“ota-onani tezroq xafa qilish kerak”

instagramda shunaqa kontent ko’rib qoldim.

kasb tanlashda ota-ona “doktor bo’l” desa, “yo’q, man dizayner bo’laman” deb ularni xafa qilish kerak emish.

qiziq.
mustaqillikni biroz noto’g’ri tushunib qolganga o’xshaymiz.

ota-onani fikriga qarshi chiqish mustaqillikmas.

xuddi shuningdek, ota-onani fikriga qo’shilish ham avtomatik tarzda qaramlik deganimas.

- “man doktor bo’lmayman” deyish oson.

- “man bu kasbni tanladim, chunki mana shu sabablar bor. mana nimani o’rganaman. mana qanday pul topaman. Ishlamasa, mana B variantim.”
bu bo’sa boshqa daraja, ma’suliyat va ishonch.

chunki ba’zan odamla ota-onasini bosimidan qochyapman deb o’ylab, shunchaki teskarisini qilishni boshlaydi.

lekin qarorni hali ham ota-onasi belgilayapti.

faqat “ha” o’rniga “yo’q” deyishni tanlayapti.

bu mustaqillikmas.
bu shunchaki reaksiya.

haqiqiy erkinlik ota-onangga qarshi chiqishdan boshlanmaydi.

o’zing nima xohlayotganingni tushunishdan boshlanadi.

ha — ba’zan o’z yo’lizni tanlaganda ota-onangiz xafa bo’lishi mumkin.
lekin ulani ataylab xafa qilishni “self-growth” deb romantizatsiya qilish shartmas.