چای‌نعنا

جواب چالش اینجاست: https://t.me/arshivefatemeh/319

فور کنید 'نقطه قوت' چنلتونو بگم☁️.
کافیه.

:)

ماه؛

پشت چرخ‌دنده‌های صنعت، انسان‌هایی ایستاده‌اند با دنیایی از احساسات، انگیزه‌ها و توانمندی‌ها...
روان‌شناسی صنعتی‌سازمانی، پلی‌ست میان شناخت این دنیا و ساختن محیطی که در آن، انسان‌ها شکوفا شوند و پیشرفت، معنایی فراتر از تولید پیدا کند!

-بازدید از یک کارخانه مس، بیست‌وسوم ِمهرماه

نوشتنِ عزیز!
نمی‌دانم چرا هر بار که به گذشته‌ام نگاه می‌کنم، دلم برای آدمی تنگ می‌شود که دیگر نمی‌دانم کجای این روزها جا مانده است. دختری که روزی برای چیزهای کوچک ذوق می‌کرد، با دیدن آسمان لبخند می‌زد و خیال می‌کرد بالاخره همه‌چیز یک روز سر جای خودش قرار می‌گیرد...
راستش را بخواهی، من از بزرگ شدن آن‌قدرها هم که فکر می‌کردم خوشم نیامد. هیچ‌کس نگفته بود گاهی آدم در شلوغ‌ترین روزهای زندگی‌اش، بیشتر از همیشه احساس تنهایی می‌کند؛ یا ممکن است دلش برای روزهایی تنگ شود که آن موقع‌ها آرزو داشت زودتر تمام شوند.
نوشتنِ عزیز، من آدم‌های زیادی را در ذهنم نگه داشته‌ام؛ با حرف‌هایی که نزدم، خداحافظی‌هایی که باور نکردم و دلتنگی‌هایی که هیچ‌وقت نفهمیدم باید با آن‌ها چه کنم. بعضی‌ها رفتند و جای خالی‌شان ماند، بعضی‌ها ماندند و فاصله‌شان بیشتر شد. من هم میانِ این رفتن‌ها و ماندن‌ها، کم‌کم یاد گرفتم کمتر بپرسم چرا...
گاهی دلم می‌خواهد یک روز صبح بیدار شوم و ببینم دیگر چیزی در گذشته منتظرم نیست؛ نه حرفی برای گفتن، نه بغضی برای فروخوردن، نه خاطره‌ای که بی‌هوا از راه برسد و تمام روزم را به هم بریزد...
اما انگار آدم همیشه چیزی را با خودش حمل می‌کند؛ تکه‌ای از یک روز، صدای کسی، عطرِ جایی یا حتی آرزویی که دیگر جرئتِ خواستنش را ندارد...
می‌دانی، من هنوز هم امیدوارم. نه از آن امیدهای بزرگ و پرسر‌وصدا؛ از همان امیدهای کوچک و کم‌جان که آدم را وادار می‌کنند پرده را کنار بزند، چای تازه‌ای دم کند و با وجود تمام خستگی‌هایش، یک بار دیگر به فردا فرصت بدهد.
شاید تمام چیزی که از زندگی می‌خواهم همین باشد؛ روزی برسد که وقتی به خودم نگاه می‌کنم، به‌جای شمردنِ چیزهایی که از دست داده‌ام، بتوانم برای چیزهایی که هنوز در من زنده‌اند، لبخند بزنم...
و اگر روزی از من پرسیدند در تمام این سال‌ها چه چیزی را بیشتر از همه گم کرده‌ای، شاید جواب ندهم...
فقط کمی مکث می‌کنم و به دوردست‌ها نگاه می‌کنم؛ به جایی که دختری با چشم‌های پر از رؤیا ایستاده و هنوز نمی‌داند زندگی قرار است چقدر از او بگیرد و چقدر دوباره به او ببخشد...

فاطمه، بیست‌ودومین روز از مهرِ صفرپنج.

مگر آدم چقدر می‌تواند قوی بماند؟!
چقدر می‌تواند دردهایش را آرام بگذارد گوشه‌ای و دوباره بلند شود و برای دیگران همان آدمِ همیشگی باشد؟!

راستش نمی‌دانم چرا مدتی‌ست نامه‌هایم کمتر شده‌اند،
شاید روزمرگی‌ها مجال نوشتن را از من گرفته‌اند، شاید هم بعضی حرف‌ها آن‌قدر در دلم مانده‌اند که راهی برای رسیدن به کلمات پیدا نکرده‌اند..
اما چه خوب که خودتان سراغ نامه‌ها را گرفتید..
انگار گاهی آدم باید بداند نبودنِ نوشته‌هایش به چشم کسی آمده است..
نمی‌دانم این نامه چقدر شبیه نامه‌های قبلی‌ام خواهد بود،
اما دلم می‌خواهد بدانید که سکوت همیشه به معنای فراموشی نیست...
بعضی آدم‌ها حتی وقتی چیزی برایشان نمی‌نویسی، گوشه‌ای از ذهنت می‌مانند،
درست مثل کتابی که مدت‌هاست ورقش نزده‌ای، اما هنوز جای آن را در کتابخانه‌ات می‌دانی..
پس این هم نامه‌ای کوچک، برای اینکه صندوق نامه‌هایتان دوباره خالی نماند.
امیدوارم روزهایتان آرام‌تر، دلتان روشن‌تر و سهمتان از زندگی، بیشتر از آن چیزی باشد که گاهی به خودتان اجازه‌ی خواستنش را می‌دهید..🩵🍓

برایِ دکترعلی

وَمَنْ يُسَاعِدْنِي وَأَنْت َأَفرَدْتَنِي
و آنگاه که مرا تنها بگذاری، چه کسی مرا یاری دهد...

وَ تَفَرْجُ عَمَّن لَا ذَبِكَ
و هرکس که به تو پناه آورد، غم و اندوهش را بر طرف میکنی ..

این گل خشک، هنوز عطرِ روزی را می‌دهد که تمامِ خستگی‌هایمان به یک موفقیت شیرین ختم شد..

دفاعِ روانشناسی بالینی، مهرِ هزارچهارصدوپنج

رنگِ خزان؛

غروبِ امروز.

آدمی به امید زنده است، شاید تو نام مستعار امید هستی!

آرزو میکنم؛ خدا در آغوش بگیرد تمام آدم‌هایی را که هر شب از جنگی برمی‌گردند، که هیچ زخمی بر تنشان نگذاشته، اما تمام روحشان را زخمی کرده..