گویی روح من، از دیاری آمده که آسمانش همیشه ابری‌ست.
با صدای باران، چیزی در ژرفای وجودم آرام می‌گیرد.
پنجره‌های خیس و کوچه‌های خاموش،
مرا به خاطراتی می‌برند که هیچ‌گاه نزیسته‌ام؛
شاید دل من، از همان ابتدا، متعلق به چنین هوایی بوده است.۫ ׅೀ