تمام پول‌های کاغذی منتشر شده توسط دولت در طول تاریخ سقوط کرده‌اند. تک تک آن‌ها.

رم ارزش دینار را تا جایی کاهش داد که تقریباً هیچ نقره‌ای در آن باقی نماند. آلمان وایمار تا سال ۱۹۲۳ مارک را به‌ورطه نابودی کشاند و پس‌اندازهای طبقه متوسط ​​را در کمتر از چهار سال نابود کرد. دلار قاره‌ای، اسکناس فرانسوی، دلار زیمبابوه، بولیوار ونزوئلا. این فهرست طولانی است و پایان آن هرگز تغییر نمی‌کند.

بانک‌های مرکزی، پول فیات را برای تأمین هزینه‌های دولتی که درآمد مالیاتی نمی‌تواند آن‌ها را پوشش دهد، مدیریت می‌کنند، نه برای محافظت از قدرت خرید شما. تورم یک مالیات است. هر دلاری که بدون تولید متناظر ایجاد می‌شود، قدرت خرید را از پس‌اندازکنندگان به اولین خرج‌کنندگان منتقل می‌کند، که همیشه دولت و نهادهای مرتبط با آن هستند.

دلار از زمان افتتاح فدرال رزرو در سال ۱۹۱۳ بیش از ۹۷ درصد از قدرت خرید خود را از دست داده است. این ضرر به‌طور تصادفی اتفاق نیفتاد؛ فدرال رزرو چاپ‌خانه را اداره کرد و شما خسارت را متحمل شدید.

مدافعان استدلال می‌کنند که بانک‌داری مرکزی مدرن پیچیده‌تر از وایمار است. محاسبات هم‌چنان یک‌سان است: فراتر از درآمد خرج کنید، شکاف را پولی کنید، ارز را رقیق کنید.  پیچیدگی فقط سرعت تخریب را تعیین می‌کند.

هیچ ارز فیاتی تا به‌حال به‌طور نامحدود دوام نیاورده است. هیچ دولتی داوطلبانه از قدرت تورم‌زایی خود دست نکشیده است. با توجه به‌این دو واقعیت، مسیر بلندمدت دلار فعلی نیازی به حدس‌و‌گمان ندارد.

@antileft01