم و از فکر اینکه چرا آنگونه اند و جنگیدن با آنها خارج شویم و چه بسا در ادامه، به الخیر فی ما وقع ختم شوند( و یا خیر)

ولی #دومی ها را در حد توان خود و امکانات بیرونی سعی کنیم خوبتر و درست تر انجام بشوند.

و سخن مهمتر اما اینست که #جهان ما در #اولی ها غالب است و لذا نتیجه حتی #انتخابهای ما در دومی ها، بشدت به اولی ها وابسته بوده و چه بسا آنگونه که خواسته ایم و یا هدف گذاری کرده ایم تحقق نیابند.

بنابر این رضا و توکل و یا #پذیرش و رها شدن از وسوسه ها، آرزوها و چراهای بی جواب، مهمترین ابزار ما در انطباق با دنیای زیست ما و راهی برای عبور از #رنجهای آنست.

محمد صالحی

https://t.me/beshnofekrkon/1741