دوکسا

دکتر بهروز سپیدنامه به عنوان فعال و  سرآمد سطح ملی حوزه فرهنگ عمومی برگزیده شد

به مناسبت ۱۴ آبان روز فرهنگ عمومی، آیین نکوداشتی در سالن رودکی(تالار وحدت) با حضور سیدعباس صالحی وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی، حجت الاسلام عبدالحسین خسروپناه دبیر شورای عالی انقلاب فرهنگی و دیگر شخصیت‌ها و رجال مملکت برگزار شد.

در این مراسم، از دکتر بهروز سپیدنامه دانشیار گروه جامعه شناسی دانشگاه ایلام به پاس سال‌ها تلاش مستمر و مؤثر در ساحت فرهنگ عمومی و به عنوان سرآمد و فعال حوزه فرهنگ عمومی سطح ملی تقدیر به عمل آمد.

قادر آشنا دبیر شورای فرهنگ عمومی کشور در این خصوص اظهار داشت: هر کدام از استان ها، رزومه و شرح فعالیت سه نفر از سرآمدان فعال در حوزۀ فرهنگ عمومی استان خود را به دبیرخانۀ شورای فرهنگ عمومی کشور ارسال نمودند و ارزیابان پس از ساعت‌ها تلاش مستمر، دقیق و پیگیر در بررسی فعالیت سرآمدان استانی، سه نفر از نخبگان علمی، فرهنگی و دانشگاهی که در گستره‌ی فرهنگ عمومی فعالیت‌های چشمگیری داشتند، به‌عنوان فعالان و خادمان فرهنگ عمومی سطح ملی انتخاب و معرفی نمودند.
https://t.me/avayegharb_ir

🔴 کوثر سپیدنامه، پرستار برگزیده دانشگاه علوم پزشکی اصفهان شد

در هفته پرستاری سال ۱۴۰۴، کوثر سپیدنامه کارشناس ارشد پرستاری و از فرزندان ایلام که در بیمارستانهای اصفهان مشغول خدمت است به عنوان پرستار برگزیده دانشگاه علوم پزشکی اصفهان انتخاب شد.

@Arkavazii

افتخاری دیگر از فرزندان ایلام

کوثر سپیدنامه (کارشناس ارشد پرستاری) از فرزندان ایلام و شاغل در بیمارستان های اصفهان، در هفته پرستاری به عنوان پرستار برگزیده دانشگاه علوم پزشکی استان اصفهان در سال ۱۴۰۴ انتخاب شد. این افتخار را به عموم مردم استان ایلام و جامعه پرستاران دلسوز و پرتلاش، تبربک می گوییم

🔴 خودزنی/ یادداشتی از وحید اسدی

متأسفانه در دنیای امروز، که داده‌ها در کوتاه‌ترین زمان ممکن در سطح جهان مخابره و دست‌به‌دست می‌شوند، پدیده‌ای تلخ در میان ما ریشه دوانده است؛ پدیده‌ای که می‌توان نام آن را «تخریب‌گری درونی» یا شاید دقیق‌تر، نخبه‌کشی مدرن گذاشت.

در استان ما، در هر عرصه‌ای که حرکتی مثبت، سازنده یا نوآورانه آغاز می‌شود، عده‌ای بلافاصله با تهمت، تحریف و تخریب به استقبال آن می‌روند.
گویی پیشرفت دیگری تهدیدی است برای دیده شدن خودشان. گویی موفقیت همکار، به‌جای الهام‌بخش بودن، زنگ خطر حسادت را در گوششان به صدا درمی‌آورد. ما دیگر نیازی به دشمن بیرونی نداریم؛ کافی است نگاهی به درون صنف‌ها، نهادها و جمع‌های حرفه‌ای خود بیندازیم تا ببینیم چگونه با دستان خود، پیکر امید را قطعه‌قطعه می‌کنیم. چگونه هر روز در سکوت، با یک قضاوت عجولانه، یک شایعه، یک پست در فضای مجازی، یا یک لبخند تمسخرآمیز، هم‌صنف خود را می‌کشیم.

فعالیت های مدنی فعالان فرهنگی و هنری در استان ایلام در قالب نشست های مختلف در سازمان های مردم نهاد و کافه کتاب ها، حضور کنشگران مرزی در جلسات اداری آسیب های اجتماعی و فرهنگی استان و سایر اقدامات همواره از طرف یک عده «تخریب گر درونی» مورد هجمه واقع می شوند. این گروه از تخریب گران نه سواد نوشتن مطلب دارند و نه جرأت آفتابی شدن لذا تهمت های خود را از طریق سخنگوهای کم سواد و قلم به مزدهایشان انتشار می دهند.


بسیاری از افراد حتی رحم به توسعه‌ی استان و آینده‌ی فرزندان خود ندارند. حرکت‌های خیرخواهانه و اندیشه‌های روشن، هنوز از زمین برنخاسته،
در آتش بدبینی، حسادت و تهمت خاکستر می‌شوند. هر جا نوری می‌تابد، دستی سایه‌ای می‌کشد تا روشنی دیده نشود. چه تلخ است وقتی روشن‌فکر، با قلم خودش، امید را می‌کُشد. وقتی هنرمند، با زبان هنر، دل هنرمند دیگری را می‌شکند. وقتی معمار، بنای اعتبار هم‌صنفش را فرو می‌ریزد. و وقتی دلسوز، قربانی دلسوزی‌اش می‌شود.

این، تنها یک تراژدی شخصی نیست؛ این، فاجعه‌ای جمعی است. فروپاشی اخلاقی آرام و بی‌صدا که هیچ رسانه‌ای تیترش نمی‌کند. ما در ظاهر با گوشی‌های هوشمند زندگی می‌کنیم، اما در درون، هنوز در قبیله‌های کوچک خود، به جان یکدیگر افتاده‌ایم.

وقت آن است که بایستیم و به خودمان اعتراف کنیم: پیش از آن‌که دیگری ما را شکست دهد، ما خودمان، خودمان را شکست داده‌ایم. پیش از آن‌که رقیبمان را از میدان بیرون کنیم، باید بیندیشیم که آیا اصلاً میدان را با هم می‌سازیم یا با هم ویران می‌کنیم؟

توسعه‌ی واقعی، نه با پروژه‌های عمرانی و نه با شعارهای پرزرق‌وبرق به‌دست می‌آید؛ توسعه از لحظه‌ای آغاز می‌شود که انسان، درون خودش را از حسادت، کینه و قضاوت نجات دهد. از لحظه‌ای که به‌جای حذف دیگری، به رشد جمعی بیندیشیم. تا وقتی یاد نگرفته‌ایم از دیدن موفقیت دیگری خوشحال شویم،
تا وقتی تشویق را با چاپلوسی و نقد را با دشمنی اشتباه می‌گیریم، تا وقتی یاد نگرفته‌ایم که احترام، بزرگ‌ترین سرمایه‌ی هر صنف است،
راهی به سوی رشد نخواهیم داشت.

باشد که روزی برسد که وقتی نام هم‌صنفمان را می‌شنویم، به‌جای زهر حسادت، لبخند رضایت بر لبمان بنشیند. شاید آن روز تازه بتوانیم بگوییم:
«دیگر هم‌صنف خودم را نکشتم.»

+ پوستر ضمیمه:
از آثار گرافیست و نابغه‌ی طراحی جهان،
شیگئو فوکودا (Shigeo Fukuda)
از کشور ژاپن

@Arkavazii

نخبه کشی مدرن
یادداشتی از وحید اسدی
در خصوص پروژه تخریب و دلسرد کردن فعالان علمی و فرهنگی توسط تخریب گران درونی

دکتر اردشیر بهرامی

به زودی منشتر می شود:

کتاب " رویکرد جامعه شناختی به مسائل شهری تهران: زخم هایی بر پیکره اجتماعی شهر"

نویسنده: اردشیر بهرامی
انتشارات: فراهم
صفحات: ۲۴۰
نوبت چاپ: چاپ اول

#رویکرد_جامعه_شناختی_به_مسایل_شهری_تهران
#زخم_هایی_بر_پیکره_اجتماعی_شهر

#انتشارات_فراهم
https://t.me/farahampub

#جامعه_شناسی_پیشگیری_از_خودکشی
https://t.me/ardeshir3bahrami

✅در حاشیه‌ی مجادلات مجازی بی‌انتها بین‌ مدعیان تاریخ‌دانی محلی

✍️عزیز کلانتری

«ز دانش چو جانِ تو را مایه نیست/ به از خامشی هیچ پیرایه نیست» فردوسی
مرور یادداشت‌ها و روایت‌های تاریخ محلی موجود در کانال‌های تلگرامی -به‌ویژه مناطق ایلی-عشیره‌ای و دارای سابقه‌ی ارباب-‌رعیتی- طی سالیان اخیر و انبوه این یادداشت‌ها در نشریات زرد و هم‌چنین کتاب‌نویسی‌های مرتبط توسط نویسنده‌ناشرها و ناشران غیرمعتبر، موجب تلنبار اطلاعات موازی، پراکنده، به‌درد‌نخور و گاهی متناقض و بدون هرگونه نتیجه‌گيریِ قابل استناد در فضای ذهنی و عینی جامعه‌ی مخاطب شده و ایرادات مبنایی، موضوعی و روش‌شناختی زیادی بر بسیاری از آن‌ها مترتب است. مدعیانِ بحث در این حوزه، قبل از آن‌که دغدغه‌ و دل‌مشغولیِ طرح سوالاتِ راه‌گشا به قصدِ توصیف، تبیین و بازسازیِ روش‌مند قطعات گم‌شده‌ی تاریخیِ ناب و روشن‌سازی نقش عِلی کنش‌های اجتماعی تاثیر‌گذار در دوره‌های تاریخی پیشین در پیش‌رفت یا پس‌رفت دوره‌ی کنونی، ‌و آگاهی‌بخشی جهتِ برون‌رفت از مشکلات پیش‌رو با نگاهِ تکاملی را داشته باشند، بیش‌تر در بندِ نمایشِ «مصرف متظاهرانه‌ی» پست‌نویسی در فضای مجازی، از طریق به‌رخ‌کشیدن برخی تمایزاتِ منسوخ و موهوم پیشین و بازتولید آن در قالب ‌عناوین موجه‌نما و گاهی شبه‌مدرنیستی، به منظور بازآفرینی هویت‌هایِ قومی-طایفه‌ای گاهی ساختگی و نا‌سازگار با نیازمندی‌های زمانه، بدون کم‌ترین اطلاع از مبنای کار خویش؛ یعنی مبانی اولیه‌ی تاریخ‌نگاری هستند.
بر این قِسم تاریخ‌نگاری ایراداتی اساسی وارد است:

۱- طرح موضوعات بی‌اهمیت:
بیان این‌که فلان شخص، فلان هوز، تیره، طایفه، ایل و یا دودمان در قشربندیِ اجتماعی و ساختار قدرتِ محلی عهدِ خویش در فلان مقطع تاریخی در رأس هرم قدرت بوده، روابط موافق و یا مخالف با حکام محلی و یا ملی داشته‌ و جزو بزرگان قوم محسوب می‌شده، با فلان شخص حکومتی عکس یادگاری گرفته‌ و یا از فلان ویژ‌گی‌های جنگاورانه و کاریزماتیک برخوردار بوده‌، پس ما فرزندان آن دودمان نیز چنین و چنانیم، در رویکرد‌های متأخر تاریخ‌نگاری (که بُعدِ اجتماعی در آن وجه غالب است) چندان مطرح نیست. مهم این است هنگامی که شخص یا جماعت مورد نظر ایشان از قدرت و نفوذ بهره‌مند بوده‌اند، چه کار مفید و عام‌المنفعه‌ای با مشخصه‌ی توسعه‌ای-تمدنی به نفعِ اجتماع محلی در پیوستگی با جامعه‌ی ملی و رفع محرومیت‌هایِ وقت انجام داده‌اند؟ چه میزان با مردم روزگار خویش مدارای اجتماعی و روابط خردمندانه داشته‌اند؟ نتیجه‌ی دوره‌ی حاکمیت آن‌ها بر ارتقای اندیشه و عمل جامعه‌ی محلی چه بوده است؟ مدیریت سنتی آن‌ها تا چه اندازه خیرخواهانه و در تعامل با اجتماع محلی و به نفعِ گشایش در زندگی عامه‌ی مردم و یا ظالمانه و در تضاد با منافع مردم بومی و در تبانی با حکام ملی‌ و‌ محلیِ غارت‌گر بوده است؟ به عبارت دیگر آن‌چه ما در حال حاضر در بیان تاریخ محلی (با فرض به‌هم‌پیوستگی تاریخ محلی و خرده‌فرهنگ اقوام ایرانی و نقش و کارکرد آن در ساخت فرهنگ ملی) سخت بدان نیازمندیم و می‌تواند به عنوان اساس نظریه‌پردازی علوم انسانی برای بازسازی تاریخی کلان‌نگرانه از منظر توسعه به کارمان آید، بیان وجوه اجتماعیِ تأثیر‌گذار (اعم از وجوه عاملیتی یا مانعیتی) عامل یا عوامل مورد بررسی در بستر تاریخی‌ مورد مطالعه‌ است؛ و نه دمیدن در اوصاف شخصی-دودمانی ایل‌وتبار خویش که نه‌تنها موجب هیچ منفعت اجتماعی چشم‌گیری نیست بلکه منجر به تبلیغ و تثبیت گفتمان خاص‌گرایانه، ارتجاعی(بازگشت به عقب)، نیاکان‌پرستی، کیش شخصیت، تطهیر برخی مناسبات ظالمانه و به تاخیر‌انداختن روندِ مستحکم‌سازی تشکیلِ دولت-ملت برای ورود به چرخه‌ی تکاملیِ پیشرفت، می‌شود.

۲-عدم ارجاع به منابع معتبر:
همان‌طور که اهل فن به خوبی واقف‌اند، یکی از مهم‌ترین ویژگی‌های یک کار تاریخی خوب، ارجاع به منابع و اسناد دست‌اول و معتبر است. این ویژگی آنقدر مهم است که مورخین مشهور ترجیح می‌دهند مقدمه‌ی نوشته‌ی خود را به معرفی و نقد منابع مورد استفاده اختصاص ‌دهند.
مرور متون تاریخ‌نویسان محلی در فضای مجازی نشان‌ می‌دهد که عمده‌ی منابع مورد استنادِ آن‌ها روایت‌های شفاهی، کتاب‌ها، اسنادِ درجه‌چند و نقل‌و‌قول‌های گزینش‌‌شده و سوگیرانه‌ای است که بیش‌تر با جهت‌گیری‌های نوستالژیک، طایفه‌گرایانه و با چاشنی خاطره‌نویسی نوشته شده‌است.

@seymareweekly

متن کامل این یادداشت در تارنمای آوای سیمره 👇
https://avayeseymare.ir/?p=30593

سخنرانی دکتر محمود اسماعیل نیا با عنوان جامعه شناسی برون اکادمی در ایران

مقاله "جامعه شناسی برون آکادمی: پیشینه ها، پویایی ها و چشم اندازها"
🔹دکتر محمود اسماعیل نیا

🔹دکتر محمود اسماعیل نیا

مقاله «جامعه شناسی برون آکادمی در ایران» اشاره ای است به تنگنای علوم انسانی و علوم اجتماعی دانشگاهی در دوران پس از انقلاب است. تنگنایی که موجب گسترش این دانش ها در حوزه عمومی گشت. این مقاله برگرفته از رسالۀ دکتری دکتر محمود اسماعیل نیا است که با تأکید بر یک دوره ده ساله (1396-1386) و تمرکز بر دو مؤسسه پرسش و رخداد تازه و دو مجله مهرنامه و اندیشه پویا انجام شده است.

دکتر اسماعیل نیا بخشی از این مقاله را در «ششمین همایش کنکاش های مفهومی و نظری در باره جامعه ایران» ارائه دادند.

با تشکر از دکتر اسماعیل نیا،متن مقاله، فایل سخنرانی و پاور ارائه آن تقدیم عزیزان می گردد.

شماره جدید ماهنامه رووژگار چاپ و منتشر شد .

در این شماره که ویژه نامه دکتر بهروز سپید نامه جامعه شناس،شاعر،منتقد و مترجم معاصر است ،به کارنامه ادبی و هنری این  شاعر پرداخته شده است. عناوین مطالب خواندنی این شماره به شرح زیر است:
پارادایم عشق در جهان شعری بهروز سپید نامه/محمد علی قاسمی
شعر معاصر کردی و ادبیات اقوام/استاد حسین شکر بیگی
بهروز ی که من می شناسم /استاد ظاهر سارایی
چشمه ها در گفتگو /دکتر حبیب الله بخشوده
آفتاب بی دریغ/استاد جلیل صفربیگی
شاعری شبیه شعر هایش / ا دکتر محمد رضا رستم پور
حجم صمیمیت/پرفسور رضا خانی
شارح زیبایی/استاد شکرالله شیرخانی
طراح مفاهیم/دکتر امید محمد زاده
در آنجا بودن/دکتر علی ایار
مرد مهر و مدارا/استاد وحید اسدی
حضور خوب بودن/دکتر حمید حیدر پناه
بازخوانی یک خاطره/مهدی رجبی
طعم ترجمه/دکتر مالک عبدی
دفتر روشن یک استاد/دکتر وحید اسلامی
ایده پرداز /استاد حشمت الله آقایی
تحلیلگر/دکتر سیروس لطیفیان


ماهنامه کوردی-فارسی رووژگار

به همت استاد محمد علی قاسمی، شماره جدید ماهنامه رووژگار (ویژه نامه بهروز سپیدنامه) چاپ و منتشر شد

در غیاب شناخت درست از مشکلات اساسی جامعه و چاره‌اندیشی به‌هنگام برای حل‌کردن آن‌ها، استفادهٔ بی‌رویه از شبه‌علم [به جای علم] برای ترمیم و اصلاح جامعه طی سالیان اخیر شدت گرفته؛ در پی این فرایند، به‌قدری از واقعیت‌های عینی و منطق حاکم بر آن‌ها فاصله گرفته‌‌ایم که تصور هرگونه راه‌حل کارشناسانهٔ قابل اجرا برای غلبه بر انبوه مشکلات کنونی، امری نسبتاً بعید و انجام‌ناشدنی به نظر می‌رسد.

✍عزیز کلانتری- ۱۳مهر۴۰۴
https://t.me/Darrehshar_Development

🔸بهروز سپیدنامه

🔹مست و تیر چراغ برق

👈(آمار را چنان به کار می‌گیرد که مرد مست تیر چراغ را ، نه برای استفاده از روشنایی آن، بلکه به خاطر تکیه دادن بر آن)


پدیده‌های اجتماعی دارای ابعاد، لایه‌ها و سطوح مختلفی هستند که درک آن‌ها با تقلیل‌گرایی و تکیه بر داده‌های منفرد امکان پذیر نیست.

«شناخت عمیق» پدیده‌های اجتماعی وامدار «درون فهمی» و «ذوب افق» های بین محقق و پدیده است که از طریق پارادایم کیفی و روش‌های تفهمی و تفسیری امکان پذیر است.

«شناخت دقیق» پدیده‌های اجتماعی متکی بر آمار و داده‌های کمی است که از طریق آن‌ها امکان مقایسه و تعمیم فراهم می‌شود. اما بهره‌گیری از آمار باید به صورت ضربدری انجام پذیرد زیرا تکیه بر داده‌های منفرد، نیم رخی از پدیدۀ اجتماعی را به ما نشان می‌دهد.

طلاق یکی از «آسیب ‌های اجتماعی» است که کارکرد نامناسب آن به گسست و حتی فروپاشی روابط خانوادگی منجر خواهد شد اما این آسیب می‌تواند کارکردهای مثبتی نیز در پی داشته باشد. زیرا اگر به طلاق به عنوان «راه حلی» برای خروج از بحران و حتی پیشگیری از جرم نگریسته شود ، تلقی ما از آن تغییر خواهد کرد.

«تابو» شدن طلاق در جوامع ، کارکرد «راه حلی» آن را از بین خواهد برد. این که با توجه به شرایط فرهنگی و مقتضیات مختلف باید با یک فرد «نامتناسب» تا زمانی نا معلوم زندگی کرد و شرایط بسیار دشوار زیستن با او را تحمل کرد و این که هیچ راه برون رفتی از بحران ایجاد شده وجود ندارد، ممکن است «خودکشی» و «دیگر کشی» (قتل) را به عنوان تنها راه ممکن برای خروج از بحران در دستورالعمل افراد قرار دهد.

لذا همیشه آمار پایین طلاق را نمی توان به عنوان شاخصی برای «استحکام نظام خانواده» در نظر گرفت. این آمار باید در کنار نرخ «خودکشی» و «دیگر کشی» های خانوادگی تفسیر نمود.

🔶پی نوشت:
استان ایلام؛ رکورددار کمترین آمار طلاق در کشور است. بر اساس جدیدترین گزارش‌های رسمی ثبت احوال کشور، استان ایلام موفق شده است عنوان کمترین میزان طلاق در میان استان‌های ایران را به خود اختصاص دهد.
@ilkhezell

استان ایلام؛ رکورددار کمترین آمار طلاق در کشور

بر اساس جدیدترین گزارش‌های رسمی ثبت احوال کشور، استان ایلام موفق شده است عنوان کمترین میزان طلاق در میان استان‌های ایران را به خود اختصاص دهد.

@ilkhezell