قسمت چهارم

سطوح و مکانیزم‌های درگیری (خطوط گسل و جنگ‌های پیوندگاهی)

هانتینگتون منازعات را در دو سطح ساختاری تحلیل می‌کند:
الف) درگیری‌های محلی در امتداد «خطوط گسل» (Fault-line Conflicts)
این درگیری‌ها در مرزهای جغرافیایی تلاقی دو تمدن مختلف رخ می‌دهند (نظیر بالکان میان صرب‌های ارتدوکس، کروات‌های کاتولیک و بوسنیایی‌های مسلمان؛ یا در قفقاز، کشمیر و سودان). این منازعات اغلب ماهیتی سرزمینی، هویتی و فرساینده دارند و می‌توانند به بحران‌های ژئوپلیتیک تبدیل شوند.

ب) منازعات در سطح کلان جهانی میان «کشورهای هسته» (Core States)کشورهای هسته، قدرت‌های اصلی و رهبران هر تمدن هستند (مانند آمریکا برای غرب، روسیه برای جهان ارتدوکس، چین برای تمدن سینیک). این کشورها برای تعیین قواعد حاکم بر نظام بین‌الملل، نهادهای مالی، بازدارندگی نظامی و نفوذ ژئوپلیتیک با یکدیگر رقابت می‌کنند.

ج) شکل‌گیری ائتلاف‌های ضدغربی هانتینگتون پیش‌بینی کرد که مهم‌ترین چالش امنیتی پیش روی غرب، شکل‌گیری یک «محور اسلامی-کنفوسیوسی» است؛ یعنی ائتلافی مبتنی بر منافع متقابل میان ظرفیت‌های اقتصادی-نظامی چین و تمایلات ضدسلطه‌گرایی و جمعیتی جهان اسلام علیه استانداردهای هژمونیک غرب.

@arairan