پادچپ

«ما جامعه‌ای می‌خواهیم که در آن مردم آزاد باشند تصمیم بگیرند، اشتباه کنند و سخاوتمند باشند. این چیزی است که ما از یک جامعه اخلاقی درک می‌کنیم؛ نه جامعه‌ای که در آن دولت مسئول همه‌چیز است و هیچ‌کس مسئول دولت نیست.»

- مارگارت تاچر -

@antileft01

سرمایه‌داری فقط نام دیگری برای آزادی است.

سوسیالیسم فقط نام دیگری برای بردگی است.

@antileft01

کل ثروت میلیاردرهای آمریکایی = ۹ تریلیون دلار.

اگر تمام ثروت آن‌ها را مصادره کنیم، فقط می‌توانیم حدود ۱۴ ماه دولت فدرال را اداره کنیم.

شاید مشکل ما این نیست که میلیاردرها چقدر دارند، بل‌که این است که سیاست‌مداران چقدر خرج می‌کنند.

@antileft01

«سوسیالیسم فقط می‌تواند در محافل دانشگاهی دوام بیاورد، زیرا در آن‌جا می‌تواند بدون آزمون تجربی به حیات خود ادامه دهد. سوسیالیسم روی تکه‌ای کاغذ که توسط افرادی نوشته شده که مجبور نیستند برای امرار معاش بیرون بروند، کار می‌کند.»

خاویر مایلی در LCI 🇫🇷

@antileft01

تمام پول‌های کاغذی منتشر شده توسط دولت در طول تاریخ سقوط کرده‌اند. تک تک آن‌ها.

رم ارزش دینار را تا جایی کاهش داد که تقریباً هیچ نقره‌ای در آن باقی نماند. آلمان وایمار تا سال ۱۹۲۳ مارک را به‌ورطه نابودی کشاند و پس‌اندازهای طبقه متوسط ​​را در کمتر از چهار سال نابود کرد. دلار قاره‌ای، اسکناس فرانسوی، دلار زیمبابوه، بولیوار ونزوئلا. این فهرست طولانی است و پایان آن هرگز تغییر نمی‌کند.

بانک‌های مرکزی، پول فیات را برای تأمین هزینه‌های دولتی که درآمد مالیاتی نمی‌تواند آن‌ها را پوشش دهد، مدیریت می‌کنند، نه برای محافظت از قدرت خرید شما. تورم یک مالیات است. هر دلاری که بدون تولید متناظر ایجاد می‌شود، قدرت خرید را از پس‌اندازکنندگان به اولین خرج‌کنندگان منتقل می‌کند، که همیشه دولت و نهادهای مرتبط با آن هستند.

دلار از زمان افتتاح فدرال رزرو در سال ۱۹۱۳ بیش از ۹۷ درصد از قدرت خرید خود را از دست داده است. این ضرر به‌طور تصادفی اتفاق نیفتاد؛ فدرال رزرو چاپ‌خانه را اداره کرد و شما خسارت را متحمل شدید.

مدافعان استدلال می‌کنند که بانک‌داری مرکزی مدرن پیچیده‌تر از وایمار است. محاسبات هم‌چنان یک‌سان است: فراتر از درآمد خرج کنید، شکاف را پولی کنید، ارز را رقیق کنید.  پیچیدگی فقط سرعت تخریب را تعیین می‌کند.

هیچ ارز فیاتی تا به‌حال به‌طور نامحدود دوام نیاورده است. هیچ دولتی داوطلبانه از قدرت تورم‌زایی خود دست نکشیده است. با توجه به‌این دو واقعیت، مسیر بلندمدت دلار فعلی نیازی به حدس‌و‌گمان ندارد.

@antileft01

سرمایه‌داری تنها نظام اجتماعی مبتنی بر حاکمیت فرد بر زندگی خود است.

شما مالک کار، دارایی، انتخاب‌ها و آرزوهای خود هستید. می‌توانید تولید کنید، تجارت کنید، متقاعد کنید، مشارکت کنید یا کنار بکشید. نمی‌توانید علیه دیگران زور به‌کار ببرید.

هر جای‌گزین دولت‌گرایانه این اصل را معکوس می‌کند. چه قدرت متعلق به‌یک پادشاه، حزب، اکثریت، بوروکراسی یا جمعی باشد، کسی اختیار قانونی پیدا می‌کند تا زندگی شما را تابع اهدافی کند که شما انتخاب نکرده‌اید.

@antileft01

«مالیات، از آن‌جا که اجباری و قهری است، معادل دزدی است. به‌همین دلیل، دولتی که از طریق آن امرار معاش می‌کند، طبق نظریه حقوق مالکیت و اخلاق عمومی، یک سازمان جنایت‌کارِ قدرتمندتر از هر مافیایی است.»

موری روتبارد

@antileft01

هیچ مراقبت بهداشتی رایگانی وجود ندارد.
هیچ آموزش رایگانی وجود ندارد.
هیچ خدمات عمومی رایگانی وجود ندارد.

شما هزینه آن را (و با یک مدیر فوق‌العاده ناکارآمد و فاسد) با مالیات و تورم پرداخت می‌کنید.

@antileft01

دو کمونیست با هم صحبت می‌کنند. یکی از کمونیست‌ها به‌دیگری می‌گوید: «اگر دو خانه داشتی، یکی را به‌من می‌دادی؟»

کمونیست دوم می‌گوید: «معلوم است که می‌دادم، تو برادر کمونیست من هستی.»

کمونیست اول می‌گوید: «اگر دو ماشین داشتی، یکی را به‌من می‌دادی؟»

کمونیست دوم می‌گوید: «معلوم است که می‌دادم، تو برادر کمونیست من هستی.»

کمونیست اول می‌گوید: «اگر دو مرغ داشتی، یکی را به‌من می‌دادی؟»

کمونیست دوم می‌گوید: «نه»

کمونیست اول می‌گوید: «چرا نه؟»

کمونیست دوم می‌گوید: «چون من دو مرغ دارم»

@antileft01

باور به این‌که «توزیع مجدد ثروت» به فقر پایان می‌دهد، مانند این است که باور داشته باشیم میانگین نمرات کلاسی، جهل کسی را که درس نمی‌خواند، از بین می‌برد.

این فقط یکی از اختراعات سوسیالیسم است.

@antileft01

تمام سیاست‌مدارانی که ادعای دفاع از فقرا را دارند، میلیونر هستند.

تمام سیاست‌مدارانی که ادعای دفاع از صنعت ملی را دارند، ماشین‌های وارداتی سوار می‌شوند.

تمام سیاست‌مداران ضد سرمایه‌داری از آیفون استفاده می‌کنند.

تمام سیاست‌مداران چپ‌گرا در میامی تعطیلات خود را می‌گذرانند.

همه آن‌ها.

@antileft01

میلتون فریدمن عددی را ارائه داد که واقعاً مهم است و تقریباً هیچ‌کس آن را دنبال نمی‌کند: مراقب میزان هزینه‌های دولت باشید، زیرا این مالیات واقعی است.

نه نرخ مالیات روی فیش حقوقی‌تان. نه عددی که هر سال در فرم مربوطه پر می‌کنید.

نکته فریدمن ساده بود و به‌ندرت به‌درستی تکرار می‌شود. هر دلاری که دولت خرج می‌کند باید از جایی بیاید و تنها سه منبع وجود دارد: مالیات‌های مستقیم، تورم یا استقراض.

اگر دولتی نرخ مالیات قابل مشاهده شما را کاهش دهد اما هم‌چنان همان مبلغ قبلی را خرج کند، هیچ‌چیز ارزان‌تر نشده است. صورت‌حساب فقط به‌ستون‌های دیگر منتقل شده است؛ پول چاپ شده یا بدهی‌های آینده. و هر دوی این‌ها در نهایت به‌شما برمی‌گردند.

مالیات‌های مستقیم فقط نسخه‌ای هستند که می‌توانید ببینید و به‌آن رأی دهید. دو مورد دیگر همان مالیاتی هستند که بی‌سروصدا، از طریق افزایش قیمت‌ها یا از طریق پرداخت بهره که بعداً پوشش خواهید داد، جمع‌آوری می‌شوند.

هزینه‌ها عدد واقعی هستند. هر‌چیز دیگری فقط این است که از کدام جیب خرج می‌شود.

بنابراین وقتی یک سیاست‌مدار قول کاهش مالیات را می‌دهد اما هرگز به هزینه‌ها دست نمی‌زند، آیا او مالیات شما را کاهش می‌دهد یا فقط آن را در جایی پنهان می‌کند که تا شما فعلاً متوجه آن نشوید؟!

@antileft01

«کمونیسم بیشتر از جسم، روح‌ها را کشته است، زیرا اولین قربانی آن حقیقت است.»

- الکساندر سولژنیتسین

الکساندر سولژنیتسین معتقد بود که مخرب‌ترین سلاح کمونیسم، خشونت فیزیکی نیست، بلکه نابودی عمدی حقیقت است. رژیم‌های توتالیتر با وادار کردن مردم به پذیرش و تکرار دروغ‌ها، به تدریج اصول اخلاقی، استقلال معنوی و تمامیت شخصی آنها را از بین بردند.

سولژنیتسین که از سیستم اردوگاه‌های کار اجباری شوروی جان سالم به در برده بود، استدلال کرد که فروپاشی یک جامعه زمانی آغاز می‌شود که مردمِ آن، حقیقت را در ازای بقا رها کنند. از نظر او، تسلیم شدن صداقت در برابر فشار حکومت، کرامت انسانی و آزادی درونی را از بین می‌برد و به ظلم و ستم اجازه می‌دهد ریشه‌های عمیق‌تری پیدا کند.

@antileft01
@historyinmemes

هرچه بیشتر مارکسیست‌ها را زیر نظر می‌گیرم، بیشتر متقاعد می‌شوم که آ‌ن‌ها کوچکترین ایده‌ای از نحوه‌ی کارکرد اقتصاد ندارند.

هرچه بیشتر کمونیست‌ها را می‌شناسم، بیشتر گمان می‌کنم که دشمن واقعی آن‌ها هرگز بورژوازی نبوده، بل‌که این احتمال بوده که کسی بدون اجازه‌ی آن‌ها به‌موفقیت برسد.

و هر چه عمیق‌تر در چپ‌ها کاوش می‌کنم، ایدئولوژی‌ای را می‌بینم که پایان سرمایه‌داری را با چنین قطعیتی پیش‌بینی کرده و در نهایت به خود سرمایه‌داری وابسته شده است.

@antileft01

چرا بانک‌ها از پول نقد متنفرند؟ 💸

شما یک اسکناس ۵۰ یورویی دارید.

شما از آن برای پرداخت در آرایش‌گاه استفاده می‌کنید.

آرایش‌گر از آن برای خرید لوازم از خرده‌فروش استفاده می‌کند.

خرده‌فروش از آن برای پرداخت به تأمین‌کننده خود استفاده می‌کند.

اسکناس ۵۰ یورویی، ۵۰ یورو باقی می‌ماند.

می‌تواند ۱۰، ۱۰۰ یا ۱۰۰۰ بار دست‌به‌دست شود، بدون این‌که کسی به‌طور خودکار از هر تراکنش درصدی بردارد.

همان ۵۰ یورو از طریق پرداخت‌های کارتی انجام می‌شود:

آرایشگر »» کارمزد.

خرده‌فروش »» کارمزد.

تأمین‌کننده »» کارمزد.

هربار که پول جابه‌جا می‌شود، زیرساخت پرداخت می‌تواند کمیسیون دریافت کند.

پول نقد می‌تواند خارج از این سیستم گردش کند.

پول دیجیتال بانکی، خودِ پرداخت را به یک مدل تجاری تبدیل می‌کند.

و حالا دوباره از خود بپرسید که چرا بانک‌ها و ارائه‌دهندگان سیستم‌های پرداخت علاقه‌ی کمی به ماندگاری همیشگی پول نقد دارند.

@antileft01

با جدیت از وقت خود محافظت کنید.

هر ساعتی که از دست می‌دهید، ساعتی است که دیگر هرگز پس نخواهید گرفت.

زمان بیشتری را صرف یادگیری، رشد، خلق کردن و تبدیل شدن به‌فردی که می‌خواهید باشید، کنید.

لازم نیست به‌همه‌چیز بله بگویید. لازم نیست در دسترس همه باشید.

وقت شما زندگی شماست.

از آن عاقلانه استفاده کنید. با آن چیزی معنادار بسازید.

@antileft01

یک سیاست‌مدار می‌تواند در طول مبارزات انتخاباتی به‌شما دروغ بگوید، اما دروغ در نهایت، دیر یا زود، به‌پایان می‌رسد.

یک سیاست‌مدار ممکن است مردم را فریب دهد، اما هرگز نمی‌تواند بازار را فریب دهد.

اقتصاد به سخنرانی‌ها گوش نمی‌دهد.

شما می‌توانید قول دهید که قیمت‌ها را ثابت نگه دارید، دست‌مزدها را افزایش دهید، بیشتر خرج کنید و مقادیر نامحدودی پول توزیع کنید. همه این‌ها ممکن است جلوی میکروفون عالی به‌نظر برسد.

اما ناگزیر، عواقب آن از راه خواهد رسید.

کمبود.

قیمت‌ها بالا می‌روند.

سرمایه‌گذاری متوقف می‌شود.

سرمایه فرار می‌کند.

کسب‌و‌کارها استخدام را متوقف می‌کنند.

و سپس مردم متوجه می‌شوند که اعلام رفاه یک‌چیز است، اما تولید آن کاملاً چیز دیگری است.

شما می‌توانید در یک بعد از ظهر، قانونی را تصویب کنید. اما نمی‌توانید با یک تکه کاغذ، کالای بیشتر، سرمایه بیشتر یا بهره‌وری بیشتر ایجاد کنید.

سیاست‌مداران می‌توانند صاحبان مشاغل، دلالان، خارجی‌ها یا هر دشمن راحتی را سرزنش کنند.

اما واقعیت منحصر‌به‌فرد است و هرگز نمی‌بخشد.

این مشکلی است که سیاست‌مداران با بازار دارند: آن‌ها نمی‌توانند آن‌را متقاعد کنند که یک سیاست بد، یک سیاست خوب است.

بازار شما را به‌خاطر نیت‌هایتان تشویق نمی‌کند.

شما را به‌خاطر اشتباهاتتان مجازات می‌کند.

و وقتی صورت‌حساب از راه می‌رسد، آن‌چه در طول مبارزات انتخاباتی وعده داده‌اید دیگر اهمیتی ندارد.

اقتصاد احترام می‌طلبد.

@antileft01