تو این دوران زندگیم به جایی رسیدم که اتفاقایی که برام می‌افته، دیگه مثل قبل برام مهم نیست.
نه اینکه بی‌احساس شده باشم، فقط یاد گرفتم برای هر چیزی خودمو اذیت نکنم.
یاد گرفتم بعضی چیزا رو همون‌طور که هستن رها کنم و زیادی بهشون فکر نکنم.
الان ترجیح میدم به جای غرق شدن توی فکر و ناراحتی، آهنگ مورد علاقمو بذارم و باهاش حال کنم.
برای خودم وقت بذارم، بخندم، چیزای کوچیک رو دوست داشته باشم و از لحظه‌هام لذت ببرم.
دیگه نمی‌خوام شادی من به رفتار آدم‌ها یا اتفاقای اطرافم وابسته باشه.
زندگی قراره بگذره، پس منم تصمیم گرفتم تا جایی که می‌تونم قشنگ زندگی کنم.
شاید این بی‌خیالی، همون آرامشی باشه که مدت‌ها دنبالش می‌گشتم.