✍:"ایلقار موذن‌زاده "

داستانک

«دقایقی پیش حمله موشکی و پهبادی به اردبیل اتفاق افتاد و صدای انفجار از نقاط مختلف اردبیل شنیده می‌شود.» هر روز چندین بار این اخبار به صورت نوتیفیکیشن اپلیکیشنهای مختلف در گوشی‌ام ظاهر می‌شود. برای ثانیه‌ای ترس، وحشت و نگرانی بر وجودم مستولی می‌شود. گوشهایم را تیز می‌کنم اما هیچ صدایی در اردبیل نیست. در خانه‌ی تنهایی‌ام نشسته‌ام و جز قژ قژ تکراری یخچال خالی، چکه‌ی حمام و سیگنال ماشینی در خیابانی دور هیچ صدایی نیست. با کمی دقت می‌بینم اسم شهری که می‌گوید «د» ندارد و «اربیل» است. پیش خود می‌گویم «د» که نباشد، «درد» هم نیست، «دل‌نگرانی» هم نیست. «دمار» از روزگارمان در نمی‌آید و «دیوار»، «دار»، «دشمن» و «ددمنشی» هم نیست. ثانیه‌ای ترس و وحشتم فروکش می‌کند، اما چه فرقی می‌کند. در جایی دیگر موشکی فرود آمده، انفجاری جانی را تباه ساخته و اعضای بدن بیگناهی پکیده. چه فرقی می‌کند موشکی که جنوب می‌خورد و مادرانی داغدار می‌شود. کودکان معصومی که در اهواز، قشم، پیرانشهر، دزفول و میناب پرپر می‌شود. جنگ جز جنایت و فاجعه چه چیز دیگری دارد؟  خدا به دادمان برسد. بلکه وجدانهای خفته در وجود تاریک‌اندیشان بیدار شود. از خوی ددمنشانه و تجاوز به حریم انسانی دست بکشند. اگر زیاده‌خواهی‌های قدرت‌طلبان و ماتریالیستهایی که هیچ روحی اندرون کالبدشان نمی‌بینند نبود، جهان جای بهتری می‌شد.

۱۴۰۵/۰۵/۰۳

https://t.me/Adabiyyatsevanlar