https://t.me/ParhamMohsenii/95

مورد اول : موضوع بحث به کل اثبات انسجام نظریه مجموعه‌های زرملو-فرانکل نیست اصلا من و شما در حدی نیستیم که بخوایم به چنین موضوعی بپردازیم.
مورد دوم : موضوع بحث ما اثبات انسجام نظریه دین و آزادی به عنوان سیستمی صوری در منطق مدرن و ریاضیات است.
مورد سوم : این مثل این هست که من یک نظریه منسجم در حیطه علم اقتصاد ارائه بدم بعد با پراکسیولوژی انسجامش رو اثبات کنم بعد شما بیای بگی پس تکلیف انسجام خود پراکسیولوژی چی میشه؟
خب مگه موضوع بحث ما بررسی انسجام پراکسیولوژی بوده مرد حسابی؟
مورد چهارم : آیا میشود منسجم بودن نظریه جنت خواه را در منطق و ریاضیات بررسی کرد.
جواب : بله کاملا! زیرا نظریه جنت خواه شامل کله محدوده منطق و ریاضیات نمیشه که نتونیم با تکیه بر منطق صوری انسجامش رو بررسی کنیم.
نظریه مجموعه‌های زرملو-فرانکل به عنوان یک متاسیستم و همچنین سایر نظریه ها نظیر نظریه انواع (Type Theory) یا نظریه کلاس‌ها و کاردینال‌های بزرگ که در واقع این نظریه، متاسیستم نظریه مجموعه‌های زرملو-فرانکل میشه یا نظریه رسته‌ها و توپوس (Category Theory & Topos Theory) که در واقع از این نظریه نه تنها در منطق صوری بلکه در بررسی سازگاری سیستم‌های «منطق شهودی» (Intuitionistic Logic) و منطق‌های غیردودویی هم کاربرد داره ، میشه انسجام سیستم های جزئی تر را بررسی کرد.
مورد پنجم : اینکه در سیستم های پیچیده گزاره هایی وجود دارند که نمیشه این گزاره ها رو در درون سیستم اثبات کرد به این معنیه که ما باید به این گزاره ها ایمان و باور داشته باشیم؟!
این چه حرف مزخرفیه؟
این دقیقا مغالطه اشتراک لفظ (Equivocation Fallacy) هست که معمولاً الهی‌ دان ها یا پست‌‌مدرن‌ ها از این ترفند استفاده می‌کنن تا بگن: علم و منطق هم مثل دین در نهایت بر پایه ایمان بنا شده‌اند، پس ما هم حق داریم عقیده دینی خودمون رو به عنوان اکسیوم وارد سیستم کنیم.
اصلا چنین چیزی ربط به ایمان و باور ندارد این موضوع رو از چند جهت بهش میپردازم تا بفهمی کلا در توهم سیر میکنی!
۱. ماهیت شرطی
در منطق مدرن اکسیوم های ریاضیاتی ادعایی در درباره ذات جهان خارج یا نومن ندارن که نیاز به ایمان داشته باشن این ها صرفا قرارداد های ذهنی و ساختار های شرطی هستند (اگر، آنگاه و ...)
یک منطق دان به اکسیوم های یک نظریه ایمان نداره هیچ احمقی نمیگه من باور و ایمان قلبی دارم که مجموعه تهی در عرش الهی وجود دارد!
منطق دان یکسری مقدمات رو فرض میگیره و میگه اگه این قاعده رو فرض بگیریم آنگاه فلان چیز میشود.
منطق دان صرفا اکسیوم ها رو به عنوان ابزار های مفهومی به کار میگیره.
۲. آزمون پذیری در عمل
در مسئله ایمان و باور فرد گزاره رو به صورت جزمی (dogmatic) در نظر میگیره.
اگر تناقضی پیدا بشه فرد گزاره رو کنار نمیذاره بلکه دست به انکار و توجیه و ... میزنه.
این مورد دقیقا در شماها با کج فهمی در مفهوم تقدم تئوری بر داده کاملا واضح دیده میشه.
که هر چی شواهد تاریخی و داده تجربی براتون میاریم که بوسیله دین تا امروز میلیون ها انسان قلع و قم شدن بازم دست به انکار و توجیه میزنید.
اما در مسئله منطق و متاسیستم ها وقتی سازگاری چیزی مثل zfc اثبات نمیشه پذیرش چنین چیزی براساس پیامد ها و عدم تناقض در عمل صورت میگیره اگه فردا روزی یک ریاضیدان تناقضی در zfc پیدا کرد کله جامعه علمی این نظریه رو کنار میذاره یا اصلاح میکنه.
دقیقا همون‌ طور که وقتی برتراند راسل تناقض معروفش رو در سیستم منطقی گوتلوب فرگه پیدا کرد، فرگه نگفت باید ایمانمون رو به اکسیوم پنجم قوی‌تر کنیم، بلکه فروپاشی سیستمش رو پذیرفت و منطق‌ دان ها اکسیومِ معیوب را حذف کردند. پس در منطق، پذیرشِ اکسیوم‌ها مشروط، ابطال‌پذیر و ابزارگرایانه است، نه ایمانی.
۳. ضرورت استعلایی و تناقض در عمل
در مورد اکسیوم‌ هایی که صرفا بازی ریاضی نیستن، مثل اصل عدم تناقض در منطق، مقولات فاهمه کانت، یا اکسیوم کنش انسانی (Human Action) در پراکسیولوژی درسته این اصول از یک سیستم بالاتر اثبات صوری نمیشن اما دلیلش ایمان و باور نیست! بلکه دلیلش اجتناب‌ناپذیری ساختاری و تناقض اجراگرایانه (Performative Contradiction) است.
نمیتونی این اصول رو انکار کنی چون وقتی دهنت رو باز میکنی عملا داری این اصول رو تصدیق میکنی.
به عبارتی انکار این اصول در واقع اثبات این اصول هست یک چنین مفاهیمی ضرورت عقلی دارن و هیچ ارتباطی به ایمان و باور ندارن!
۴. ناتمامیت گودل
الف ) گزاره های گودلی که درستی شون از بیرون اثبات میشه.