حقیقت همیشه گریزپای است، چون آن توضیح عقلانی که از پسِ آن می‌آید از قیودات زبانی عبور می‌کند، یعنی از ساختار گزاره‌ها، حصار و محدوده‌ی لغات و صافیِ استعارات. بیان عقلانی حقیقت حتی در روشن‌ترین اذهان همیشه چیزی جز خود آن حقیقت است. آنچه در پس می‌ماند ضدعقلانی نیست، بلکه غیرعقلانی است چون درک‌ناپذیر است، یعنی تنها بروز می‌کند و جلوه می‌یابد بدون آنکه کاملا به چنگ آید.
http://t.me/will_to_morality