که گوید برو دست رستم ببند
نبندد مرا دست چرخ بلند

که گر چرخ گوید مراکاین نیوش
به گرز گرانش بمالم دو گوش

من از کودکی تا شدستم کهن
بدین گونه از کس نبردم سخن

مرا خواری از پوزش و خواهش است
وزین نرم گفتن مرا کاهش است

#شاهنامه
#ایرانشناسی
#پژوهشگاه_ایرانشناسی

@atorabanorg