در مواجهه‌ی دانشجویان یا دانش‌آموزان با استادانشان همواره اتفاق‌نظر غایب است‌. هرکس معیارهای خودش را در مواجهه با معلم دارد، و هرگز بر سر اینکه معلممان خوب است یا نه به توافق کامل دست نمی‌یابیم (گرچه معلم بد غالبا در بد بودنش شاگردان را به اجماع می‌رساند).
اما فکر می‌کنم خوب است لااقل به این معیار توجه داشته باشیم:
معلم یا استاد خوب باید کسی باشد که از طریق مواجهه با تدریس وی بتوانم کلیدی مناسب برای ورود به دنیای مطالبی که سعی در تدریس آن‌ها دارد به دست آورم. اگر پس از تدریس وی می‌توانم بسیار راحت‌تر از گذشته مطالب مرتبط با تدریس وی را بخوانم یا به حل مسائل مرتبط با آن‌ها نزدیک شوم، حتما استادی خوب داشته‌ام. چیزهایی چون کاریزما و رتوریک و ... ادویه‌ی تدریسِ علمیِ خوب هستند، نه نشانی از توانمندیِ معلم.

https://t.me/will_to_morality