🦌۫ ׅ𝓜𝓸𝓷 𝓙𝓸𝓾𝓻𝓷𝓪𝓵۫ ׅ೨౿۫ ׅˎˊ˗

تقریباً شبیه دفتر خاطراتم می‌ماند.
هر آهنگ برای یک حس، یک روز یا یک حال خاص است.
گاهی شادترین آهنگ‌ها را وقتی گوش می‌دهم که دلم گرفته،
و گاهی یک آهنگ آرام، تمام شلوغی ذهنم را ساکت می‌کند.
شاید عجیب باشد، اما موسیقی برای من
یکی از صادقانه‌ترین راه‌های فهمیدنِ خودم است.
می‌تواند بی‌آنکه چیزی بپرسد، حالِ آدم را بفهمد.
هر نت، گاهی انعکاسی از احساسی پنهان است؛
احساسی که در میان کلمات گم شده.
ما آهنگ‌ها را تنها نمی‌شنویم،
بلکه بخشی از خودمان را در آن‌ها پیدا می‌کنیم.
شاید به همین دلیل است که بعضی ترانه‌ها
برای همیشه بخشی از خاطرات ما باقی می‌مانند.𝄞۫ ׅ⋆

گاهی آن‌قدر در میان تصویرها، خبرها و زندگی‌های رنگارنگِ فضای مجازی غرق می‌شویم که یادمان می‌رود زندگیِ واقعی، همین لحظه‌ای‌ست که در آن نفس می‌کشیم.
قرار نیست هر روز خودمان را با قابِ زندگیِ دیگران مقایسه کنیم یا برای شبیه شدن به تصویری که رسانه‌ها از «زندگیِ خوب» ساخته‌اند، از آرامش خودمان بگذریم.
زندگی فقط دیده‌شدن، زیباتر بودن یا بیشتر داشتن نیست؛ گاهی یعنی یک عصرِ آرام، خندیدن با آدم‌های دوست‌داشتنی، قدم زدن بی‌هدف و لذت بردن از چیزهای کوچکی که دوربین‌ها ثبتشان نمی‌کنند.
کاش گاهی از صفحه‌ها فاصله بگیریم و به جای تماشای زندگیِ دیگران، خودمان زندگی کنیم؛ با تمام سادگی‌ها، نقص‌ها و زیبایی‌هایش.
چون زیباترین لحظه‌ها همیشه آن‌هایی نیستند که برایشان عکس می‌گیریم؛ بعضی لحظه‌ها فقط باید زندگی شوند.ೃ࿔🥖 ྀི۫ ׅ

چشم‌ها را باید شست،
و جورِ دیگری به زندگی نگاه کرد؛
به آدم‌های تازه فرصت داد،
از جمع‌ها نترسید و خودِ واقعی‌مان را پنهان نکرد.

شاید زندگیِ تازه،
همین‌جا شروع شود؛
از جایی که ترس را کنار می‌گذاریم،
به خودمان اعتماد می‌کنیم
و با لبخند، قدم به دنیایی می‌گذاریم
که هنوز خیلی چیزهای قشنگ برایمان دارد.𖥔 ݁۫ ׅ🪷 ˖•̥