🦌۫ ׅ𝓜𝓸𝓷 𝓙𝓸𝓾𝓻𝓷𝓪𝓵۫ ׅ೨౿۫ ׅˎˊ˗

No limit

من فرانسه رو به کشورای دیگه ترجیح میدم
من فرانسه رو به تو هم ترجیح میدم۫ ׅ𓏲𝄢

تو این دوران زندگیم به جایی رسیدم که اتفاقایی که برام می‌افته، دیگه مثل قبل برام مهم نیست.
نه اینکه بی‌احساس شده باشم، فقط یاد گرفتم برای هر چیزی خودمو اذیت نکنم.
یاد گرفتم بعضی چیزا رو همون‌طور که هستن رها کنم و زیادی بهشون فکر نکنم.
الان ترجیح میدم به جای غرق شدن توی فکر و ناراحتی، آهنگ مورد علاقمو بذارم و باهاش حال کنم.
برای خودم وقت بذارم، بخندم، چیزای کوچیک رو دوست داشته باشم و از لحظه‌هام لذت ببرم.
دیگه نمی‌خوام شادی من به رفتار آدم‌ها یا اتفاقای اطرافم وابسته باشه.
زندگی قراره بگذره، پس منم تصمیم گرفتم تا جایی که می‌تونم قشنگ زندگی کنم.
شاید این بی‌خیالی، همون آرامشی باشه که مدت‌ها دنبالش می‌گشتم.

🪷گاهی زندگی شبیه یک مردابه؛ پر از چیزهایی که دلمون نمی‌خواد تجربه‌شون کنیم.
اما شاید قرار نیست برای فرار از رنج، همیشه دنبال راهی برای بیرون اومدن باشیم.
بعضی دردها میان تا چیزی رو درونمون تغییر بدن و عمیق‌ترمون کنن.
«نیلوفر و مرداب» بهم یادآوری می‌کنه که میشه وسط سختی‌ها هم آرامش رو پیدا کرد.
میشه رنج رو پذیرفت، بدون اینکه اجازه بدیم تمام زندگی‌مون رو درگیر خودش کنه.
همون‌طور که نیلوفر از دل مرداب رشد می‌کنه، ما هم می‌تونیم از دل روزهای سخت، زیباتر بیرون بیایم.
شاید رنج بخشی از زندگی باشه، اما نحوه‌ی روبه‌رو شدن ما باهاش، انتخاب خودمونه.
گاهی کافی‌ـه یاد بگیریم به جای جنگیدن با هر چیزی، کمی آسون‌تر رنج بکشیم و ادامه بدیم.༏📖 ݂۫ ಿৎ

وقتی حواسم نیست ازم عکس بگیر؛
نه وقتی آماده‌ام و می‌دونم دوربین رو به رومه.
همون لحظه‌هایی که غرق فکر کردنم، می‌خندم یا بی‌هوا به یه جایی خیره شدم.
عکس‌هایی رو دوست دارم که توشون خودِ واقعیِ من ثبت شده،
بدون ژست گرفتن و تلاش برای قشنگ به نظر رسیدن.
چون بعضی از زیباترین لحظه‌ها،
دقیقاً همون لحظه‌هایی‌ان که نمی‌دونیم کسی داره نگاهمون می‌کنه. ूུ۫ ׅ

༘⋆من همیشه آدمِ شروع کردنِ گفتگو نیستم؛
گاهی ترجیح می‌دهم از دور آدم‌ها را ببینم و بشناسم.
به حرف‌هایشان، رفتارشان و حتی سکوت‌هایشان دقت می‌کنم.
شاید کمتر حرف بزنم،
اما بیشتر از چیزی که فکر می‌کنند متوجه می‌شوم.🍁⋆.ೃ࿔*:･

گاهی بیشتر از چیزی که باید به اتفاقات فکر می‌کنم،
به حرف‌هایی که زده شد و حرف‌هایی که می‌شد زده بشه.
به اینکه بعدش چه می‌شود و آدم‌ها چه فکری درباره‌ام می‌کنند.
ذهنم برای ساده‌ترین چیزها هزار تا احتمال می‌سازد،
در حالی که شاید خیلی از آن‌ها اصلاً قرار نیست اتفاق بیفتند.
دارم یاد می‌گیرم همه‌چیز را کنترل نکنم،
بعضی چیزها را بسپارم به زمان و کمی بیشتر به خودم اعتماد کنم.𝜗᭪۫ ׅ︵ ೀ