فاطمه جان، 🩵🍃
چه زیباست که گاهی کلمات، بی‌آنکه دستی به شانه‌ات برسد، می‌توانند آرامشی عمیق به دل آدم هدیه کنند... ممنونم برای این همه مهر و برای یادآوری قشنگت که حتی میان خستگی‌ها هم می‌شود به زیبایی‌های کوچک زندگی دل بست.
گاهی آدم نه به راه‌حلی برای تمام دردهایش نیاز دارد و نه به وعده‌ای برای بهتر شدن همه‌چیز؛ فقط دلش می‌خواهد کسی باشد که خستگی‌هایش را بفهمد و بی‌هیچ قضاوتی، یادش بیاورد که هنوز هم می‌شود امیدوار بود و به فردا دل بست.
فاطمه جان، امیدوارم زندگی برای تو هم به زیبایی همان کلماتی باشد که به دیگران هدیه می‌کنی؛ دلت آرام، لبخندت ماندگار و روزهایت سرشار از اتفاق‌های کوچکی که حال دلت را خوب می‌کنند. امیدوارم تمام مهربانی‌هایی که بی‌صدا به جهان می‌بخشی، روزی در زیباترین شکل ممکن به آغوش خودت بازگردند. 🌱🤍
و چه قشنگ است اگر روزی برسد که هر دوی ما به روزهای سخت گذشته نگاه کنیم و با لبخند بگوییم: خسته شدیم، گاهی شکستیم، اما امیدمان را زمین نگذاشتیم... و چه خوب که ادامه دادیم. 🕊️🌿

برای فاطمه، از جنس آرامشِ یک فنجان چای نعنا... ☕🌿