دوستانِ حقیقی، آن همراهان حقیقی جان، آن‌ها که ما را از خودشان می‌دانند، به ما حسادت نمی‌کنند، چراکه معنا ندارد من موفقیت خودم را، افتخار خودم را، کامیابی خودم را حقیر و بد بشمارم. آنکس که ما را حقیقتا دوست دارد و از خود می‌داند اما دستاوردهایمان را خوار می‌کند، دوست حقیقیِ بدی است، شاید گاهی کسی بدتر از دوستان غیرحقیقی، چراکه وی به جای برخورداری از غرور، دارای ویژگی تحقیر خویشتن است. دوست حقیقی یک همتا و هم‌عنان است، و قضاوت منفی همتایان آسیب‌زننده‌تر است. دوست حقیقیِ خودتحقیرگر بدشانسی خواهد بود، چراکه ما را همراهانی شایسته بایسته است، آن‌ها که به ما به چشم افتخار نگاه کنند.
http://t.me/will_to_morality