#علت رنجهای ما در تفسیریست که از #خوشبختی و انتظاریست که از #زندگی داریم- 1

جمله بیقراریت از طلب قرار توست
طالب بیقرار شو تا که قرار آیدت - مولانا

از نظر پژوهشگران عرصه های مختلف علوم انسانی، انسانهای گذشته در مقایسه با انسانهای امروزین علیرغم کمبودهای مادی بسیاری که داشته اند دچار رنج کمتر و #رضایت بیشتری از زندگی بوده اند.

از مهمترین شاخصه های دنیای #مدرن ، تکنولوژیک شدن آن و تولید وسایل زندگی بسیار پیشرفته است و از طرف دیگر #خواسته های فراوانی است که همگان مطابق تابلوی #خوشبختی که در جهان مدرن جلو چشم آنها نصب شده، برای رسیدن به آن خوشبختی و رضایت از زندگی برای خود لیست کرده و پر شتاب و عجولانه در مسیری که گویی طراحی نهایی هستی برای آنهاست بسمت آن خوشبختی می دوند و این در حالیست که در این #دویدنها، برای منحرف نشدن از مسیر، دائم چشمشان به تابلوهایی است که دیگران در مسیر نصب کرده اند.

اینان #پیش_فرض خود را در این همه دویدن چنین تعریف کرده اند : #زندگی مسیری مشخص با انبوهی از #داشته های مختلف بهمراه لذت های متعدد در زمانی حدود 100 سال است .

گویی زندگی #پازلی است که زیباترین شکل ممکن #مادیگونه انسانی داشته که هر قطعه آن بر اساس الگویی است که از #بهترینهای زندگی دیگران کپی برداری شده است : #عمر 100 ساله، سلامتی و انرژی مدام، #تحصیلات عالی، #شغل و درآمد بالا، #ماشین و منزل مدرن، امکانات تفریحی کامل، باغ و ویلاهای مختلف، فرزندان سالم با همه فاکتورهای فوق و .. .

حال وقتی زندگی را شروع می کنیم، مفروض ما اینست که من هم #حق داشتن یک زندگی نرمال که با همه فاکتورهای فوق چیدمان شده باشد را دارم و از آنجا که این پیش فرض، اساس نگرش همه ما به زندگی است ولی #واقعیت امر چیزی غیر از این را نشان می دهد بطوری که هر کسی را که می بینیم بدلیل مواجه بودن با نداشته هایی از فاکتورهای فوق در زندگیش، در حال #رنج و دردهای مکرر و متعدد است، ما نیز با هرگونه خدشه در یکی از آنها و یا نداشتن هر کدام، بشدت ناراحت و گذران عمرمان را دچار رنج و عذاب می کند .

انگار #خط کشی بدست ما داده اند که دو سر آن را دیگرانی که ظاهرا همه چیز دارند، بدست گرفته و ما در هر لحظه زندگی، خود را با آن #تراز کرده و با کوچکترین زاویه از آن، در هم فرو رفته، به کنجی می خزیم و فریاد که چرا من مثل دیگران و همطراز خط کش #موفقیت و #خوشبختی تعریف شده آنها نبوده و اینقدر بدبختم ؟ و چرا هستی مرا از آن همه حق #محروم کرده است ؟ و اگر قرار بوده که اینگونه به من ظلم کرده و از داشته هایی مطابق آن تابلوی خوشبختی جهانی محروم کند، چرا به عرصه وجود آورده است ؟ و آنگاهست که طبق سخن #ابوالعلا معری فریاد برداشته که #زندگی چیزی جز اتفاق یک #جنایت نیست، جنایتی که پدر و مادری مرتکب شده و فرزندی از نتیجه آن به جهان پر از ظلم اضافه می کنند.

#نکته مهمی که همیشه و همگان دیده و شنیده و باز هم می بینند ولی کمتر به آن توجه می کنند، آنست که وقتی به کنه #واقعیت زندگی هر کس بنگرند، چیزی جز #تفاوتهای بسیار فاحش با آن خط کش ایدآل طراحی شده ذهنی برای زندگی موفق و خوشبخت، نمی بینند، اما باز خود را به #کوری زده، هنوز در رویای همان طرح کلی از زندگی که بیشترین هماهنگی و همنوایی را با تابلوی خوشبختی مدرنیته داشته باشد، پای در آن گذاشته و با رنجهایی فراوان دست و پنجه نرم می کنند.

مهمترین #حقیقتی که از تجربه همه انسانهای تاریخ به ما به ارث رسیده اینست که زندگی یک #پازل مشخص و ایدآل از پیش طراحی شده با قطعات معینی #نیست، بلکه هر کس باید خودش طرح کلی پازلی را در ذهن خود بیافریند( #معنای_زندگی ) بگونه ای که وقتی به آن می نگرد، از همه زحماتی که به هزینه گذران یک عمر برای ساختن قطعات و چیدن آنها کنار هم کشیده، پشیمان نشده و افسوس اتلاف عمر خود را نخورد.

این #پازل باید بصورت #کوانتومی بگونه ای طراحی شود که در هر لحظه و خلق هر #قطعه، شور و شادمانی وجودی ای را بر او مستولی کند و اینجاست که طول عمر دیگر مهم نبوده و هر چقدر #فرصت بیشتری در زندگی به او داده شود، قطعات جدیدتری در همان راستا خواهد ساخت و پازل خود را بزرگتر و زیباتر خواهد کرد؛ همانند #قطره آبی که همه ویژگیهای #اقیانوس را در خود داشته و به تنهایی می تواند آنها را منعکس نماید و اگر از اقیانوس بپرسند آیا نماینده کاملی که نمایشگر هویت حقیقی تو باشد و در ظرف ما نیز بگنجد می توانی معرفی کنی؟ پاسخ خواهد داد : هر قطره من، بی هیچ تفاوتی.

ما موظفیم زندگی را شروع کنیم و ....

#قسمت_دوم
https://t.me/beshnofekrkon/1723

محمد صالحی