و زندگی در برابرمان همچون جامی پر از آب سرد و گواراست.
جامی مرطوب که بیماری تب‌دار آن را به دست می‌گیرد، و می‌خواهد بنوشد، و با جرعه‌ای آن را در می‌کشد...
و گرچه می‌داند که می‌بایست درنگ کند، از بس که این آب خنک و دلچسب است و از بس آتش سوزان تب، تشنه‌کامش کرده است...
نمی‌تواند این جام دلپذیر را از لبهای خود دور کند.

مائده‌های زمینی، مائده‌های تازه/ آندره ژید/ مهستی بحرینی.

@abbas_haery