میلتون فریدمن عددی را ارائه داد که واقعاً مهم است و تقریباً هیچ‌کس آن را دنبال نمی‌کند: مراقب میزان هزینه‌های دولت باشید، زیرا این مالیات واقعی است.

نه نرخ مالیات روی فیش حقوقی‌تان. نه عددی که هر سال در فرم مربوطه پر می‌کنید.

نکته فریدمن ساده بود و به‌ندرت به‌درستی تکرار می‌شود. هر دلاری که دولت خرج می‌کند باید از جایی بیاید و تنها سه منبع وجود دارد: مالیات‌های مستقیم، تورم یا استقراض.

اگر دولتی نرخ مالیات قابل مشاهده شما را کاهش دهد اما هم‌چنان همان مبلغ قبلی را خرج کند، هیچ‌چیز ارزان‌تر نشده است. صورت‌حساب فقط به‌ستون‌های دیگر منتقل شده است؛ پول چاپ شده یا بدهی‌های آینده. و هر دوی این‌ها در نهایت به‌شما برمی‌گردند.

مالیات‌های مستقیم فقط نسخه‌ای هستند که می‌توانید ببینید و به‌آن رأی دهید. دو مورد دیگر همان مالیاتی هستند که بی‌سروصدا، از طریق افزایش قیمت‌ها یا از طریق پرداخت بهره که بعداً پوشش خواهید داد، جمع‌آوری می‌شوند.

هزینه‌ها عدد واقعی هستند. هر‌چیز دیگری فقط این است که از کدام جیب خرج می‌شود.

بنابراین وقتی یک سیاست‌مدار قول کاهش مالیات را می‌دهد اما هرگز به هزینه‌ها دست نمی‌زند، آیا او مالیات شما را کاهش می‌دهد یا فقط آن را در جایی پنهان می‌کند که تا شما فعلاً متوجه آن نشوید؟!

@antileft01