🔴یادداشت دانشجویی
خون کودکان میناب در دو سوی یک فاجعه
سلام خانم، من ماکان نصیری هستم، حاضر!
▪️در هر جنگی، نخستین قربانی انسانیت است؛ اما قربانیانی هستند که هیچ توجیهی نمی‌تواند رنج آنان را مشروع جلوه دهد: کودکان.
▫️حمله به مدرسه شجرهٔ طیبه در میناب، فارغ از رقابت روایت‌های سیاسی، بار دیگر این پرسش بنیادین را پیش روی افکار عمومی قرار داد که آیا در جنگ‌های امروز، هنوز مرزی میان هدف نظامی و غیر نظامی باقی مانده است؟
▪️اگر ادعای دفاع از حقوق بین الملل و حقوق بشر قرار است معنایی داشته باشد، این معنا باید پیش از هر چیز در حفاظت از غیرنظامیان، به‌ویژه کودکان، خود را نشان دهد. از همین منظر، عملکرد ایالات متحده در این حادثه با مسئولیت های جدی حقوقی و اخلاقی روبه‌رو است.
▫️با این حال، نقد این حادثه نباید تنها به عملکرد طرف مهاجم محدود شود. حکومت و دولت پیش از هر چیز مسئول حفاظت از جان شهروندان خود هستند. اگر مدرسه‌ای در خاک کشور هدف حمله قرار می‌گیرد، این پرسش نیز مطرح است که حکومت تا چه اندازه در تأمین امنیت شهروندان، کاهش تنش‌های منطقه‌ای و جلوگیری از کشیده شدن جنگ به زندگی مردم موفق بوده است.
▪️جمهوری اسلامی سال‌ها است با تکیه بر سیاست خارجی مبتنی بر تقابل و تنش مستمر، احتمال تبدیل شدن ایران به صحنه درگیری‌های نظامی را افزایش داده است. از این منظر، جنگ‌طلبی و اولویت دادن به منازعات منطقه‌ای، در نهایت هزینه خود را از جیب شهروندان عادی، و گاه حتی کودکان، دریافت می‌کند.
📌متن کامل یادداشت را اینجا بخوانید.
✒️@atuazadandish
Post #4086
3.87K