‍ بیست و چهارم شهریورماه سالروز درگذشت دکتر عبدالحسین زرّین‌کوب، منتخب نهمین جایزۀ ادبی و تاریخی دکتر محمود افشار

دنیای بدون ایران! این چیز دردناکی است و متأسّفانه هیچ نیروی مادّی و نظامی هم نمی‌تواند دنیا را از این سرنوشت غم‌انگیز نجات دهد. بسیار خوب، اگر درست است که نباید اجازه داد دنیای آینده از حضور ایران ـ از حضور فرهنگ ایران ـ محروم شود، باید کاری کرد که نسل جوان ارتباطش با ایران ـ با فرهنگ ایران ـ قطع نشود. این وظیفه‌ای است که تاریخ بر عهدۀ ما گذاشته است، بر عهدۀ استادان ادبیات و وظیفۀ حساسی است، امّا آنها که می‌بایست از مرزهای مادی ایران دفاع کنند این اندازه هشیاری دارند که برای این دفاع از سلاحهای امروز استفاده کنند ـ نه از سلاحهای گذشته که جایشان در موزه‌هاست. نه آیا دفاع از مرز فرهنگی ایران هم لازمه‌اش آن خواهد بود که پاسدارانش با سلاحهایی که دشمنان با آن مسلّح شده‌اند مجهّز باشند؟ در این صورت پیداست که آنچه می‌تواند فرهنگ ما را، از هجوم بیگانه حفظ کند دیگر چیزهایی که به کلّی از سطح پیشرفتهای عصر پایین‌تر باشد نیست.
اینجا مسئله‌ای که در پیش روی ماست این است که آیا در فرهنگ گذشتۀ ما و در آنچه سنّت و ادبیات سنّتی ما خوانده می‌شود، چیزی برای دستاویز می‌توان یافت که با سطح پیشرفتهای عصر هماهنگ باشد؟ البته که می‌توان: ادبیات انسانی ما. این چیزی است که در مبالغات ظهیر و انوری و در تملّقهای فرّخی و معزّی نیست. در دریافتهای متعالی امثال عطّار، سعدی، حافظ و مولوی است.

«تدریس ادبیات و مسئلۀ پدران و فرزندان»، دکتر عبدالحسین زرّین‌کوب

[ای زبان پارسی ... (دربرگیرندۀ شصت و شش گفتار)، به کوشش دکتر میلاد عظیمی، تهران: انتشارات دکتر محمود افشار، چاپ دوم ۱۴۰۲، ج ۳، ص ۱۳۸۱-۱۳۸۲]

بنیاد موقوفات دکتر محمود افشار؛ تعمیم زبان فارسی، تحکیم وحدت ملّی و تمامیت ارضی

@AfsharFoundation