دفتر برای مادر یک کودک ۱۲ ساله مبتلا به دیابت نوع ۱ بود.

تمام خوراک کودک را از صبح تا شب، کلمه‌به‌کلمه نوشته بود.

قند خونش را مرتب چک کرده بود و انسولینی رو که هربار تزریق می‌کرد، دقیق ثبت شده بود.

می‌گفت از اولین روزی که فهمیدم، همه چیز را یادداشت کرده‌ام.

یک دفتر، با صفحاتی از جنس صبر و جوهری مالامال از امید.

از لحظاتی که شاید فقط یک مادر، با فرزندی بیمار می‌تواند درک کند؛

اینکه پر کردن تک‌تک این ستون‌ها و عبور از این صفحات، واقعاً چه معنایی داره.

مادر، یک برگه سوال هم همراهش داشت.

و سوال آخر این بود:

پرسیدن از درمان‌های جدید و روش های بدون نیاز به انسولین.