🔴بیانیه انجمن آزاداندیش در محکومیت اعدام‌های گسترده جمهوری اسلامی

◻️اعدام، یکی از خشن‌ترین و غیرانسانی‌ترین ابزارهای جمهوری اسلامی در مقاطع مختلف بوده است. این نظام با سوءاستفاده از کلیدواژه‌هایی چون «امنیت ملی»، به‌طور سیستماتیک به سرکوب اقلیت‌های قومی، زنان، فعالان کارگری، سیاسی و دانشجویی و هر معترضی می‌پردازد. اتهامات واهی و مبهمی نظیر «محاربه»، «بغی»، «فساد فی‌الارض» در دادگاه‌های نمایشی آن، به جوانان ایران نسبت داده می‌شود و جانشان را می‌ستاند. طبق گزارش سازمان حقوق بشر ایران، در سال ۲۰۲۵، دست‌کم ۱۶۳۹ نفر در ایران اعدام شدند. رقمی تکان‌دهنده که بالاترین میزان ثبت‌شده در جهان از سال ۱۹۸۹ تاکنون است. پس از اعتراضات دی‌ماه نیز، جمهوری اسلامی که خود را در حال سقوط می‌دید، روند جنون‌آمیز اعدام‌ها را ادامه داده و برای بقای خود، روزانه چندین شهروند را به پای چوبه‌های دار می‌فرستد.

◼️در روند پرونده‌های اعدام، آنچه بیش از همه نمایان می‌شود، دادرسی ناعادلانه است. اکثر زندانیان دسترسی به وکیل انتخابی ندارند و روند رسیدگی به اتهامات سیاسی چنان با شتاب طی می‌شود که عملاً امکان اعتراض وجود ندارد و یا اعتراض‌ها فرمالیته است. افزون بر این، بازجویی‌های همراه با خشونت و شکنجه، زندانی را به نقطه‌ای می‌رساند که اعتراف نه انتخاب، بلکه تنها راه باقی‌مانده است؛ پذیرشی اجباری برای حکمی که پیشاپیش صادر شده است.

◻️اما در میانه‌ی تنش‌های نظامی که محصول ۴۷ سال ماجراجویی و شرارت فرامرزی جمهوری اسلامی است، ناگهان منطق هولناکی شکل گرفته که اعدام را زیر لوای «شرایط جنگی» و «حفظ امنیت» مشروع جلوه می‌دهد. اگرچه جنایات و استدلال‌های رژیم بر همگان روشن است، اما فاجعه‌بارتر، دگردیسی کسانی است که پیش‌تر مدعی حقوق بشر بودند و حال در منطق جلادان رژیم ذوب شده‌اند؛ گویی از نظر آنان با آغاز جنگ خارجی، کشتار شهروندان ایران به دست مستبدان داخلی مشروعیت پیدا می‌کند و اتهامات واهی «همکاری با کشورهای خارجی» رنگ واقعیت به خود می‌گیرند.

◼️شهروندان ایران نه‌تنها در اسارت حکومتی ستمگر، بلکه اسیر منطق تمامیت‌خواه نیز هستند که هرگونه پرسش، شکایت و اثبات بی‌گناهی را در نطفه خفه می‌کند. درد مضاعف ما ایرانیان، تفکری است که برساخته‌های ایدئولوژیک را بر جان افراد ارجحیت می‌بخشد و در هر برهه‌ی حیاتی، هم‌صدا و همگام با ماشین کشتار اسلامی می‌شود.

◻️حکومتی که برای کنترل جامعه و ایجاد ارعاب به کشتار شهروندان متوسل می‌شود، باید بداند که با ستاندن حق حیات هر انسان، تنها بیش از پیش در باتلاق خشونت خود فرو خواهد رفت. مدافعان آشکار و پنهان این سازوکار نیز، دیر یا زود در حافظه‌ی تاریخ محو خواهند شد و آنچه باقی می‌ماند، نام‌هایی است که در برابر این جنایات، استوار ایستادند.

✒️@atuazadandish