Ὑπὸ τὸ ὄνομα Ἑβδομήκοντα κατέχομεν μετάφρασιν εἰς τὴν Κοινὴν τῶν ἑβραϊκῶν βιβλίων τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης (Π.Δ.), ὅσα δὲν ἐγράφησαν ἀπευθείας ἑλληνιστί. Κατά τινα παράδοσιν (ἐπιστολὴ ᾿Αριστέα πρὸς Φιλοκράτη) Πτολεμαῖος ὁ Φιλάδελφος, κατόπιν συμβουλῆς Δημητρίου τοῦ Φαληρέως, ἀνέθηκεν εἰς 72 σοφούς Ἰουδαίους τὴν μετάφρασιν τῆς Βίβλου, περιώρισεν αὐτοὺς εἰς τὴν νησῖδα Φάρος τῆς ᾿Αλεξανδρείας καὶ ἐπέτυχεν αὐτὴν ἐντὸς 72 ἡμερῶν! Ὅμως φανερὸν εἶνε ὅτι οὔτε ἐν τόσον στενῷ χρόνῳ οὐδὲ ἐν τόπῳ, ἀλλ᾽ εἰς τὸ ἑβραϊκὸν περιβάλλον τῆς ᾿Αλεξανδρείας, καὶ διὰ τὰς ἀνάγκας τῶν ἑλληνιζόντων Ἑβραίων, εἰς διαφόρους χρόνους, μὲ διάφορα κριτήρια πιστότητος, ἀπεδόθη τὸ ἑβραϊκὸν κείμενον εἰς τὴν Ἑλληνικήν, διότι δὲν κατενοεῖτο ἀπὸ τοὺς πολυαρίθμους Ἰσραηλίτας εἰς τὴν ἀρχικήν του γλῶσσαν, ἐν ᾧ ἡ Κοινὴ ἦτο ἡ γλῶσσα τῆς διασπορᾶς ἀνὰ τὸν κόσμον. Ἡ μετάφρασις ἤρχισε μὲ τὴν Πεντάτευχον περὶ τὸ 250 π.Χ. καὶ διήρκεσε περὶ τὸν αἰῶνα, ἐν ᾧ ὁ Ἐκκλησιαστὴς μετεφράσθη τὸν α΄ μ.Χ. αἰῶνα, ἄλλα δὲ βιβλία (Σοφία Σολομῶντος, ΙΙ - IV Μακκαβαίων) συνετέθησαν κατευθεῖαν ἑλληνιστί. Μολονότι δ᾽ ἡ ἑβραϊκὴ ἐπήρεια καὶ οἱ ἰδιωματισμοὶ εἶνε φανεροί, εἴμεθα εἰς θέσιν νὰ γνωρίζωμεν ὅτι τὸ προκῦψαν κείμενον εἶνε ἀπὸ τὰ μεγαλύτερα μνημεῖα τοῦ Ἕλληνος λόγου. Τὸ μὲν διότι ἐχάθη ἡ ἑβραϊκή, ἀντικατεστάθη ἀπὸ τὴν ἀραμαϊκὴν (τῶν χρόνων τοῦ Χριστοῦ) καὶ πᾶσαι αἱ μετὰ ταῦτα μεταφράσεις τῆς Π.Δ. (καὶ ἡ λατινικὴ Vulgata) ἐγένοντο ἐκ τοῦ ἑλληνικοῦ κειμένου.