Aftercut

از اونجایی که اینجا تنها جاییه که مجبور نیستم توش ادای آدم‌های خوشحال رو دربیارم ناچارا یکم به غرهام گوش کنین و رد بشین

هیچوقت فکر‌ نمی‌کردم یه روز انقدر از زندگی خسته و سِر بشم که حتی دیدن برج ایفل هم ذوق زده‌ام نکنه. و بیشتر از اون فکر نمی‌کردم تنها چیزی که شوقش بتونه زنده ام کنه انتظار کنسرت بیگ بنگ باشه

متاسفانه من تو کار عمق و زیربنام خواهرها. نمی‌تونم مثل شما بانمک باشم 😔

جا داره الان الهه تو دیلی اوپاها دیس بده که "سطح بانمکی: صفر. سطح توهم عمق و فلسفه: بی‌نهایت."

و مشکل دقیقا همین‌جاست. چون بازیگری برخلاف چیزی که ظاهرا این پروژه امیدوار بوده، فقط از گردن به بالا اتفاق نمی‌افته. وقتی یه بازیگر به نفر مقابلش نگاه می‌کنه، چشم‌ها، حالت صورت، زاویه‌ی سر، گردن، شونه و حتی فاصله‌ای که نگه داشته با هم یه واکنش می‌سازن. اینا جداگانه سفارش داده نشدن که بعدا بگی: صورت قبلی کنسل شد، لطفا مدل جدید ارسال کنید.

برای همین وانگ روهای بعضی وقت‌ها عجیبه، حتی وقتی نمی‌تونی دقیقا بگی کجاش عجیبه. بدن یه واکنش رو شروع کرده و صورت جدید باید وسط راه خودش رو بهش برسونه. یه جا موفق می‌شه، یه جا هم چشم‌هاش طوری می‌مونن که انگار هنوز دارن دنبال آدرس بازیگر مقابل می‌گردن.

بیچاره لی شین‌زه هم احتمالا تنها بازیگریه که ممکنه بابت سکانسی نقد بازیگری بگیره که اصلا سر صحنه‌ش حضور نداشته. مخاطب نگاه می‌کنه و می‌گه چرا این‌قدر مصنوعی واکنش نشون می‌ده؟ در حالی که برادر، ایشون واکنش نشون نداده. واکنش مال یه نفر دیگه‌ست، فقط صورت این بنده‌خدا موظف شده چند سال بعد خودش رو با شرایط وفق بده.

و این شاید دلیل اصلی اون حس عجیبیه که خیلی‌ها از همون قسمت اول گرفتن. AI تونسته کاری کنه ما صورت لی شین‌زه رو ببینیم، ولی نتونسته کاری کنه باور کنیم تمام اون آدم از اول لی شین‌زه بوده.

برای همین این بار استفاده از AI بیشتر از اینکه نمایش قدرت تکنولوژی باشه، یه جور نمایش محدودیتشه. تو سال های اخیر هرجا فیلمبرداری سخت، گرون یا دردسرساز می شه، یه نفر می پرسه: نمی شه با هوش مصنوعی درستش کرد؟

حقیقت اینه که صنعت فیلم و سریال بیشتر از صد سال تلاش کرده کاری کنه موقع تماشای یه بازی خوب فراموش کنیم داریم "بازی" می بینیم. اینجا AI دقیقا برعکسش عمل کرد: هر بار وانگ روهای وارد قاب شد، یادمون انداخت داریم به یه تصویر دستکاری شده نگاه می کنیم.

خلاصه که هرچقدر هم پای AI به سریال ها بازتر بشه، امیدوارم حداقل بازیگری همون جایی باشه که بالاخره مجبور بشیم قبول کنیم همه چیز قابل جایگزین کردن نیست. چون یه سریال می تونه بدون خیلی چیزها ساخته بشه، ولی بدون آدمی که واقعا بازی کنه، فقط داره ادای سینما رو درمیاره.

#LoveHasFireworks
_ @aftercut_byian

ولی نکته اینه که چشم مردم اشتباه نمی‌کرد. وانگ روهایی که سال ۲۰۲۳ سر صحنه‌ی سریال وجود داشت، لی شین‌زه نبود. ژانگ هائووی بود. تمام این سکانس‌ها با اون فیلم‌برداری شده؛ بدن، حرکت سر، مکث‌ها، فاصله‌اش از بازیگر مقابل و ریتم واکنش‌ها متعلق به اجرای اونه. بعد از پایان فیلم‌برداری، ژانگ هائووی درگیر حاشیه‌ای شد که برای سریالی که هنوز پخش نشده بود ممکن بود دردسر بزرگی درست کنه.

حالا سریال تموم شده، بازیگری که سه سال پیش همه‌ی سکانس‌هاش رو گرفته و رفته چطوری اخراج کنیم؟ دوباره فیلم‌برداری کنیم؟ همه‌ی بازیگرها و لوکیشن‌ها رو بعد از چند سال برگردونیم؟
یا صورت یه آدم دیگه رو بذاریم روی همین بدن و دعا کنیم همه محو جمال جیانسی و وانگ چوران بشن و زیاد زوم نکنن؟
خب، مشخصه کدوم گزینه انتخاب شد.

صورت لی شین زه با AI face-swap روی اجرای قبلی قرار گرفت و بعد تیم VFX هم خروجی رو اصلاح کرد. یعنی نه، یه تدوینگر ننشسته بوده با فتوشاپ سی قسمت صورت این بنده خدا رو قیچی کنه. بخش اصلی کار رو هوش مصنوعی انجام داده.


#LoveHaaFireworks
_ @Aftercut_byIan

وقتی یکی از بازیگرها واقعا داخل صحنه نیست

اگه Love Has Fireworks رو دیده باشید، احتمالا وانگ روهای از همون ورود اول یه سوال مهم براتون ایجاد کرده: این مرد چرا یه طوریه که انگار بقیه برای فیلمبرداری اومدن سر صحنه، ولی ایشون عکس سه در چهار فرستاده؟

همه چیز داره. صورت داره، بدن داره، دیالوگ میگه، فقط یه جوری به تصویر نمی چسبه. نور صورتش بعضی وقت ها با گردنش آشنایی قبلی نداره، حالت چشمش با اتفاقی که توی صحنه می افته چند ثانیه اختلاف زمانی داره و شیمی‌اش با وانگ چوران بیشتر از اینکه شبیه دو تا اکس باشه، شبیه ارتباط بازیگر با نسخه آزمایشی یه فیلتره.

مخاطب های چینی هم خیلی سریع تشخیص دادن مشکل چیه و به جای اینکه بشینن درباره compositing و tracking مقاله بنویسن، گفتن:不在一个图层
یعنی «این دوتا توی یه لایه فتوشاپ نیستن.»

حتی شوخی می کردن معلومه چرا از هم جدا شدن، این دو نفر از اول توی یه لایه نبودن. انصافا وقتی یکی توی لایه پس زمینه ست و اون یکی توی لایه شخصیت اصلی، دیگه مشکل با بیشتر حرف زدن درباره احساسات حل نمیشه.

#LoveHaaFireworks
_ @Aftercut_byIan

و برای اولین بار یه سریال رو به خاطر شاهکار بودنش انتخاب نکردم

مکث ششم: Love has fireworks
عشق آتش بازی دارد
وقتی آتش‌بازی فقط توی اسم سریاله

همین‌جوری یهویی و بی ربط خواستم پشت صحنه بذارم براتون

Aftercut pinned «مکث پنجم: The untamed رام نشده تاریخ یک سوءتفاهم»

این بچه‌ها بهتر تصمیم نگرفتن چون از اول مهربون‌تر یا عاقل‌تر بودن. تعصب رو کامل تحویل گرفته بودن؛ جین‌لینگ هم موقع عصبانیت معمولا اول شمشیر می‌کشید و بعد بررسی می‌کرد موضوع چی بوده.فرقش این بود که هنوز برای دفاع از اون تعصب، چیزی نساخته بودن.

اگه جین‌لینگ قبول می‌کرد بزرگ‌ترها همه‌ی حقیقت رو نگفتن، تهش غرورش زخمی می‌شد، چند روز می‌رفت تو غارش اخم می‌کرد و مجبور می‌شد بعضی از نفرت‌های قدیمیش رو از نو بررسی کنه.

ولی اگه بزرگان همون حقیقت رو می‌پذیرفتن، باید توضیح می‌دادن چرا به تپه‌های تدفین حمله کردن، آدم‌های بی‌گناه رو کشتن و شونزده سال با قیافه‌ی مطمئن درباره‌ی عدالت حرف زدن.

یکی باید نظرش رو عوض می‌کرد، اون یکی باید صورت‌جلسه‌ی قتل‌عامش رو زیر سوال می‌برد.

نسل دوم تعصب نسل قبل رو به ارث برده بود، ولی هنوز با دست خودش قبرستون نساخته بود. برای همین وقتی چیزی که می‌دید با چیزی که شنیده بود جور درنمی‌اومد، می‌تونست داستان بزرگ‌ترها رو زیر سوال ببره، نه چشم‌های خودش رو.

و شاید هپی اندینگ واقعی رام نشده هم همین بود.

نه اینکه جهان تزکیه بالاخره صف کشید و اعتراف کرد درباره‌ی وی ووشیان اشتباه کرده؛ چنین سطحی از خودآگاهی از جمعی که برای هر سوءتفاهم اول جلسه تشکیل می‌داد و بعد محاصره ترتیب می‌داد یکم زیادی خوش‌بینانه بود.

گذشته درست نشد و خیلی‌ها هم هیچ‌وقت حقیقت رو کامل نپذیرفتن. چیزی که اصلاح شد، نسل بعد بود. نسلی که برای فهمیدن اینکه شاید بزرگ‌ترها همه‌ی داستان رو نگفتن، دیگه به شونزده سال زمان، قتل عام یه قبیله و یه نفر که شخصا از مرگ برگرده نیاز نداشت.

وی ووشیان نتونست نسل خودش رو تغییر بده، اما آینده‌ای باقی گذاشت که قرار نبود همون اشتباهات رو این بار با پرچم‌های تازه تکرار کنه.


#TheUntamed
_ @aftercut_byian

چرا نسل دوم همون اشتباه‌های نسل اول رو تکرار نکرد؟

اگه زیاد با هم زندگی‌کردن و از مرگ‌ و زندگی رد شدن باعث می‌شد آدم‌ها همدیگه رو بهتر بفهمن، نسل اول رام‌نشده باید تا آخر داستان استاد ارتباط سالم می‌شد. این‌ها با هم درس خونده بودن، جنگیده بودن، جون همدیگه رو نجات داده بودن، عزیز از دست داده بودن و تقریبا از هر حادثه‌ای که می‌شد با شمشیر و خون و موسیقی غمگین ازش عبور کرد، عبور کرده بودن. با این‌ حال، همین که پای یه سوءتفاهم جدی وسط می‌اومد، روش حل مسئله‌شون معمولا این بود: اول حرف نزن، بعد بدترین احتمال ممکن رو باور کن، آخرش هم شمشیر بکش. اگه هنوز کسی زنده موند، شاید بعد شونزده سال توضیحات تکمیلی ارائه بشه.

پس مشکل این نبود که وقت کافی با هم نگذرونده بودن. مشکل این بود که جهان تزکیه قبل از اینکه اجازه بده آدم‌ها همدیگه رو بشناسن، نقش‌شون رو تعیین می‌کرد: وارث، خائن، ناجی، بدهکار، دشمن خاندان. بعد هم انتظار داشت همه تا آخر عمر همون نقش رو بازی کنن.


نسل دوم اما دنیا رو همینقدر مرتب و دسته‌بندی‌شده رو تحویل نگرفت؛ نتیجه‌ش رو تحویل گرفت. بزرگ‌ترها درباره‌ی شرافت خاندان حرف می‌زدن، ولی جین‌لینگ خودش نتیجه‌ی همون شرافت بود: بچه‌ای بدون پدر و مادر که بین دو خاندان بزرگ شده بود و تقریبا هر بزرگسال مهم زندگیش یا بخشی از حقیقت رو پنهان کرده بود یا قبل از توضیح‌دادنش مرده بود. واقعا شجره‌نامه‌ی این بچه بیشتر از اینکه برای شناخت اقوام مفید باشه، مدرک جرم کل نسل قبل بود.

جین‌لینگ نمی‌تونست دنیا رو خیلی راحت به خانواده‌ی خوب و دشمن بد تقسیم کنه. وی ووشیان هم کسی بود که بهش گفته بودن زندگی‌ش رو نابود کرده، هم دایی‌ای بود که هر بار خطر می‌رسید خودش رو جلو می‌انداخت تا اون زنده بمونه. ون‌نینگ هم قاتل پدرش بود، اما همون آدم بارها از جانش محافظت کرد. حفظ یه کینه‌ی خانوادگی آبرومند، وقتی آدم‌های منفورت مرتب نمی‌ذارن بمیری، واقعا کار پرزحمتیه!

جین‌لینگ مجبور نبود گذشته رو فراموش کنه یا وانمود کنه هیچ اتفاقی نیفتاده. فقط دیگه نمی‌تونست وی ووشیان و ون‌نینگ رو داخل همون دو جمله‌ای نگه داره که از بچگی درباره‌شون شنیده بود. نسل قبل معمولا یه آدم رو با بدترین کاری که کرده بود تمام می‌کرد. نسل دوم فهمید ممکنه کسی بخشی از زخمت باشه، ولی تمام وجودش به همون زخم خلاصه نشه.

سی‌جوی خودش بزرگ‌ترین دردسر برای دسته‌بندی‌های نسل قبله. از خون خاندان ونه، بین لان‌ها بزرگ شده و یکی از شریف‌ترین شاگردهای نسل خودشه. یعنی تمام نظریه‌ی اسم خاندان برای شناختن آدم کافیه با لباس سفید جلوی بزرگان تعظیم می‌کرد و قوانین گوسو رو هم بهتر از خیلی از خودشان رعایت می‌کرد.

برای همین جین‌لینگ و سی‌جوی لازم نبود مرز میان خاندان‌ها رو بشکنن، خودشون از اول وسط همون مرزها به دنیا اومده بودن.

یعنی نسل اول برای دفاع از خاندانش باید بعضی آدم‌ها رو دشمن می‌دید. نسل دوم برای پذیرفتن همون دشمنی، باید اول بخشی از خودش رو انکار می‌کرد.


#TheUntamed
_ @aftercut_byian

بعد از مرگ وی ووشیان، لان وانگ‌جی شونزده سال وقت داشت به این فکر کنه که شناختن یه نفر کافی نیست؛ باید جوری کنارش وایسی که خودش هم این ایستادن رو ببینه.

وقتی وی ووشیان برمی‌گرده، لان وانگ‌جی دیگه تبدیل به کسی نمی‌شه که هرکاری کرد بگه «اسلی کینگ، ادامه بده». احتمالا بچه هنوز هم هربار می‌شنید «لان جان، یه راهی به ذهنم رسیده» به فروپاشی روحی روانی می رسید.

فرقش این بود که دیگه می‌دونست وی ووشیان ممکنه قانون رو بشکنه، ولی هر قانونی ارزش دفاع‌کردن نداره؛ مخصوصا توی دنیایی که آدم‌ها می‌تونستن تمام آداب رو درست انجام بدن، خیلی نجیبانه تعظیم کنن و بعد تو جلسه‌ی رسمی درباره‌ی نابودی چند بی‌گناه تصمیم بگیرن.

از اون طرف، وی ووشیان هم تنها کسی بود که با لان وانگ‌جی مثل یه تندیس مقدس رفتار نکرد. بقیه هان‌گوانگ‌جون رو می‌دیدن، جوان کامل و دست‌نیافتنی خاندان لان که احتمالا حتی موقع عطسه‌کردن هم وقار اجدادش رو حفظ می‌کرد. وی ووشیان از همون اول فقط لان جان رو دید. سر به سرش گذاشت، عصبانی‌ش کرد و انقد اسمش رو صدا زد تا آدم پشت اون نقاب رسمی مجبور شد خودش رو نشون بده.
وی ووشیان فقط تحسینش نکرد، از پشت نقاب پیداش کرد.

برای همین وی ووشیان استثنایی نبود که لان وانگ‌جی براش قانون رو کنار بذاره. کسی بود که بهش فهموند قانون و اخلاق همیشه یه چیز نیستن. گاهی آدمی که شبونه از دیوار بالا می‌ره و به جای شمشیر با فلوت شیطانی می‌جنگه، از تمام بزرگانی که صاف توی تالار نشستن و درباره‌ی فضیلت حرف می‌زنن، بهتر می‌فهمه کار درست چیه.

البته این درک عمیق هیچ‌وقت جلوی این رو نگرفت که هربار وی ووشیان یه شر جدید درست می‌کرد، لان وانگ‌جی چند ثانیه به آسمون نگاه کنه و از نیاکان خاندان بپرسه دقیقا کدوم گناهش باعث شده گیر این پسر بیفته.

#TheUntamed
_ @aftercut_byian

صحنه‌ی فانوس‌ها خیلی زود نشون میده لان وانگ‌جی چی توی وی ووشیان دیده. وی ووشیان آرزو کرد تمام عمر طرف آدم‌های ضعیف‌تر وایسه و کاری نکنه که جلوی وجدان خودش شرمنده باشه. یعنی وسط چند هزار قانون گوسو، کل اخلاق رو توی یه جمله جمع می‌کنه.

لان وانگ‌جی هم همون‌جا نمی‌گه «بسیار خب، از امروز هر فاجعه‌ای به بار آوردی مورد تایید خاندان لانه.» فقط می‌فهمه این آدم برای سرگرمی نظم جهان رو به هم نمی‌ریزه. ممکنه قبل از اجرای نقشه‌هاش با هیچ انسان عاقلی مشورت نکنه و غریزه‌ی حفظ جونش هم ظاهرا موقع تولد جا مونده باشه، ولی تقريبا هربار خودش رو وسط دردسر می‌ندازه، یه نفر دیگه اون وسط تنها مونده.

همین برای لان وانگ‌جی کافی بود که بعدها با دیدن فلوت، انرژی کینه و ظاهر ترسناک وی ووشیان، مثل بقیه فوری حکم صادر نکنه. نه اینکه فکر کنه وی ووشیان هیچ اشتباهی نمی‌کنه؛ اتفاقا خیلی خوب می‌دید این مرد داره خودش رو به نابودی می‌کشونه. فقط می‌دونست ترسناک‌شدن روش یه نفر، لزوما به این معنی نیست که قلبش هم عوض شده. فقط مشکل این بود که فهمیدن وی ووشیان با اینکه بدونه چطوری کمکش کنه یکی نبود.

لان جان می‌خواست نجاتش بده ولی چیزی که از دهنش درمی‌اومد این بود: «با من به گوسو برگرد.»
برادر من، این آدم همین الان فکر می‌کنه تمام جهان تزکیه می‌خواد دست‌وپاش رو ببنده، بعد تو پیشنهاد می‌دی ببریش جایی که برای زمان خواب، مقدار شراب و احتمالا شکل درست آه‌کشیدن هم قانون دارن. نیت پاک بوده، ولی اجرا بیشتر شبیه تبعید محترمانه با منظره‌ی کوهستانه.

وی ووشیان هم البته کمکی نمی‌کرد. هرچی حالش بدتر می‌شد بیشتر شوخی می‌کرد، لان‌جان هم هرچی بیشتر می‌ترسید کمتر حرف می‌زد. یکی با خنده داشت اعلام می‌کرد که از درون فرو ریخته، اون یکی هم انتظار داشت طرف از یه نگاه طولانی و چند نت گوچین بفهمه حاضر شده برای نجاتش با نصف جهان بجنگه. واقعا دو استاد بزرگ هنر گفت‌وگوی سالم به هم رسیده بودن.

#TheUntamed
_ @aftercut_byian

چرا لان وانگ‌جی با همه سرد بود، ولی خرابکاری‌های وی ووشیان رو تحمل می‌کرد؟

اول باید یه چیزی رو روشن کنیم: لان وانگ‌جی با همه سرد نبود، فقط رابط کاربریش خیلی مینیمال طراحی شده بود. این بچه مهربون بود، از ضعیف‌ترها دفاع می‌کرد و هرجا آشوبی پیش می‌اومد سروکله‌ش پیدا می‌شد، ولی برای نشون‌دادن هر احساس ساده‌ای انگار اول باید درخواست کتبی ثبت می‌کرد، سه نفر از بزرگان خاندان تأییدش می‌کردن و بعد نهایتا یه میلی‌متر گوشه‌ی لبش تکون می‌خورد. مشکلش این نبود که احساس نداشت، مشکل این بود که همه‌ی احساساتش رو توی فایل زیپ‌شده نگه می‌داشت و پسوردشم فقط خودش می‌دونست.

از اون طرف وی ووشیان دقیقا از اون آدم‌هایی بود که وقتی یه فایل قفل می‌دید، به‌جای اینکه محترمانه رد بشه می‌گفت ببینیم توش چیه و شروع می‌کرد پسورد حدس‌زدن. از دیوار گوسو بالا می‌رفت، وسط کلاس با استاد کل کل می‌کرد، اسم شخصی لان وانگ‌جی رو با اعتمادبه‌نفس صدا زد می‌زد و کلا تعارف و ادب تو کارش نبود.

لان وانگ‌جی هم اوایل اصلا این وضعیت رو با لبخند تحمل نمی‌کرد. جلوش رو می‌گرفت، باهاش مبارزه می‌کرد، و احتمالا هربار که وی ووشیان می‌گفت «یه فکری دارم» روحش از بدن خارج می‌شد. پس قصه این نیست که همون لحظه‌ی اول با دیدن ووشیان قید قوانین رو زد. چیزی که کم‌کم جذبش کرد، خود قانون‌شکنی نبود؛ این بود که فهمید پشت اون همه شلوغی، آدمی هست که از نظر اخلاقی خیلی بیشتر از چیزی که ظاهرش نشون می‌ده به خودش شبیهه.

از بیرون، این دوتا هیچ شباهتی به هم نداشتن. یکی طوری راه می‌رفت که انگار خودش مقدمه‌ی کتاب آداب معاشرت خاندان لانه، اون یکی هم طوری زندگی می‌کرد که انگار شخصا با مفهوم آرامش عمومی مشکل حقوقی داره. ولی هر دو یه قطب‌نمای مشترک داشتن: نمی‌تونستن ببینن یه آدم ضعیف‌تر زیر دست قدرت له می‌شه و بعد خیلی شیک بگن خب به ما چه.

فقط مدل اجراشون فرق داشت. لان وانگ‌جی با لباس سفید، قیافه‌ی رسمی و قانون می‌رفت وسط خطر، برای همین همه می‌گفتن «چه جوان شریف و والامقامی». وی ووشیان هم همون کار رو با فلوت، شوخی و یه نقشه‌ای انجام می‌داد که معمولا حداقل سه قانون، دو خاندان و اعصاب جیانگ چنگ رو نابود می‌کرد، برای همین همه می‌گفتن «این باز چرا دنبال دردسره؟»


#TheUntamed
_ @aftercut_byian