5 кастрычніка 1861 года ў 🏹 Пінску (сёння Брэсцкая вобласць) нарадзіўся Геранім Друцкі-Любецкі.
Паходзіў з княскага роду Друцкіх-Любецкіх. Атрымаў выдатную адукацыю: скончыў Рыжскую гімназію з залатым медалём (1880) і юрыдычны факультэт Санкт-Пецярбургскага ўніверсітэта (1885). Служыў у гвардыі, валодаў вялікімі маёнткамі пад Мінскам і ў Пінскім павеце.
З 1890-х гадоў актыўна ўдзельнічаў у гаспадарчым жыцці Міншчыны: быў старшынёй праўлення Мінскага камерцыйнага банка, членам Рады Мінскага таварыства сельскай гаспадаркі, старшынёй Палескага таварыства сельскай гаспадаркі. Выступаў за ўдзел сялян у эканамічных ініцыятывах і асветніцтве.
У 1906 годзе абраны дэпутатам I Дзяржаўнай думы Расійскай імперыі ад Мінскай губерні. У сваёй першай прамове ў Думе падкрэсліў:
«Наш просты беларускі народ таксама мае свае ідэалы… Божая зямля павінна належаць Божаму простаму народу».
Быў вядомы як абаронца ідэі прыватнай уласнасці і сацыяльнага партнёрства паміж землеўласнікамі і сялянамі.
У 1907–1908 гг. узначальваў Польскае таварыства «Асвета» ў Мінску, у 1909–1910 гг. — дэпутат Дзяржаўнага савета Расійскай імперыі. Займаў актыўную пазіцыю ў краёвым руху, які аб’ядноўваў прадстаўнікоў беларускай і польскай шляхты.
Падчас падзей 1917 года падтрымліваў ідэю аўтаноміі Беларусі ў складзе Расіі, далучыўся да працы Беларускага нацыянальнага камітэта, а ў 1918 годзе ўвайшоў у склад Рады БНР.
Быў таксама драматургам і аўтарам шэрагу п’ес патрыятычнага зместу, у тым ліку «Так паміралі літоўцы», «Erizzo», «Bolesław Śmiały», «Walgierz Wdały» і «Szatan».
Памёр 31 снежня 1919 года ў Варшаве ад іспанскага грыпу. Пахаваны на могілках Старыя Павонзкі.
Фотапартрэт расфарбаваны з дапамогай ШІ.