#غزل


با هرچه ننگ و نام مرا آفرید و رفت
خطی به سرنوشت سیاهم کشید و رفت

انگار روز خلقتِ من حوصله نداشت
ناف مرا به داغ جدایی برید و رفت

گویی که روز خلقتِ من ناامید شد
از خلقت بشر ، که لبش را گزید و رفت

یک شب میان گریه دوباره ظهور کرد
از چشم‌های بی‌کسی من چکید و رفت

در دشت احتضار تبم را شنیده بود
حتی مزار خاطره‌ام را ندید و رفت

نقاش بی‌تفاوت دنیای رنگ‌ها
بر بوم زندگانی من غم کشید و رفت

شهریور از ۱۴۰۳
#محمدجلیل_مظفری

http://t.me/barfitarinaghosh